Marvels beste serie in jaren gaat niet over superhelden

Geen explosies, geen wereldbedreigende schurken, geen CGI-spektakel in de finale. 'Wonder man' gaat over Simon Williams (Yahya Abdul-Mateen II), een worstelende acteur die zijn grote doorbraak probeert te forceren. En hij faalt. 'Gloriously'.

De openingsscène zet meteen de toon: Simon krijgt een klein rolletje in 'American horror story', maar wordt ontslagen omdat hij het té serieus neemt. Hij heeft complete dossiers samengesteld over zijn personage, doet voorstellen voor het script en suggesties voor de cameraman...

Het is zodanig ongemakkelijk dat je naar je scherm wil roepen: 'Kerel, verpest het niet!' Maar dat doet hij dus wel.

Aan de andere kant van het carrièrespectrum staat Trevor Slattery (Ben Kingsley, die zijn rol van Mandarin uit 'Iron man 3' herneemt). Zijn gloriedagen als steracteur liggen achter hem en hij had een aanvaring met justitie, maar hij probeert zijn leven weer op de rails te krijgen. 

De essentie van het verhaal is de ontluikende vriendschap tussen Simon en Trevor, maar ook de 'struggle', het gevecht tegen afwijzing. Het is een intiem, 'character-driven' verhaal dat niet gaat over superhelden, maar over mensen die hun dromen proberen waar te maken.

Oh ja, Simon heeft wel degelijk superkrachten, maar dat is bijzaak. Het geheel is een cynische inkijk in Hollywood, zoals 'The Kominsky method' met Michael Douglas of 'The studio' van Seth Rogen, en het werkt verrassend goed.

Een van de grootste frustraties bij Marvel de laatste jaren? Je moet eerst 12 films en 13 series hebben gezien om te snappen waar het over gaat. 'Wonder man' gooit dat overboord.

De serie staat volledig los van de rest van het Marvel-universum. Er zijn geen verwijzingen naar andere personages, geen 'post-credit scenes' die de volgende Avengers-film aankondigen, geen mysteries die later ergens anders worden uitgelegd. Je hoeft zelfs niet te weten wie Tony Stark is.

Oké, 1 uitzondering: Trevor Slattery zagen we al in 'Iron man 3'. Maar de serie legt perfect uit wie hij is en wat hij heeft gedaan. Geen huiswerk vereist.

Sommige fans zullen juist hekelen dat de serie in een vacuüm bestaat, maar precies dat maakt 'Wonder man' zo toegankelijk voor die andere soort mensen: de leek.

Herinner je nog die uitspraak van regisseur Martin Scorsese, die zei dat Marvel-films "geen cinema" zijn? 'Wonder man' lijkt een rechtstreeks antwoord op die kritiek. De serie is een liefdesbrief aan cinema.

Neem alleen al de zwart-witaflevering die volledig op zichzelf staat. Geen gimmick, maar een bewuste keuze die past bij het verhaal.

Of de manier waarop de camera door sets dwaalt, alsof je naar een Paul Thomas Anderson-film aan het kijken bent. Of de soundtrack die niet vol zit met bombastische orkestmuziek, maar met zorgvuldig gekozen nummers die de sfeer van Los Angeles en vergane glorie oproepen.

Regisseur en co-creator Destin Daniel Cretton (die eerder de film 'Shang-Chi' maakte) kiest voor een aparte aanpak. Geen snelle cuts, geen chaotische actiescènes, geen visuele overload. In plaats daarvan zie je lange takes, intieme close-ups, stijlvolle grafiek.

Het voelt als een indiefilm die per ongeluk in het Marvel-universum is beland. Benieuwd of het ook Scorsese overtuigt.