Hij verweeft zijn tragische levensverhaal in zijn hoopvolle folksongs. NME heeft ‘m op de cover gezet en hij telt maandelijks 2,5 miljoen luisteraars op Spotify. En toch blijft Mon Rovîa hier onder de radar. Onterecht.
Singer-songwriter Mon Rovîa maakt met 'Bloodline' de brug tussen folk en West-Afrika
Kleine correctie: de in Liberië geboren en in Tennessee opgegroeide Mon Rovîa heeft er volgens een perstekst al een uitverkochte Europese tournee op zitten. De eerlijkheid gebiedt om eraan toe te voegen dat die vooral langs kleinere zalen liep, waaronder AB Club. Op 1 februari houdt hij opnieuw halt in Brussel, deze keer in de Botanique.
Drie redenen om een kruisje te zetten in je agenda, voor dat concert.
Zijn levensverhaal spreekt boekdelen
‘Came a long way, can’t fight my bloodline’, zingt Mon Rovîa in ‘Bloodline’ de titelsong van zijn debuutalbum. En of hij ‘van ver’ komt.
Janjay Lowe, zoals op zijn officiële papieren staat, is geboren in Liberië tijdens de tweede Liberiaanse burgeroorlog (1999-2003). Hij verliest zijn moeder op jonge leeftijd, en wordt samen met zijn broers en zus door zijn oma in huis genomen. Zij staat hem niet veel later voor adoptie af aan een rondreizende christelijke missionarisfamilie. Hij is dan ergens tussen 5 en 7 jaar jong – zijn exacte geboortedatum kent hij niet.
Hij heeft op dat moment niet door dat hij zijn broers en zus niet meteen terug zou zien. Het wettelijk en moreel kader van zo'n adoptie is een twistpunt, maar Lowe zelf is er dankbaar om. Twee van zijn broers, zo weet hij, zouden als kindsoldaat ingelijfd worden.
Covid zorgt voor introspectie. Hij volgt zijn hart, en duikt in de folk.
Pamela Evbuomwan
Met zijn nieuwe familie belandt hij uiteindelijk in Tennessee. Er opent zich een nieuwe wereld, met nieuwe, minder gewelddadige uitdagingen. Een zwart adoptiekind met Afrikaanse roots in een wit middenklassegezin: het spreekt voor zich dat dat emotioneel belastend is voor een kind.
In die omgeving leert Lowe zich aan te passen. Ook wanneer blijkt dat hij over enig muzikaal talent beschikt. Als je luistert naar zijn eerste EP 'Dark continent', hoor je veel R&B- en hip-hopinvloeden. Die sound hoorde bij hem, dacht hij toen, dat was wat hij moest doen.
Covid zorgt voor introspectie. Hij volgt zijn hart, en duikt in de folk. Ook al kent hij geen folkartiesten die er als hem uitzien. Hij leert gitaar en ukelele spelen en haalt zijn dagboeken boven. Dat resulteert in kwetsbare nummers, over zelfontwikkeling, de verbinding met zijn nieuwe thuisland en de link met zijn eerste thuisland. Hij noemt zich niet voor niets Mon Rovîa, naar zijn geboortestad Monrovia, de hoofdstad van Liberië.
In een interview met NME vertelt hij dat de titel van zijn debuutalbum 'Bloodline' al in 2022 vaststond, maar dat het hem vier jaar kostte om tot een project te komen dat hij ziet als de belichaming van zichzelf.
Came a long way / Can't fight my bloodline / My name still ties / My bloodline
Hij blaast een verdoken genre nieuw leven in
Tijdens zijn ontdekkingstocht verkent hij de West-Afrikaanse cultuur en de origines van de folk. Hij leert dat de banjo haar oorsprong kent in West-Afrikaanse instrumenten zoals de kora en akonting. En hij duikt dieper in de Appalachiaanse folk, eigen aan de regio rond het Appalachengebergte, in het oosten van de Verenigde Staten. De geschiedenis ervan is sterk gekleurd door de slavenhandel.
Als het genre zijn oorsprong kent in onder andere Afrikaanse muziek, is het dan nog noodzakelijk om een Afro-prefix toe te voegen alsof het nieuw is?
Pamela Evbuomwan
Die directe connectie tussen zijn geboorteland en de regio waarin hij opgroeit en van houdt: het zorgt voor een klik. En zijn geheel eigen, nieuwe sound.
Die hoor je nog het best in de drums en de gelaagde harmonieën van songs als 'Pray the devil back to hell' en 'Somewhere down in Georgia’. Hoor ik 'Field song', dan krijg ik meteen zin om er een wasbord bij te halen. Wie de awardwinnende film ‘Sinners’ gezien heeft, begrijpt wat ik bedoel.
Doordat Mon Rovîa deze oorsprong van folk explicieter wil maken, wordt hij vaak bestempeld als de artiest die Afro-Appalachische folkmuziek op de wereld loslaat. Zelf heeft hij die term omarmd. Maar dan denk ik: als het genre zijn oorsprong kent in onder andere Afrikaanse muziek, is het dan nog noodzakelijk om een Afro-prefix toe te voegen alsof het nieuw is? Persoonlijk maakt hij voor mij gewoon folk en indie.
Zijn verhaal klopt – en raakt
In folk moet je een verhaal vertellen. Dat kan je eigen verhaal zijn of dat van je gemeenschap. Het kan over liefde, onrecht of verdriet gaan. Zolang je het maar voelt en beleeft, wanneer je je ogen sluit.
Ik merk dat de oprechte persoonlijkheid van een artiest steeds meer een rol speelt in hoe we hun kunst beleven.
Pamela Evbuomwan
Daarvoor kan Mon Rovîa voldoende inspiratie halen uit zijn eigen leven. Dat hij als kind al geconfronteerd is met de oneerlijkheid van de wereld, sijpelt door in zijn storytelling.
Het openingsnummer 'Black Cauldron' zet meteen de toon:
“Whittle me till I'm little me / Back to banyan trees, cassava leaves / War-torn screams, Maria / Birthing me in a black cauldron”
Activisme en bewustwording zijn een belangrijk onderdeel van Mon Rovîa’s werk. Hij deinst er niet voor terug om zich uit te spreken over huidig onrecht. De single 'Heavy Foot', schotelt het je niet subtiel voor:
“Do you see the man on the screen? / Just a puppet though you never see the strings / Calling it a war not a genocide / Telling us "It isn't what it seems" / Man, that's a different kind of greed”
Ik merk dat de oprechte persoonlijkheid van een artiest steeds meer een rol speelt in hoe we hun kunst beleven. Alleszins is dat bij mij het geval. Daarom heb ik steeds meer nood aan artiesten als Mon Rovîa die ondanks alles een baken van hoop willen zijn - zonder te doen alsof de wereld niet letterlijk in brand staat.
Bloodline is nu beschikbaar op alle streamingplatformen. Mijn favorieten? ‘Black Cauldron’, ‘Day at the soccer fields’, ‘Bloodline’ en ‘Field Song’. Mon Rovîa is op zondag 1 februari te zien in de Botanique in Brussel.
