In Canada is Annette Dionne (91) overleden. Haar naam zegt je misschien niet zo veel, maar ze was het laatste nog levende lid van een beroemde Canadese vijfling. Annette was voor zover bekend samen met haar zussen de eerste vijfling ter wereld die de babytijd heeft overleefd. Ze werden opgevoed én opgevoerd als attractie, en dat heeft zijn sporen nagelaten.
Opgevoed én opgevoerd als attractie: Annette Dionne, laatste levende lid van bekende Canadese vijfling, overleden
Kathleen Heylen
Gepubliceerd:
Annette Dionne overleed op 24 december in een ziekenhuis in Montréal aan de gevolgen van de ziekte van Alzheimer. Het nieuws werd op sociale media bevestigd door het Dionne Quints Home Museum in North Bay, Ontario, de geboorteplaats van de zussen.
"Annette was zeer geliefd en heeft zich ingezet voor de rechten van kinderen. Ze vond het belangrijk om het Dionne Quints Museum en de geschiedenis die het biedt te behouden voor de toekomst van alle kinderen", schrijft het museumbestuur.
Opgevoed en opgevoerd als attractie
Annette en haar zussen Marie, Yvonne, Cécile en Émilie werden geboren op een boerderij in Ontario op 28 mei 1934. De zusjes kwamen 2 maanden te vroeg ter wereld en wogen allemaal samen amper 6,35 kilogram. Toch haalden ze het allemaal.
Al snel werden de meisjes over de hele wereld beroemd als de eerste vijfling waarvan bekend is dat ze de babytijd overleefden. Hun geboorte tijdens de Grote Depressie, de economische crisis die de jaren 30 domineerde, werd gezien als een wonder.
De regering van Ontario haalde de baby's bij hun ouders weg toen ze 4 maanden waren en plaatste hen onder overheidsvoogdij. De meisjes werden al meteen tentoongesteld op de Wereldtentoonstelling in Chicago, die in 1934. Een voorbode voor wat nog zou komen.
De vijfling werd ondergebracht in een speciaal voor hen gebouwde voorziening, niet ver van hun ouderlijke huis. Daar werden ze opgevoed én opgevoerd als een toeristische attractie. 'Quintland' trok bijna 6 miljoen bezoekers. Het leverde de provincie Ontario naar schatting 500 miljoen dollar op.
Annette en haar zussen werden constant onderzocht en geobserveerd en hadden amper contact met hun ouders en hun 9 broers en zussen. Ze doken op in films, op covers van tijdschriften en in reclame.
"We woonden midden in een circus. Een kermis in the middle of nowhere", schreven de zussen in 'We were five' uit 1964. "Geld was het monster. Zoveel mensen om ons heen konden de verleiding niet weerstaan."
Schadevergoeding en excuses
Pas in 1943, toen de meisjes 9 jaar waren, kregen de ouders de voogdij terug. Daarna verschenen ze nog af en toe met hun vijven in het openbaar. Op hun 18e beslisten Annette en haar zussen om het ouderlijke huis te verlaten en bijna alle contact met hun familie te verbreken. In de jaren 90 vertelden Annette, Cécile en Yvonne dat ze seksueel misbruikt werden door hun vader.
Als volwassenen klaagden Annette, Cécile en Yvonne de overheid van Ontario aan voor een schadevergoeding vanwege de omstandigheden van hun jeugd. In 1998 ontvingen ze een schikking van bijna 3 miljoen Canadese dollar. De regering van Ontario bood ook formeel haar excuses aan.
"Je kunt je alleen maar voorstellen hoe het moet zijn voor een moeder om 5 van haar kinderen te verliezen als ze 4 maanden oud zijn", vertelde Ed Valenti, voorzitter van de Dionne Quints Heritage Board, aan CTN News. "Helaas heeft de overheid er een soort dierentuin van gemaakt."
"Ervoor zorgen dat zoiets niet meer gebeurt"
Annettes dood komt er na die van Cécile in juli van dit jaar. Émilie overleed in 1954, Marie in 1970 en Yvonne in 2001. Volgens een woordvoerder van de familie zal de begrafenis in intieme kring plaatsvinden.
De Dionne Quints Heritage Board beraadt zich nu over hoe Annettes leven en nalatenschap te eren. "Als museum proberen we het publiek te informeren over wat er in het verleden is gebeurd en hoe we ervoor kunnen zorgen dat zoiets niet meer gebeurt," aldus Valenti.
Het verhaal van de zusjes Dionne vindt ook vandaag nog altijd veel weerklank bij andere gemeenschappen die te maken kregen met het gedwongen weghalen van kinderen. "We krijgen veel mensen met inheemse roots over de vloer", zegt Valenti. "Zij herkennen zich in de ervaring dat kinderen van hun ouders worden weggerukt".
