"Duivels moordplan" versus "leugens en onzin": politierechter moet oordelen of dood van Félice in Albertkanaal meer was dan tragisch ongeval

Het is de nacht van 27 op 28 september 2018. G.S. en zijn echtgenote komen terug van een uitstap naar de Ardennen. Net voor ze naar huis gaan, stoppen ze nog even aan de Tuikabelbrug in Hasselt, een bijzondere plek voor het koppel. Ze hadden er in 2016 hun eerste afspraakje. 

G.S., die aan het stuur zit, vertrekt via het jaagpad langs het kanaal. Hoe het precies gebeurd is, weet hij niet meer, maar hij rijdt het water in. De man, een ervaren duiker, slaagt erin om het raam van de auto te openen en naar buiten te zwemmen. 

"Op het moment dat het raam naar beneden ging, stroomde het water binnen en is de auto beginnen te zakken. Het was paniek", vertelt hij in de rechtbank. Hij zegt dat hij Félice nog heeft gezocht, maar dat hij haar niet kon vinden. 

Eens op de oever blijkt zijn telefoon niet meer te werken. Hij belt aan bij buurtbewoners, die de hulpdiensten verwittigen. Er komt een duikersteam ter plaatse, maar voor Félice is het te laat. Haar lichaam wordt pas de volgende middag gevonden. Wellicht is ze nog uit de auto geraakt, maar niet uit het water, want langs haar kant was het portier van de auto geopend. 

Dat G.S. het antwoord schuldig moet blijven op een aantal vragen over die noodlottige nacht, frustreert de nabestaanden. Waarom zijn er geen remsporen? Waarom was de dashcam weggehaald? Waarom heeft hij het andere raam niet geopend? Waarom heeft hij niet geprobeerd om haar nog te redden?

Wat er zich precies heeft afgespeeld, weet alleen G.S. "Ik heb het duizend keer proberen na te spelen in mijn hoofd, maar ik weet het niet goed meer", zegt hij aan de rechter op het einde van de zitting. "We waren allebei in paniek."

"Wij vinden het bijzonder jammer dat we hier voor de politierechtbank staan en niet voor het hof van assisen, want dat is de plaats waar deze zaak behandeld zou moeten worden. Dit is geen tragisch ongeval, maar moord met voorbedachten rade", zo opent advocaat Patrick Panis.

Hij vertegenwoordigt Tim, de zoon van het slachtoffer, die aanwezig is op de zitting. Hij en zijn 2 zussen verloren hun moeder en zijn op zoek naar antwoorden. Ook de hoogbejaarde ouders van Félice hebben zich burgerlijke partij gesteld.

"Dit was een duivels plan dat tot in de puntjes voorbereid was", klinkt het fel. "Hij had het motief, de middelen en de gelegenheid voor moord."

Over dat motief zegt de advocaat dat het overlijden van Félice G.S. financieel goed uitkwam, zo verwijst hij onder meer naar het vruchtgebruik van de woning. Daarnaast zou de beklaagde het niet hebben kunnen verkroppen dat zijn echtgenote hem ging verlaten.

Want ook al waren ze pas 3 maanden voor de feiten getrouwd, de relatie zou op springen hebben gestaan. Volgens vriendinnen was Félice al een andere woonst aan het zoeken.

"Ze was volledig moegetergd", aldus Panis, die spreekt over controlerend, narcistisch en zelfs agressief gedrag. "Iedereen werd vernederd en geïntimideerd. Het ganse gezin leed daar zwaar onder."

G.S. spreekt dat tegen. Volgens hem liep de relatie wel goed. Zijn advocaat zal later ook opwerpen dat het koppel net een fijne uitstap had beleefd en er nog andere gepland had.

Het koppel was de week voor het drama een eerste keer naar een relatietherapeut geweest. Voor de ene partij een bewijs van de relatieproblemen, voor de andere een argument dat ze eraan wilden werken.

En dan is er het feit dat G.S. een ervaren duiker is. "Hij heeft diverse zware proeven afgelegd. Hij heeft een cursus gevolgd om mensen te redden uit een zinkend voertuig. Dat kon meneer allemaal perfect, maar zijn eigen vrouw redden in een kanaal met rustig water dat maximaal 4 meter diep is? Dat lukt niet", sneert Panis.

"Het was de ideale setting voor hem om het op een ongeval te doen lijken", concludeert de advocaat.

Advocaat Stephen Schellinck, die de ouders vertegenwoordigt, heeft zijn pleidooi opgebouwd aan de hand van een aantal alarmbellen "die harder luiden dan het controlepaneel van Tsjernobyl". "Dit is geen alledaags dossier, maar soms overtreft de realiteit de fictie", zegt hij.

