"'Back for good' was ironisch genoeg het begin van het einde": 'Take That'-docu blikt uitvoerig terug op dé boysband van de jaren 90

'Take That' is een klassieke muziekdocu die integraal bestaat uit ongebruikt (en soms korrelig) archiefmateriaal. De beelden van achter de schermen zijn meestal gefilmd met een kleine camera, vaak door groepslid Howard Donald. Voor de fans is de docu een fijn tijdsdocument, zonder enorme onthullingen.

In 3 afleveringen wordt de geschiedenis van Take That verteld, met al zijn ups and downs, vanaf de eerste auditie-oproep in 1989. Met 12 nummer 1-hits in het Verenigd Koninkrijk en 45 miljoen verkochte albums is de Britse boysband de meest succesvolle Britse formatie in eigen land.

Het is niet de eerste keer dat er een docu over Take That wordt gemaakt. In 2005 gebeurde dat ook, toen 10 jaar na het vertrek van Robbie Williams. Door het succes van die docu gaat het resterende 4-tal voor een comeback.

Enkel de 3 huidige leden van Take That (Gary Barlow, Howard Donald en Mark Owen) hebben hieraan meegewerkt. Nieuwe interviews met hen vormen de rode draad. Ze blikken naast de hoogtepunten ook terug op de schaduwkant van het boysbandleven (lees: de immense druk om hits te scoren en alcoholmisbruik bij verschillende groepsleden). 

"We willen ons verhaal grondig vertellen. Als we dat doen, dan moet het meer representatief zijn dan in het verleden", vertelt Gary Barlow bij BBC . "Het is een mooie herinnering aan de rollercoaster waar we al ruim 35 jaar op zitten."

Ex-Take-Thatleden Jason Orange en Robbie Williams komen enkel aan het woord via archiefinterviews. Ook voormalig manager Nigel Martin-Smith, die Take That destijds heeft samengesteld, wordt enkel via archiefmateriaal opgevoerd. 

De trailer katapulteert je meteen terug naar de jaren 90:

De timing van deze 'Take that'-docu is opmerkelijk. Midden januari heeft ex-Take Thatster Robbie Williams nieuwe muziek uitgebracht. Het langverwachte 'Britpop' is een van de albums van 2026.

Het is de muziek die Williams naar eigen zeggen wil maken sinds hij in 1995 uit Take That is gestapt. Robuuster, meer gitaargedreven en met een duidelijke knipoog naar de succesvolle Britpop uit de jaren 90. In de Britse hitlijsten staat 'Britpop' bovenaan, waardoor Williams nu meer nummer 1-platen in eigen land heeft uitgebracht dan The Beatles.

Tegelijk lanceert de huidige Take That bij deze docu een nieuw nummer. Zo komen de boysband en hun bekendste ex-lid opnieuw tegenover elkaar in de hitlijsten. 

De plooien tussen alle partijen zijn officieel gladgestreken sinds de reünie in 2010, maar er bestaat op zijn minst de indruk dat er onherroepelijk iets gebroken is tussen Williams en de rest. 

Williams' vertrek uit Take That in 1995 en de gevolgen daarvan staan centraal in aflevering 2. "Onze grootste hit 'Back for good' was ironisch genoeg het begin van het einde, achteraf bekeken", zegt Gary Barlow daarover. "Robbie werd opstandig, agressief en verloor zijn interesse in ons project", zeggen de andere groepsleden.

Williams ziet het anders. "Ik was zo depressief, dat ik mezelf gewoon bewusteloos dronk. Ik had geen ander plan dan mezelf verdoven." Met 'Angels' is zijn grote doorbraak in 1997 een feit. De solocarrières van Mark Owen, Howard Donald en Gary Barlow geraken minder van de grond.

In die periode doet Williams forse uitspraken over Barlow, die de meeste Take That-nummers heeft geschreven. Hij noemt hem "een waardeloze songschrijver". De Britse pers smeert de vete tussen de 2 breed uit.

Na een verzoeningsgesprek duikt Take That weer voltallig met 5 de studio in, zo zien we in aflevering 3. "We hebben alles achter ons gelaten en we konden weer vooruit. Na het vertrek van Robbie hadden we nooit closure gehad. Dit was een helend moment voor iedereen", zegt Barlow daarover.

Resultaat: het album 'Progress' en een reünietournee in originele bezetting in 2011.  "Elk van die shows was geweldig", zegt Williams (weliswaar in een archiefinterview). 

In de documentaire komt ook de gespannen relatie met voormalig manager Nigel Martin-Smith uitgebreid aan bod. Hij is het brein achter de Britse boysband, die het evenbeeld moet worden van het succesvolle Amerikaanse New Kids on the Block.

Take That wordt gebouwd rond Gary Barlow, die als enige nooit auditie heeft gedaan. Barlow overtuigt Martin-Smith met een demo met eigen muziek. Hij schrijft sinds zijn tienerjaren nummers en blijft dat doen bij Take That.

Die voorkeursbehandeling steekt bij de 4 andere Take That-leden. "Howard en ik waren niet meer dan de dansers, de podiumvulling", zegt Jason Orange daarover. "Nigel managede enkel Gary, nooit ons als groep", aldus Robbie Williams.

Take That bestaat nog altijd, maar het 4-tal is ondertussen uitgedund tot een trio. Na het vertrek van Robbie Williams stapt Jason Orange in 2014 uit de groep. "Ik had het gevoel dat ik er klaar mee was", besluit hij na de succesvolle reünie met Williams erbij.

Bij deze docu komt er een nieuw Take That-nummer uit, dat aan het einde van aflevering 3 te horen is. De groep gaat dit voorjaar weer optreden. Ze brengen een vervolg op hun legendarische 'The circus tour' uit 2009 - met een gigantische mechanische olifant op het middenplein - in het Verenigd Koninkrijk en Ierland.

"Het middelpunt van mijn wereld is nog altijd Take That", zegt Mark Owen. "Wat wij hebben, is magisch. We hebben het toch maar gedaan. Het was het allemaal waard", aldus Gary Barlow.