Nieuwe film 'Hamnet': hebben we de ontroerendste finale van het jaar nu al gehad?

Wat heeft deze Hamnet met de Hamlet van Shakespeare te maken? En wat maakt die knaap plots zo sexy?

VRT NWS sprak erover met actrice Jessie Buckley, regisseur Chloé Zhao en schrijfster Maggie O'Farrell en voelde alleen maar diepe, goudeerlijke bewondering voor Shakespeare. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk: ik heb afgelopen weekend 'Hamlet' opnieuw uit de kast gehaald.

Het meesterwerk van Shakespeare is uiteraard al vaker verfilmd, met succes. Maar dit verhaal gaat eigenlijk over the making of  'Hamlet'. Dát maakt het zo intrigerend. 3 redenen waarom 'Hamnet' nu al een van de films van het jaar is.

Is het nu eigenlijk Hamnet of Hamlet? Wel, in Shakespeares tijd waren die namen inwisselbaar. Feit is dat William Shakespeare en zijn vrouw Anne Hathaway 3 kinderen hadden: 2 meisjes en 1 zoon, Hamnet.

In 1596, toen hij 11 was, overleed Hamnet. Waarschijnlijk was Shakespeare, die rondreisde met zijn gezelschap, niet op tijd terug voor de begrafenis in Stratford.

4 jaar later voltooide hij een nieuw toneelstuk: 'Hamlet'. De Britse schrijfster Maggie O'Farrell las het op haar 16e en was meteen in de ban van de man. "Lange zwarte kleren, veel eyeliner, ronddolen op het kerkhof; dat fascineerde mij als tiener", vertelt ze.

Toen ze later ontdekte dat Shakespeare een zoontje had met dezelfde naam, viel alles op zijn plaats. "Niemand geeft de naam van zijn gestorven kind, zo'n kostbare herinnering, aan een toneelstuk, aan een prins en een geest." 

O'Farrell raakte er zo van overtuigd dat Shakespeares meesterwerk een vorm van afscheid is. "Ik lees het als een communicatie tussen een vader en zijn zoon, die zich op een onbereikbare plaats bevindt." Ze schreef er zelfs een boek over. 'Hamnet' werd een bestseller en is nu verfilmd. 

De film focust op het verschil in rouwverwerking tussen William Shakespeare en zijn vrouw - Agnes in de film. Shakespeare trekt zich terug in zijn eigen wereld, die van het Londense theater, terwijl zij achterblijft in hun huis in Stratford.

"Ze spreken verschillende talen", zegt Chloe Zhao, de Oscarwinnende regisseur ('The rider', 'Nomadland'), die als geen ander innerlijke strijd kan verbeelden. "Hij gebruikt het woord om zijn verdriet te ordenen, haar wereld is zinnelijk en chaotisch."

Aan het einde van de film zoekt Agnes haar man op in Londen. Ik verklap niets - want dat zou te veel spoilen - maar de finale is onvergetelijk.

'On the nature of daylight' van componist Max Richter is al vaak (en soms misplaatst) gebruikt, maar zelden zo trefzeker als hier. Zelfs op de set was de impact enorm. "Ik had het niet zien aankomen en voelde me tijdens het filmen van die scène helemaal verloren", zegt Jessie Buckley, die de rol van Agnes speelt. 

"Pas als je verloren bent, kun je gevonden worden", voegt Zhao daaraan toe. Haar film toont wat kunst met mensen kan doen: ontroeren, het leven draaglijker maken, verbinden. Zoals bij William Shakespeare zelf, is het een manier om gevoelens te uiten en te delen. "Dat helende effect van kunst is essentieel in mijn leven", vertrouwt Buckley ons toe. 

"Toneelschoolstudenten gaan haar vertolking nog jaren bestuderen. Het is een prestatie die nog lang zal nazinderen", aldus haar tegenspeler Paul Mescal tijdens de Golden Globes. Mescal, zelf een Oscarnominee intussen ('Aftersun'), speelt William Shakespeare. En het knettert tussen die 2. In de film, maar ook daarbuiten, zijn de liefde en het wederzijds respect eindeloos.

Overdrijft Mescal een beetje? Misschien. Maar Buckley’s vertolking is echt wel een krachttoer.

Morgen worden in Los Angeles de Oscarnominaties bekendgemaakt. Daar kan ze alvast niet meer naast grijpen. En het beeldje zelf? Eigenlijk ook niet. Schrijf maar op: een Oscar voor Buckley. En als je de film gezien hebt, zul je zeggen: verdiend!