Een monoloog met live beats, 2 moeders die allebei Monica heten en Mexicaanse spookverhalen: dat belooft voor het tweede weekend van het Brusselse podiumfestival 'It takes a city'.
Theater zonder taalgrenzen: mis het tweede weekend van dit Brussels podiumfestival niet
Op de openingsavond van 'It takes a city ' in mijn thuisbasis Schaarbeek hoor ik onderweg naar de bar precies evenveel Nederlands als Frans. Dat lijkt evident in Brussel, maar dat is het niet: het culturele leven speelt zich hier nog al te vaak in parallelle universums af.
Precies daarom bundelen 4 Nederlandstalige en 4 Franstalige cultuurhuizen de krachten. Niet alleen om hun publiek te mengen, maar ook om internationale programmatoren te laten zien wat er in deze stad broeit.
Het grootste deel van de voorstellingen zijn hernemingen, werken van in Brussel gevestigde makers die extra speeltijd verdienen. Zie het als een weekend van tweede kansen – vooral voor jou, om deze 3 stukken toch nog mee te pikken.
1. My body as a commodity
De eerste keer dat Anne-Laure Vandeputte mij omverblies, was in 2018. Toen zag ik haar in de voorstelling 'JR' van het Antwerpse collectief FC Bergman, een kapitalistische koortsdroom die zich afspeelt in een imposante toren met tientallen kamertjes.
In 2018 wist ik al: "Haar naam moet ik onthouden!"
Mathieu Lonbois
1 van die kamertjes werd bewoond door Vandeputtes knettergekke junkie Rhoda. Ik heb mijn notities van die voorstelling bijgehouden, en haar omschreef ik als "tomeloos energiek" en "schaamteloos expressief". In de kantlijn: "Haar naam moet ik onthouden!"
En nu, in haar monoloog 'My body as a commodity', graaft ze diep in seksueel trauma. Een zwaar onderwerp dat ze met verrassende lichtheid en wrange humor benadert, aangevuurd door aanstekelijke livepercussie. Muzikaal en ontwapenend.
2. Monica
Ik geef het toe. 'Monica' heb ik nog niet gezien. En toch zeg ik nu al vol overtuiging: ga kijken. Als je het werk van kunstenaarskoppel Pablo Lilienfeld en Federico Vladimir kent, weet je waarom.
Ze hebben het zeldzame talent om lichamen te laten spreken in beelden die je nog dagen bijblijven
Mathieu Lonbois
In oktober zag ik nog hun betoverende waterchoreografie 'Dragon, rest your head on the seabed' in het Olympisch zwembad van Wezenberg. 6 voormalige Spaanse synchroonzwemsters transformeerden in het water tot fabeldieren. Lilienfeld en Vladimir hebben het zeldzame talent om lichamen te laten spreken in beelden die je nog dagen bijblijven.
Deze voorstelling is persoonlijker. Lilienfeld en Vladimir duiken in elkaars familiegeschiedenis. Vooral de griezelig gelijklopende levens van hun moeders - allebei Monica - fascineren hen mateloos. Met hun typische multimediale aanpak (schilderijen, AI, foto's, dans en muziek) wekken ze de verhalen van de Monica's tot leven.
3. La Noche de Aparición
Deze laatste tip is er eentje op buikgevoel - en dat mag ook. Want programmateksten schrijven is een kunst, en deze prikkelt meteen.
Latijns-Amerikaanse popcultuur meets mythologie? Yes, please
Mathieu Lonbois
'La Noche de Aparición' giet Mexicaanse spookverhalen in een clowneske dansvoorstelling. Wat dat precies betekent? Geen idee, maar de belofte van Latijns-Amerikaanse popcultuur, mystiek en misschien zelfs een vleugje reggaeton doet me nu al uitkijken naar vrijdagavond.
Nog tot zaterdag 14 februari kan je naar voorstellingen en debatten gaan kijken in het kader van 'It takes a city'. Voor het slotfeest moet je die avond in Etterbeek zijn, in Atelier 210.
