In Gent blijft de aanpak van overlast door duiven voor politieke discussie zorgen. De oppositie wil dat er geen enkele duif nog gedood wordt, de meerderheid gaat niet in op dat voorstel maar belooft wel werk te maken van de duivenpil. Expert Glenn Deliège (HOGENT) pleit voor een aanpak op maat. "We moeten afgaan op de echte risico's en niet op onze eigen voorkeuren voor bepaalde dieren. Ze zullen nooit onze regels volgen."
Gentse duivendiscussie houdt aan: expert pleit voor aanpak op maat in plaats van persoonlijke voorkeuren
Ward Schouppe
Gepubliceerd:
Samenvatting:
In Gent blijft de aanpak van overlast door duiven voor politieke discussie zorgen; de oppositie wil stoppen met het doden van duiven, maar de meerderheid gaat daar niet op in.
Schepen Bram Van Braeckevelt (Groen) wil de duivenpil inzetten als die betaalbaar is en het probleem met andere vogels is opgelost.
Expert Glenn Deliège (HOGENT): "We moeten afgaan op de echte risico's en niet op onze eigen voorkeuren voor bepaalde dieren."
In Gent blijft de aanpak van overlast door duiven nu al maanden voor politieke discussie zorgen. De oppositiepartijen N-VA en CD&V zetten het thema opnieuw op de agenda . Deze keer wilden ze dat de stad zou stoppen met het doden van duiven. Gent doet dat op overlastlocaties.
De meerderheid ging niet in op dat voorstel. Schepen Bram Van Braeckevelt (Groen) beloofde wel, na eerdere vragen, om werk te maken van de duivenpil. Eerder was er de vrees dat ook andere vogels onvruchtbaar zouden kunnen worden. Dat probleem blijkt verholpen. Als de pil betaalbaar is, dan wil Gent ze gebruiken.
De discussie wordt soms emotioneel. Onder meer omdat de manier waarop de duiven gedood worden veel aandacht krijgt. Een nieuwe richtlijn bepaalt dat ze niet langer vergast mogen worden, zoals eerder gebeurde. Nu stelt die dat de nek van de afgevangen dieren gebroken wordt. Dat klinkt gruwelijk, maar wordt aanbevolen door specialisten.
Dieren volgen onze regels niet
"Het verbaast me niet dat de duiven voor discussie blijven zorgen", zegt Glenn Deliège. Hij is verbonden aan HOGENT en onderzoekt al 10 jaar de relatie tussen mens en dier. "We houden wel van dieren, maar op heel voorwaardelijke wijze. Dieren moeten zich aanpassen aan onze verwachtingen. Als ze dat niet doen, vinden we ze vervelend of beschouwen we ze als overlast. Daar zouden we soms toleranter moeten zijn."
Deliège onderscheidt 3 gebieden in de perceptie die verschillende verwachtingen met zich meebrengen. "Mensen accepteren wilde dieren in de vrije natuur, bij het platteland zijn er associaties met koeien en varkens, in de stad horen volgens ons vooral huisdieren thuis. Natuurlijk trekken de dieren zelf zich daar niets van aan", stelt Deliège. "Als dieren plots opduiken op plekken waar ze volgens ons niet horen, lijkt er iets mis."
Het is een goed idee om zoveel mogelijk voor niet-dodelijke middelen te kiezen, maar het is onzinnig om bij grote overlast niet in te grijpen
onderzoeker HOGENT, Glenn Deliège
De positie van de stadsduif is volgens Deliège bijzonder. "Bij bepaalde dieren die we met een locatie associëren is het simpel. We vangen ze en brengen ze terug, of we doden ze als ze overlast veroorzaken. Bij stadsduiven ligt dat anders. Het zijn hybride dieren, kruisingen tussen soorten. De ene beschouwt ze als ongedierte, voor de andere horen ze net bij de stad. Ze kunnen niet ergens heen gebracht worden."
"Het is slim om in te zetten op niet-dodelijke middelen, zoals de duivenpil, als ze geen impact hebben op andere dieren. Er kan gewerkt worden met duiventillen waarin gevoederd wordt. Daar zouden eieren geoogst kunnen worden. Maar, er moet ook ingegrepen worden bij grote overlast, dat hoeft geen probleem te zijn."
"We gaan soms te veel af op de positieve associaties die we hebben met bepaalde dieren"
"We moeten ons bewust zijn van het feit dat de inschatting van de risico's, de kosten en de overlast van dat samenleven meer afhangen van onze eigen voorkeuren dan van de effectieve overlast, het risico of de kosten die het samenleven met dieren met zich meebrengt", legt Deliège uit.
Een egel vormt een even groot risico op ziekteoverdracht als een rat, toch kijken we er helemaal anders naar
onderzoeker HOGENT, Glenn Deliège
"Duiven associëren we met duivenmelkers, postduiven en stedelijke geluiden. We hebben vooral positieve connotaties. Bij ratten denken we aan ziektes. Zo maken we een onderscheid tussen hoe doodbaar en vernietigbaar deze dieren in onze ogen zijn. Als er egels in de tuin zitten, voederen we ze bij. Terwijl dat even grote risico's vormt voor ziekteoverdracht. Het ene dier verwelkomen we, het andere vergiftigen we."
Deliège ziet het anders. "We moeten de grenzen die we belangrijk vinden wel bepalen en bewaken. Een rat zal bijvoorbeeld in huis komen, een egel of een duif niet. Dat maakt samenleven met ratten moeilijker. Daar schuilt een verschil. Dat betekent echter niet dat het ene dier altijd een gevaar is. Dat moeten we slimmer inschatten en daar moeten we de aanpak mogelijk op afstemmen."
Voederverboden en sensibilisatie
Gent stelt zelf al zo'n aanpak te gebruiken, door op overlastlocaties af te vangen en elders in te zetten op voederverboden en meer sensibilisatie. "Het aantal afgevangen en gedode duiven is de laatste 20 jaren fors verminderd. Van 3.000 naar 500 dieren per jaar", zegt schepen Van Braeckevelt. "Daarbij zaten 300 dieren op 2 private overlastlocaties."
De oppositie zelf is het daar niet mee eens en pleit voor een snellere en bredere uitrol van de duivenpil. Die wordt immers in heel wat andere steden en gemeenten wel al gebruikt.
Regionaal nieuws uit Oost-Vlaanderen
Gepubliceerd: