Hoe het nieuwe Arctic Monkeys-nummer me 20 jaar terug katapulteert, naar hun briljante en rebelse debuut

Het is de voorbije jaren stil geweest rond Arctic Monkeys. Na het album 'The car' in 2022 was het voor fans geduldig wachten op nieuwe muziek van de Britten. 

'Opening night' maakt deel uit van het benefietalbum 'HELP (2)', dat begin maart uitkomt ten voordele van hulporganisatie War Child. Het doet mij alvast dromen van meer.

Hoe vaker ik het nummer hoor, hoe beter ik het vind. De mysterieuze intro, een rustgevende gitaarmelodie, de herkenbare stem van Alex Turner, de meerstemmige koortjes, het meeslepende refrein. Arctic Monkeys is muzikaal volwassen geworden en tegelijk zichzelf gebleven.

Toeval of niet: de dag na de release van 'Opening night' viert Arctic Monkeys de 20e verjaardag van hun debuut. Ik was 16 toen 'Whatever people say I am, that's what I'm not' uitkwam in 2006. 20 jaar en 1 nostalgische herbeluistering later voel ik de aantrekkingskracht opnieuw, van bij de eerste noten. 

'Whatever people say I am, that's what I'm not' is het snelst verkopende debuut in de Britse muziekgeschiedenis. De eerste 2 singles worden 2 tijdloze klassiekers.

Het meeslepende 'I bet you look good on the dancefloor' is nog altijd een hoogtepunt tijdens Monkeys-concerten. 'When the sun goes down' heeft met zijn ontregelende gitaarriff een bijzondere plek in mijn hart. Ook al had ik als 16-jarige niet door dat de tekst over prostitutie gaat.

Terug naar de zomer van 2006. Arctic Monkeys speelt voor de eerste keer op Pukkelpop. Een uitgeregende show op het hoofdpodium, waartegen geen plastic wegwerpponcho opgewassen is.

En toch: ik dans me tussen mijn vrienden de benen vanonder het lijf op de nummers die ik al maanden grijs draai. Wanneer de wolkbreuk tijdens 'When the sun goes down' intenser wordt, overvalt mij het euforische gevoel dat alles op dat moment klopt. Ik wens iedereen minstens 1 gelijkaardige festivalherinnering toe in zijn leven.

'Whatever people say I am, that's what I'm not' is een brok ongepolijste energie. Als je midden jaren 2000 fan was van gitaarmuziek, was Arctic Monkeys sowieso een schot in de roos. 

Op bijna alle nummers (een uitzondering is het poëtische 'Riot van') zijn de gitaren prominent aanwezig. Ze schuren en wringen. Ze klinken tegendraads en balorig. Alles wat je als opgroeiende tiener zelf voelt of bent. 

Openingsnummer 'The view from the afternoon' zet de toon. Ook 'Fake tales of San Francisco' is heerlijk puur (de "kick me out" vraagt om luidkeels meegebruld te worden). Persoonlijke favoriet 'Dancing shoes' ligt na 20 jaar nog altijd even vlot in mijn gehoor. Idem voor de subtiliteit in 'A certain romance'.

Ook al is Arctic Monkeys op hun laatste 2 albums muzikaal een andere weg ingeslagen (die van tragere croonernummers met piano): hun opgefokte debuut vol branie blijft muziek voor de geschiedenisboeken.

Frontman en songschrijver Alex Turner (nu 40) was 20 bij het debuut van Arctic Monkeys in 2006. De meeste nummers heeft hij geschreven in zijn tienerjaren. Inspiratie vond hij in zijn dagelijkse leven in de Britse stad Sheffield.

In zijn eerste ontdekkingen in de liefde of problemen met politie of buitenwippers tijdens een avondje uit bijvoorbeeld. Niet toevallig resoneren die teksten bij zijn generatiegenoten. Welke tiener zou de politie nooit eens 'silly blue' noemen, zoals in 'Riot van'?

Turner zingt met veel eigenheid in zijn uitgesproken Yorkshire-accent. Hij gebruikt dialectwoorden die niet overal in het Verenigd Koninkrijk bekend zijn.

Het poëtische 'mardy' uit 'Mardy bum' bijvoorbeeld betekent lastig of onvoorspelbaar. Het geeft het schijnbaar lichtvoetige nummer over relatieproblemen met een 'mardy' partner een twist. Zijn uitspraak van 'cuddles' (knuffels, red.) voegt een laag gezelligheid en een glimlach toe.

Ik raad het iedereen aan: af en toe eens in een muzikale teletijdmachine stappen. De muziek die belangrijk was in je tienerjaren blijft je sowieso een heel leven bij.