De neons van wijlen Daan Gielis zijn lichtgevende poëzie

Bijna 2 jaar na zijn overlijden ontfermt Keteleer Gallery in Antwerpen zich over het werk van Gielis.

Op de tentoonstelling 'U'll be fine' is een uniek ensemble van neons te zien. 3 redenen om deze maand te gaan kijken. 

Daan Gielis was nog een jongen toen hij werd gediagnosticeerd met juveniele sclerodermie. Die auto-immuunziekte zat hem op de hielen.

In 2014 kreeg hij een eerste openhartoperatie. Op zijn borstkas had hij alvast een paradijselijke jungle laten tatoeëren. In de wetenschap dat de dokters dat paradijs eerst moesten vernietigen alvorens het weer tot leven te wekken, had die actie iets van een artistieke performance.

In dat paradijs geloofde Gielis alvast niet. Zijn jungle is die waarin Kuifje in het nauw wordt gedreven, zoals in het album 'Kuifje en de Picaro's'. Van zijn held maakte Gielis ooit een beeldje. Kuifje zit tot aan zijn knieën in de modder. Vele sculpturen van jungles zouden volgen, zwartgeblakerd en rood. Een kleine versie werd de award van de laatste 2 edities van de Ultima's.

Gielis was ook gegrepen door 'De misantroop' van Pieter Bruegel de Oude. Op dat schilderij uit 1568 zien we een oude man die zo verbouwereerd is over de trouweloosheid van de wereld, dat hij niet merkt dat een kleine opdonder zijn geldbeugel steelt en hij bijkans in een paar kraaienpoten trapt.

Dat bolle ventje werd een sculptuur. De kraaienpoot werd een neon. Alsof Gielis ons, net als Breugel, wil waarschuwen voor te veel zinsbegoocheling. Dat wist hij, wiens tijd beperkt was, als geen ander.

Daan Gielis maakte zijn entree in de kunstwereld met een big bang. In De Garage in Mechelen plaatste hij een oude BMW waar niet alleen rook uitkwam, maar ook knallende beats. Het bleef bij die ene bolide.

Hij ging sculpturen maken en ontdekte neon. Dat medium associëren we vaak met schreeuwlelijke en nietszeggende reclameboodschappen, maar Daan maakte er lichtgevende poëzie van..

Een werk waarmee we hem altijd zullen associëren heet 'Happy Sad'. De smiley die we dagelijks bezigen in berichten aan onze insta- en FB-vriendjes, kreeg bij hem ook een droevige aanblik. Zijn 'Happy Sad' werd zo populair dat fans het werk op hun arm of been lieten tatoeëren.

Met dat werk opent de tentoonstelling en is de toon gezet. Wie weet vat het zijn hele thematiek samen, omdat wij zo vaak noch het een noch het ander zijn en alleen uit tegenstrijdigheden bestaan. 

Er duiken ook cartoonfiguren op. Marie uit 'De Aristokatten' en Dumbo lachen ons toe, ondanks respectievelijk de pesterijen van een butler en de veel te grote oren van onze favoriete olifant.

Door de neons baadt de galerie in een mist van kleuren, alsof je een heiligdom betreedt. Ik werd er heel stil van. Sad, and happy.

En dan moet het beste nog komen. In de laatste kamer van Galerie Keteleer hangen neons in de vorm van bloemen, met de kopjes naar beneden.

Gielis' mama was floriste. In een bestelwagen leverden ze boeketten aan restaurants en events. Die moesten na een week weer worden opgehaald. De rottingsgeur van verwelkende bloemen is Daan altijd bijgebleven. In het Plantin-Moretus Museum werd hij geïnspireerd door een houtblok met net zo'n boeket.

'Wilting Flowers' is de titel van de serie. Alweer die paradox, schoonheid in verval. Immer flikkerende neons van bloemen die niet meer zullen bloeien. Alsof Gielis de tragiek van zijn persoonlijke verhaal wilde inzetten voor iets groters waar wij met zijn allen iets aan hebben. Dat kunnen alleen grote kunstenaars.

Daar sta je dan, aan de grond genageld door zoveel generositeit. Daan geloofde in het leven. En hij haalde er alles uit. De liefde, de vriendschap, de kunst, in alles bleef hij ambitieus. Geen mens die begrijpt hoe hij het voor elkaar kreeg.

Ik ben ontzettend blij dat Keteleer Gallery werk maakt van zijn werk. Het is een grote verantwoordelijkheid. Ga alvast 'U'll be fine' bekijken. Of trek naar Abby in Kortrijk. Daar kan je in de tuin middels een druk op de knop een van zijn bloemen doen oplichten.

Daan Gielis had het beste met ons voor.