"Pianospelen was mijn antidepressivum": Tim Beernaert (TP Le Green) over het verlies van zijn zoontje

Tim Beernaert is hoofd PR en development bij Opera De Munt in Brussel, maar voor het grote publiek is hij vooral bekend onder de artiestennaam TP Le Green. Begin dit jaar viel hij op met een intense liveperformance bij ‘Live live live’ en een documentaire waarin hij zijn verhaal deelt.

Achter die muziek schuilt een man die sinds de zomer van 2021 probeert te leven met een onvoorstelbaar verlies: dat van zijn vierjarige zoon Rinus. "Mensen zitten tegenover mij en voor hen is alles normaal", vertelt hij. "Voor mij is dat niet zo. De kleine, dagelijkse momenten zijn ofwel veel belangrijker geworden, ofwel totaal onbelangrijk."

Zelfs ogenschijnlijk banale dingen, bijvoorbeeld een vaste stoel aan tafel, krijgen een andere lading. "Die plek blijft bestaan, maar wordt een soort vacuüm. Een zwart gat waar je liever niet te lang naar kijkt."

In 'Touché' gaat het gesprek niet alleen over verdriet, maar ook over wat trauma met een mens doet. Beernaert beschrijft hoe zijn brein na het verlies in een soort overdrive ging. "Ik geloof sterk dat er na zo’n trauma iets kan openklappen in je hoofd", zegt hij. "Bij sommige mensen valt alles stil. Bij mij gebeurde het tegenovergestelde."

Hij sliep nauwelijks, had geen gevoel van vermoeidheid en schreef in korte tijd meer dan 100 nummers. Later hoorde hij van een arts dat zulke extreme reacties na trauma niet uitzonderlijk zijn: ofwel totale stilstand, ofwel een overactief brein dat maar blijft doorgaan.

Dat doorgaan vond bij Beernaert vooral plaats aan de piano. "Pianospelen was mijn antidepressivum", zegt hij. "Voor sommige mensen zijn dat pillen. Voor mij was het muziek."

Wanneer hij diep wegzakte, kroop hij letterlijk naar zijn instrument. "Soms speelde en schreef ik urenlang, zonder achteraf nog precies te weten wat ik had gemaakt."

"Ik nam alles op", vertelt hij. "Strijkers, blazers, soms meerdere stemmen. Achteraf wist ik nauwelijks wat er gebeurd was. Dat was echt een soort flash." De muziek ontstond niet met een publiek in gedachten, maar als pure noodzaak. Als een manier om te overleven.

Dat proces vormt de basis van TP Le Green. Ook in zijn artiestennaam verwijst hij naar zijn zoon: de P staat voor Pini, Rinus' koosnaam.

Volgens Beernaert zit de kracht van kunst precies daar: in echtheid. "Wanneer je echt leeft en echt kunst maakt, vallen alle velletjes weg", zegt hij. "Die verbergen vaak de waarheid." Echte schoonheid ontstaat, vindt hij, wanneer iemand niets probeert te verfraaien.

Dat gevoel herkenden ook andere muzikanten. Artiesten als Baloji, leden van The Kooks en Joost Zweegers van Novastar voelden de emotie in zijn werk.

Toch is muziek geen eindpunt, benadrukt Beernaert. Het schuldgevoel blijft. "Sinds het verlies van mijn zoon draag ik dat elke dag met me mee", zegt hij. "Het gevoel dat ik hem niet heb kunnen beschermen. Ik vrees dat dat iets is wat me mijn hele leven zal blijven achtervolgen."

Begin maart verschijnt 'The extraordinary story of'. Een plaat die hij, naar eigen zeggen, móést maken. Om te tonen hoe een mens verder leeft wanneer het ondenkbare gebeurt. En om zijn zoontje Rinus onsterfelijk te maken.