Wat als je een vader kon inhuren? Oscarwinnaar Brendan Fraser staat er alvast voor open

Het lijkt te gek voor woorden. Bang dat er te weinig volk opdaagt op een begrafenis? Dan laat je wat extra 'rouwenden' overkomen. Liever niet alleen naar een trouwfeest? Dan regel je een actrice die je vergezelt.

In Japan is dat helemaal niet uitzonderlijk. "Ik dacht eerst ook dat het om een flauwe grap ging", vertelt Brendan Fraser aan VRT NWS, maar hij stelde zijn mening bij. Achteraf kunnen we hem alleen maar gelijk geven. 3 redenen om de film zelf ook een kans te geven.

Fraser speelt Philip Vanderploeg, een Amerikaanse acteur die al 7 jaar in Tokio woont en vooral bekend is van een tandpastareclame. Omdat er te weinig ander werk is, laat hij zich rekruteren door een firma die fake familieleden verhuurt. Aanvankelijk loopt dat prima. De klanten zijn tevreden.

Wanneer hij de vader van een 11‑jarig meisje moet spelen, begint het te wringen. Haar moeder weet dat hij nep is - ze heeft hem nodig om haar dochter ingeschreven te krijgen op een prestigieuze school - maar het meisje gelooft dat hij echt haar afwezige vader is, die uit Amerika is overgekomen.

Hoe meer Philip naar haar toegroeit, hoe schuldiger hij zich voelt. Zijn genegenheid is oprecht, maar de vader die hij speelt, bestaat niet. Hij raakt verstrikt in zijn eigen rol.

En tegelijk: hoe vaak spelen we in onze relaties niet zelf een rol? Is dat niet dagelijkse kost? En zijn die bedrijfjes — er zijn er meer dan 300 in Japan — niet gewoon een teken van de tijd?

In grootsteden als Tokio voelen veel mensen zich eenzaam en vervreemd, terwijl psychische hulpverlening er nog altijd taboe is. Misschien is een ingehuurde vriend of partner zo gek nog niet. En waarom zou het dan niet kunnen klikken?

"Hoe 'bonkers' het ook mag klinken, dit beantwoordt echt aan een maatschappelijke nood", aldus Fraser zelf.

In 'Rental family' is Tokio geen stad waar je meteen naartoe wil.

Aan de ene kant: neonlichten, felle kleuren en overvolle kruispunten. Aan de andere kant: benauwde appartementjes, krappe kantoortjes en lege pleintjes.

Daartussen loopt Philip verloren, in zijn regenjas en met zijn boekentas, vaak gefilmd door een raam of in een spiegel. De stad weerspiegelt zijn innerlijke zoektocht.

Regisseur Hikari weet als geen ander hoe het voelt om te verdrinken in een vreemde stad. Ze verhuisde als jong meisje alleen naar de VS en herinnert zich nog levendig hoe ze in de staat Utah voor het eerst een gele schoolbus zag.

"Net als in de films van Steven Spielberg, ik wist niet dat ze echt bestonden." Hikari maakte vrienden, ging in L.A. film studeren en is nu toe aan haar 2e langspeelfilm.

Wanneer ik haar vraag wie zij zelf zou huren, antwoordt ze: "Een vader. Of een broer, om eens mee te gaan shoppen." 2 figuren die ze in haar eigen leven heeft moeten missen.

En dan is er nog de factor Brendan Fraser.

Terwijl Hikari aan het scenario werkte, zag ze Fraser toevallig aan het werk in 'The whale'. Daarin speelt hij een zwaarlijvige, eenzame leraar Engels, die online lesgeeft. "That's my guy", dacht ze. Vanaf dat moment wist ze dat hij die hoofdrol moest krijgen. En zo geschiedde.

Fraser was een sekssymbool in de jaren 90, maar door fysieke en mentale problemen verdween hij in Hollywood compleet van de radar. Totdat hij 3 jaar geleden uit het niets een Oscar won voor zijn genuanceerde vertolking in 'The whale'.

En nu doet hij het opnieuw. Als een reus op lemen voeten tussen Japanners die met moeite tot aan zijn schouders reiken, levert hij een subtiele, ontroerende vertolking neer. Achter zijn puppy-ogen schuilt een diepe eenzaamheid en een groot verlangen naar menselijk contact.  

Op de set is dat alleszins gelukt. "Ik noem hem nu mijn broer", zegt Hikari. "Hij is familie geworden."

Er is biologische familie. En gekozen familie. En nu is er ook 'Rental family'. Doe zoals Brendan, en geef het een kans.