Christiane (91) sluit kruidenierswinkel in Merkem na 50 jaar: "Elektronische facturatie is mij te veel"

De oude winkelrekken van Christiane worden leger met de dag: tegen haar zin houdt ze een uitverkoop. "Ik ben ervan geschrokken", zegt ze. "Op maandag om 13 uur moet ik altijd aan de telefoon zitten om mijn bestellingen door te geven. Maar enkele weken geleden kreeg ik te horen dat er al voor de laatste keer geleverd zou worden. Dat doet raar, hoor."

"Na meer dan 50 jaar moet ik ermee stoppen, ik vind het niet netjes. Ik voel me nog goed en had graag doorgedaan. Het was mijn leven."

"Ik heb nooit een computer gehad. Nu eens kwam dit, en dan weer dat: ze maken je bang. Peppol, dat is ook ‘t een en ‘t ander, zeker? Zelfs de boeren zullen dat moeten doen, heb ik gehoord. Ach, ik leef misschien te lang, maar voor de tijd dat het nog zou duren... Al kan je dat vooraf niet weten, natuurlijk."

En zo verdwijnt in Merkem het iconische beeld van Christiane die niet hoger komt dan de weegschaal op haar toonbank. Elke dag was haar winkeltje open, behalve van zondag- tot maandagmiddag. Buurtbewoners vonden er alles: van dranken en koffie, over confituur en mayonaise, tot pasta, ingeblikte etenswaren en snoepgoed.

"De voorraad is al sterk verminderd. En de bezoekjes van klanten zullen nu wegvallen. Nochtans: als alles uitverkocht is, mogen de mensen mij blijven bezoeken. Ik kreeg al de vraag waar ik na Nieuwjaar zou gaan wonen. Maar ik blijf hier, natuurlijk. Ik ga mijn deur openlaten. Iedereen blijft welgekomen."

Al die tijd hield Christiane haar winkel dan ook open in haar ouderlijke huis, in de buurt van de Beukelaremolen, te midden van de velden. Ze is er geboren en maakte nog de tijd mee dat haar vader er runderen hield. "In 1969 heeft mijn vader de koeien verkocht. Een jaar later begon hij met de winkel. Daar bleef ook ik in gank, tot vandaag."

In het huiskamertje achter de winkelruimte prijken oude foto’s van de dierbaren die Christiane verloor. Een zwart-wit familieportret toont een jonge Christiane in de fleur van haar leven, centraal in een witte blouse, tussen haar ouders en tweelingbroers. "Ik heb veel miserie en verdriet gekend."

Christiane verloor haar beide broers aan een wanhoopsdaad, haar moeder sukkelde met haar hart en ze vond haar vader levenloos bij haar in huis. "Hij lag onder de tafel, dood. Een hartaderbreuk? Het moet alleszins rap gegaan zijn. Ik was net even weg. Hij werd 91,5 jaar."

Vader werd even oud als Christiane nu zelf is. In haar jonge leven had ze geen tijd voor een huwelijk en kinderen. "Ik heb veel gewerkt, hoor. Jarenlang melkte ik de koeien en daarna stond ik in de winkel." Een foto aan de muur herinnert aan haar hondje, gestorven nadat het last kreeg aan 1 van de pootjes. "We hielden ook een vogeltje, tot het eens kon wegvliegen en dood teruggevonden werd in de buurt."

Op de vensterbank staan enkele kerst- en nieuwjaarskaartjes. "Gekregen van de een en van de ander. Maar voor Nieuwjaar ga ik niks speciaals doen. Als je maar alleen bent, gaat dat niet, enni."