Verpleegkundigen uit India volgen versnelde opleiding in Brugge om personeelstekort in zorg aan te pakken: "Enkel West-Vlaams is moeilijk"

Via de vzw Chinta komen al enkele jaren verpleegkundigen uit Azië naar België, want daar is het een heel populair beroep. Dit jaar zijn er zo'n 80 verpleegkundigen uit India en 20 uit de Filipijnen aangekomen in ons land. Zij kregen in hun thuisland al Nederlandse les. Nu worden ze bij verschillende opleidingscentra verder begeleid.

Zo ook bij de graduaatsopleiding ZoWe Verpleegkunde in Brugge. "Per verpleegkundige kijken we eerst welke inhoud zij meegekregen hebben in hun opleiding en over welke ervaring zij al beschikken", legt directeur Eva Teetaert uit. "Op basis daarvan bieden wij hen een traject aan bij ons op school om ze voor te bereiden op de Belgische zorgsector."

Op hun 1e dag in Brugge kregen de Indische verpleegkundigen les over wondzorg. "We merken dat de buitenlandse verpleegkundigen theoretisch heel sterk zijn, maar wij gebruiken andere materialen", geeft docent Sien Markey mee. "Ze hebben het ook moeilijker om te werken met mensen met dementie of patiënten in de psychiatrie."

"Belgen gebruiken vooral veel meer materialen om wonden te verzorgen", lacht Jissin Domy uit India. Zij staat ons samen met Gopika Bindu Thulasi in het Nederlands te woord. "Wij hebben in India al 5 maanden de taal geleerd. Het is op zich niet zo moeilijk te begrijpen, maar het is wel wat ingewikkeld om te spreken."

"In India kregen wij ook minder loon", weet Anath Harikumar. "Het is mijn droom om in een Europees land als België te werken. Ik kan zo in goede omstandigheden leven en mijn familie thuis onderhouden." Alleen is het wel spannend om de grote stap te zetten. "We passen ons snel aan", vindt Gopika. "Alleen mag het weer wat beter worden", lacht ze.

"Het zijn zeker goeie studenten", vult Teetaert aan. "Toen ze hier aankwamen, was het precies alsof de zon gearriveerd was. Zo opgewekt en vriendelijk zijn ze."

"Tijdens hun opleiding zullen de verpleegkundigen ook meteen al werken, vooral in woonzorgcentra, maar we hebben dit jaar ook voor het eerst een samenwerking met de ziekenhuizen Sint-Jan en Sint-Lucas in Brugge."

Het zijn dan ook de zorginstellingen die de buitenlandse verpleegkundigen betalen. "We voelen al een tijdje dat het krap wordt op de arbeidsmarkt", vertelt Nele Verlaecke van het AZ Sint-Lucas in Brugge. "We moeten meer moeite doen om goeie profielen te rekruteren. Het water staat ons nog niet aan de lippen, maar we willen de buitenlandse inbreng nu al uitproberen voor als het personeelstekort onhoudbaar wordt."

"Ze zullen nog verder intensief begeleid worden om de taal beter te beheersen en ze moeten zich ook integreren in de Belgische maatschappij. Dat zijn veel ballen om in de lucht te houden, maar we zullen daarbij helpen. Het welzijn van de nieuwe medewerkers en het team waar ze in terecht komen, is bijzonder belangrijk om goed te kunnen presteren."

Blijft alleen nog de vraag over of de Indische verpleegkundigen hun West-Vlaamse patiënten voldoende zullen begrijpen. Bij de opmerking: "Bring ne ki min sloefn (Breng eens mijn pantoffels, red.)", kijken de Indiërs ons aan alsof ze net beledigd zijn. 

"De uitspraak is helemaal anders", lacht Gopika. "Het is moeilijk en we begrijpen zeker niet alles, maar bepaalde woorden verstaan we toch al. We kunnen het zeker niet praten, maar misschien komt dat nog."