Nu onze provincie onder een sneeuwtapijt ligt, zijn het hoogdagen voor Stefan Goris. De Zutendalenaar is meervoudig wereldkampioen sledehondenrennen en traint zijn roedel in de bossen van Zutendaal. "De honden vinden het leuker om door de sneeuw te rennen, maar een slede spannen is helaas nog niet mogelijk", zegt Goris.
Wereldkampioen sledehondenrennen Stefan Goris kan eindelijk nog eens in sneeuw trainen: "Maar voor een slede ligt er nog te weinig sneeuw"
Met een oplegger en daarin 11 afgetrainde honden arriveert Stefan Goris in de bossen van Zutendaal. Goris is al meer dan 15 jaar gepassioneerd bezig met sledehondenrennen en behaalde naast 1 Europese ook al 2 wereldtitels. Daarnaast richtte hij onder de naam 'Roedel Managers' teambuildings op om samen met zijn roedel bedrijven te helpen groeien in organisatiestructuur, cultuur en leiderschap.
Sledehondenrennen is een sport die in onze contreien erg weinig beoefend wordt, in de eerste plaats omwille van het klimaat. "Openstaan voor nieuwe mogelijkheden en creatief zijn in oplossingen vinden voor de trainingsmethoden die in de noordelijke regio's zijn uitgevonden”, zo vat Goris zijn sleutel tot succes samen.
Langlaufpiste
Met onze provincie gehuld onder een wit dekentje van sneeuw is Goris dan ook in zijn nopjes om zijn geliefkoosde sport in de daarvoor bedoelde condities te kunnen uitoefenen. “Het is heel leuk dat we met de honden even van de sneeuwpret kunnen proeven, maar toch lukt het niet om met een hondenslede in Vlaanderen door het bos te trekken. Daarvoor heb je eigenlijk een langlaufpiste nodig.”
De sledehonden moeten immers hard leren lopen, en dan is een harde piste met daaronder een diepe laag sneeuw veel interessanter om op te trainen. “Nu ligt er maar een dun laagje sneeuw, wat betekent dat het sneeuwanker en het bijhorend remvermogen van een slede nihil is. Te gevaarlijk dus om de slee te gebruiken.”
Wereldkampioen sledehondenrennen Stefan Goris: "Je merkt dat de honden blij zijn met deze sneeuw"
Zijn honden vinden lopen over sneeuw hoe dan ook leuker dan lopen over een onbesneeuwde bosgrond, meent Goris: “Een laagje sneeuw voelt immers zachter aan en geeft meer dempend vermogen. Als we bijvoorbeeld terugkeren van een winterstage in de sneeuw van Noorwegen, merk ik dat de honden het mentaal altijd even moeilijk hebben wanneer ze terugkeren in de modder van Zutendaal.”
11 honden voor 1 quad
Omdat het te gevaarlijk is om de slee te gebruiken op deze dunne laag sneeuw, trekt Goris er met zijn roedel op uit met een quad. Die wordt in een neutrale versnelling geplaatst en vervolgens trekken zijn 11 honden - 8 wedstrijdhonden en 3 puppy’s die vandaag hun debuut maken voor de quad - het voertuig met ongetemperd enthousiasme vooruit.
“Een gerouleerd team van honden kan een quad van 350 kilogram met daarop 2 volwassenen voorttrekken aan gemiddeld 22 kilometer per uur”, getuigt de tweevoudige wereldkampioen, die zijn honden als topsporters behandelt. “Net als bij topsporters is voeding erg belangrijk. Zo ben ik voor de roedel overgeschakeld van een vleesdieet op een vegetarisch dieet, en ik merk er heel veel voordelen van.”
Op hete kolen
Goris vertelt het allemaal met een ingepakte enkel, het gevolg van een trainingsongelukje. Zijn blessure heeft ervoor gezorgd dat zijn honden al enkele weken op hun honger moesten blijven zitten betreffende hun boslopen voor de quad.
“Met deze koude temperaturen stapelt hun energie zich op, ze zitten duidelijk op hete kolen”, lacht hij, terwijl het ongeduldige geblaf van zijn roedel zich vermenigvuldigt. Het aanlijnen van het energieke elftal is dan ook geen sinecure. Maar eens dat gelukt is, mogen alle remmen los. De bende is vertrokken voor een training van 2,5 kilometer. “Dat is meer dan genoeg voor de jonge honden die er voor het eerst bij zijn”, besluit Goris.
Regionaal nieuws uit Limburg