Een van die alarmbellen is dat de tijdslijn die G.S. heeft geschetst niet kan kloppen. Het tijdsverloop is enkel te verklaren als hij bij aankomst meteen het kanaal is ingereden, zegt Schellinck.

"In een drietal seconden moet het voertuig het water in gereden zijn", klinkt het. "De gemiddelde reactiesnelheid is 1,7 seconden (de advocaat die voor de verzekering pleit, spreekt even later over 1 seconde). Dat is een veelvoud."

Een doelbewust manoeuvre dus volgens Schellinck, die ook een punt maakt van het gedrag achteraf van G.S.: niet betrokken tegenover de hulpdiensten, emotieloos op de begrafenis. "Het enige wat telde, was de akte van overlijden vastkrijgen."

De advocaat vraagt aan de politierechter om zich onbevoegd te verklaren, waardoor de zaak mogelijk voor assisen kan komen. "Alle getuigen en deskundigen kunnen dan verhoord worden en de jury kan oordelen. Dat verdienen mijn cliënten, 2 negentigers die zich hun oude dag anders hadden voorgesteld."

De procureur heeft op dat moment al heel wat kritiek te verduren gekregen van de advocaten. In deze zaak volgt het parket hen niet. Het gaat wel degelijk om een tragisch ongeval, is hun oordeel. Dat is de reden waarom de zaak na een lange juridische weg nu voor de politierechtbank komt, met als beschuldiging het onopzettelijk veroorzaken van een dodelijk verkeersongeval.

En dat standpunt blijft. "Die opzet, ik zie dat niet in dit dossier, ik kan dat niet bewijzen", zegt hij.

De procureur staat lang stil bij het verhoor van het duikersteam. "Zij geven aan dat het niet zo evident is als de burgerlijke partijen voorstellen. De duikers zagen in het kanaal 1 meter voor zich, met belichting en duikbril. Zonder uitrusting zie je niets. De temperatuur van het water was 15 graden, dat is erg koud."

Dat de beklaagde niet opnieuw in het water is gedoken op zoek naar zijn echtgenote, valt hem in die omstandigheden dan ook niet te verwijten, zegt de procureur. 

Hij vraagt een celstraf van 9 maanden met uitstel, een boete van 2.000 euro en een rijverbod van 6 maanden.

Koen Moermans, de advocaat van G.S., gaat vervolgens stevig in de tegenaanval. Hij zegt dat hij begrip heeft voor nabestaanden die moeilijk kunnen aanvaarden dat het verlies van hun geliefde een tragisch ongeval is. Maar wat de advocaten hebben gepleit, doet hij af als "leugens en onzin". 

"Alles is onderzocht, van boven naar onder, van links naar rechts, en nog eens. Het eindoordeel was duidelijk: er is geen enkel bewijs voor kwaad opzet."

Dat er een financieel voordeel was bij het overlijden van Félice, klopt niet, zegt hij. Hetzelfde met de claim dat de relatie ten einde liep. "Hij gedroeg zich raar, zegt men. Is er dan een 'template' (model) van hoe men zich moet gedragen in zo'n geval?"

"En over het duiken. Ze halen er een kruimeltje uit. Zelfs ervaren duikers zeggen dat je niet weet hoe je reageert als je in zo'n situatie terechtkomt."

"Ze gooien dingen tegen de muur in de hoop dat het blijft plakken, maar dat is niet zo", aldus Moermans. "De procureur heeft groot gelijk: dit is een dramatisch ongeval waarbij mijn cliënt ook zijn echtgenote heeft verloren. Dat wordt vergeten."

Volgens Moermans is de politierechtbank in deze zaak wel bevoegd om uitspraak te doen. Hij vraagt daarbij een mild oordeel, aangezien de feiten al van 7,5 jaar geleden dateren. "De redelijke termijn is overschreden."

Hij wijst ook naar de media-aandacht voor de zaak, waardoor zijn cliënt naar de buitenwereld toe is afgeschilderd als een moordenaar. 

Zoon Tim, die alles 2,5 uur lang gevolgd heeft, neemt vervolgens het woord, ook al valt het hem emotioneel zwaar. "We denken dagelijks aan mama. Ze was iemand die straalde ons in leven, onze zonnebloem", vertelt hij.

"Ze was apetrots dat ik was afgestudeerd en plots was ze er niet meer. Ik bleef achter met mijn 2 minderjarige zussen. We proberen voort te gaan, maar het is moeilijk."

"Er opnieuw mee geconfronteerd worden doet pijn. We krijgen geen antwoorden. Het blijft aanslepen", besluit hij.

"Ik vind het heel spijtig wat er met Tim en de andere kinderen is gebeurd", reageert de beklaagde in zijn laatste woord. "Het is mijn fout dat ze hun moeder niet meer hebben. Ik heb het daar heel moeilijk mee."