Lifetime Achievement Award bij MIA's is voor Axelle Red: "Een stem die generaties beroert"

Met de Lifetime Achievement Award huldigen de MIA-organisatoren VRT en VI.BE deze keer een artiest die niet alleen een stempel op de muziekgeschiedenis heeft gedrukt, maar ook symbool staat voor de verbindende kracht van muziek. 

"Al meer dan 30 jaar bewijst Axelle Red dat een goed lied grenzen doorbreekt en emotioneel verbindt", klink het. "Haar indrukwekkende carrière omvat internationale hits, miljoenen verkochte albums en een stem die generaties beroert." 

Axelle Red is blij met de erkenning. "Als ik terugblik op mijn carrière, ben ik vooral blij dat ik trouw ben gebleven aan mezelf. Ik heb altijd mijn gevoel gevolgd, heb gekozen voor vrijheid en was bereid om daar een prijs voor te betalen." 

Ze is altijd bij alle aspecten betrokken, schrijft haar eigen teksten en muziek en denkt ook na over de beelden en de stijl die erbij horen. Daarbij heeft ze altijd internationaal gedacht. 

De zangeres is nog steeds een vaste waarde in de Franstalige popmuziek en heeft een uitstekende livereputatie. Eind dit jaar brengt ze een nieuw album uit, 8 jaar na haar laatste plaat. Ze zal het eind november voorstellen tijdens 3 concerten in Antwerpen, Luik en Brussel. 

Axelle Red (echte naam: Fabienne Demal, 57) brengt al in 1983 haar allereerste single uit: 'Little girls'. Ze is dan 15. Haar artiestennaam is op dat moment FABBY, een verwijzing naar haar echte naam. 

In 1989 scoort ze haar eerste echte hit met 'Kennedy Boulevard'. Ze is dan 21. 

Demal studeert rechten aan de Vrije Universiteit Brussel. In 1993 studeert ze af en in datzelfde jaar verschijnt haar debuutalbum 'Sans plus attendre'. Voor het eerst schrijft ze zelf muziek en teksten. 

Er staan meteen enkele van haar meest bekende hits op: 'Elle danse seule', 'Sensualité', 'Le monde tourne mal' en 'Je t’attends'. Dat laatste nummer heeft Zwangere Guy (die zelf opnieuw voor 7 MIA’s genomineerd is) recent nog gesampled in zijn 'Gorik pt. 2'. 

En Dua Lipa coverde 'Sensualité' tijdens haar passage in het Sportpaleis vorig jaar. Axelle Red zong het zelf samen nog met Oscar and the Wolf en Roméo Elvis in een uitverkochte AB in Brussel. Ook jonge Franse artiesten coveren haar liedjes. 

Het album levert Red meteen succes op in België én in Frankrijk. Een jaar later breekt ze er ook mee door in Zwitserland en Canada. 

Enkele jaren later gaat Axelle Red samenwerken met soulartiesten van het Stax-label voor haar single 'A tâtons'. In Europa alleen al verkoopt ze er meer dan 1 miljoen exemplaren van, waarvan het merendeel in Frankrijk. Samenwerken met hen was altijd haar grote droom en ze werkt nu nog steeds met muzikanten die ze toen leerde kennen. 

Opnieuw scoort ze verschillende hits: titelnummer 'A tâtons', 'Ma prière' en 'A quoi ça sert?', 'Rien que d'y penser' en 'Rester femme'. In 1997 treedt ze voor het eerst op in de Olympia in Parijs, een iconische concertzaal. 

Een jaar later kan ze zich internationaal tonen wanneer ze met Youssou N’Dour optreedt tijdens de openingsceremonie van de wereldbeker voetbal in het Stade de France in Parijs. Ze zingen 'La cour des grands'. 

Ze brengt ook het Spaanstalige album 'Con solo pensarlo' uit. Haar grootste hits zijn vertaald naar het Spaans. 'Déjame ser mujer' wordt nog populairder dan 'Rester femme'.

Ook op persoonlijk vlak is 1998 is een belangrijk jaar voor Axelle Red. Ze trouwt met Filip Vanes en wordt zwanger. Begin 1999 bevalt ze van hun eerste dochter Janelle. Later volgen nog 2 dochters, Gloria en Billie.

In 1999 krijgt ze in Frankrijk ook de Victoire de la Musique voor vrouwelijke artieste van het jaar. In diezelfde periode verschijnt haar derde studioalbum, 'Toujours moi', dat opnieuw erg goede verkoopcijfers haalt. 

Ook op dit album staan verschillende nummers die tot klassiekers uitgroeien, zoals 'Bimbo à moi', 'Parce que c'est toi' en 'Ce matin'. 

Axelle Red is ook een sociaal geëngageerde artiest. Zo komt ze als Unicef-ambassadrice onder meer op voor de rechten van kinderen en vrouwen in oorlogsgebieden en ontwikkelingslanden. Ze trekt verschillende keren naar het buitenland om de spot op het onrecht te plaatsen. 

Op haar 4e album 'FaceA/Face B' kaart ze in verschillende songs de problemen wereldwijd aan. Het bekendste nummer van de plaat is 'Je me fâche'. 

Ook 'Manhattan-Kaboul' staat erop, een nummer van de Franse singer-songwriter Renaud waarop ook Axelle Red is te horen. Het is geschreven kort na de aanslagen van 11 september 2001 in de VS en de inval van de VS in Afghanistan. 

In september 2006 wordt Red in Frankrijk Chevalière de l'Ordre des Arts et des Lettres. In eigen land neemt ze deel aan de 0110-concerten tegen onverdraagzaamheid en racisme.

Een jaar later geeft koning Albert II haar het ereteken van Commandeur in de Kroonorde voor haar sociaal engagement. Om diezelfde reden krijgt ze in 2008 een eredoctoraat van de universiteit Hasselt.

In 2009 brengt ze met 'Sisters & empathy' voor het eerst een Engelstalig album uit. Twee jaar later kiest ze met het album 'Un coeur comme le mien' opnieuw voor het Frans.

In 2013 gooit Axelle Red hoge ogen met het album en de gelijknamige single 'Rouge ardent'. Het wordt haar grootste commerciële succes sinds 'Sensualité'. 

In de tentoonstelling 'Axelle Red - Fashion victim' in het Modemuseum in Hasselt wordt haar passie voor (Belgische) mode in de verf gezet. 

In 2014 wordt ze coach in de talentenjacht 'The voice van Vlaanderen' op VTM, een rol die ze recent ook opnieuw opnam in 'The voice belgique' bij RTBF.

In 2018 krijgt ze al een plek in de Eregalerij van Radio2 voor "een leven vol muziek". 30 jaar carrière viert Axelle Red 3 jaar geleden met het verzamelalbum 'AR 30 Best of'. En nu krijgt ze voor haar hele carrière dus een Lifetime Achievement Award tijdens de MIA's.