Michel Saey uit Tessenderlo vertrekt morgenvroeg voor de 4e keer naar de grens tussen Polen en Oekraïne. Hij levert daar opnieuw een lading winterkleding en dekens af. Die zijn momenteel heel erg welkom in Oekraïne waar het nu bijzonder koud is en volgende week zelfs nog kouder wordt. Vanaf de grens brengt hij ook gestrande vluchtelingen naar opvangcentra in Duitsland. Michel zet voor die ritten zijn vakantiedagen in. Zijn vakantiedagen voor dit jaar zijn intussen bijna allemaal opgebruikt.
Michel Saey uit Tessenderlo vertrekt voor 4e keer naar bar koud Oekraïne met winterkleding en dekens
Mariken Veldhuis
Gepubliceerd:
"In plaats van aan het strand te gaan liggen, doe ik liever dit", zegt Michel. "Voor mij voelt dit persoonlijk als de meest zinvolle manier om mijn tijd te besteden." Hij maakte de tocht naar de grens tussen Polen en Oekraïne al 3 keer en weet wat hem te wachten staat: lange ritten, weinig rust en verhalen die blijven nazinderen.
Toch twijfelt hij niet. "Wat er daar gebeurt, raakt mij diep", vertelt Michel. "Het gebeurt niet ver van ons bed. We zitten tenslotte in Europa. Dat dit hier anno 2026 nog kan, vind ik schrijnend."
Hulpgoederen
Het engagement van Michel begon via een kennis die zelf al eens naar Oekraïne gereden was. Michel nam daarna contact op met de Nederlandse organisatie 'On My Way' in Leiden. "Dat is een Nederlandse studentenorganisatie die transporten met hulpgoederen naar Oekraïne organiseert en alles coördineert. Dat doen ze bijzonder goed", legt hij uit. Sindsdien rijdt Michel regelmatig mee.
Een nachtrust zonder bominslagen of afgaande alarmen is voor velen bijna onvoorstelbaar geworden
Michel Saey
Tijdens zijn ritten vervoert Michel vooral hoognodige hulpgoederen. Zo gaat het deze keer voornamelijk over winterkleding. Die zal ook welkom zijn, nu het bijzonder koud is in Oekraïne. "Ik breng alles naar een magazijn. Daar komt 2 keer per maand een oplegger uit Oekraïne de goederen ophalen, waarna ze ter plaatse verder verdeeld worden."
Vluchtelingen
Daarnaast staat Michel ook in voor het transport van vluchtelingen. Dat gebeurt in samenwerking met een ngo. "Op voorhand krijg ik door wie ik moet oppikken. Meestal zijn dat zeer kwetsbare mensen: ouderen of mensen in een rolstoel, maar ook jongeren die aan het oorlogsgeweld willen ontsnappen. Ik breng hen dan naar een opvangcentrum in Duitsland."
Tijdens de ritten is communiceren niet altijd eenvoudig. De taalbarrière is groot, Google Translate vaak de enige houvast. "Maar de dankbaarheid is enorm", zegt Michel. "Mensen zijn vooral opgelucht dat ze opnieuw rust kunnen vinden. Een nachtrust zonder bominslagen of afgaande alarmen is voor velen bijna onvoorstelbaar geworden."
Na de rit van morgen volgt er in maart nog 1 laatste tocht richting Oekraïne. Daarna zijn Michels vakantiedagen voor dit jaar opgebruikt. "Door mijn verhaal te delen, hoop ik vooral anderen te inspireren om zich ook in te zetten", besluit Michel.
Regionaal nieuws uit Limburg
Gepubliceerd: