‘Kan je er een pietje aanzetten?’, vroeg de zesjarige Sam Bettens al aan zijn vader, een pediater. Dat vertelt hij in de podcast 'Peter Van de Veire & de zandloper'. Toen kon dat niet, maar vele jaren later onderging hij toch zijn transitie. “Al was de timing niet ideaal. Mijn vrouw was nog aan het genezen van borstkanker.”
“Op mijn zesde vroeg ik mijn vader of hij er bij mij een pietje aan kon zetten”: Sam Bettens openhartig over transitie
Mona Junger
Gepubliceerd:
“Op mijn zesde vroeg ik al aan mijn vader, die pediater was, of ik niet mee naar het ziekenhuis mocht en of hij er dan een pietje aan zou kunnen zetten”, vertelt Sam Bettens in de podcast ‘Peter Van de Veire & de zandloper'. “Ik moet er toch al mee bezig geweest zijn. Mijn vader antwoordde: ‘Dat gaat niet.’ En daar bleef het bij.”
“Het is 1 van de dingen die je wegstopt en toeschrijft aan: Je hebt 2 oudere broers”, gaat hij verder. “Het is leuk om 2 oudere broers te hebben, dus wil je zoals zij zijn.” Wanneer Bettens terugblikt op zijn leven, zou hij die verklaringen voor zijn transitie anders aangepakt hebben.
Bettens is blij met waar hij staat in het leven en zou niet veel willen veranderen. “Maar ik vind het bijvoorbeeld wel jammer dat ik mijn transitie niet gedaan heb toen ik 12 was. Dat zou leuk geweest zijn. Al was ik toen natuurlijk helemaal niet op de hoogte van wat een transitie is.”
"De timing was niet ideaal"
In 2017 werd de vrouw van Bettens ziek. Het verdict borstkanker en de spannende periode die daarop volgde, versnelde het idee van een transitie. “Het moment dat ik voor het eerst dacht aan een transitie, was toen we post operatie op vakantie gingen met ons gezin. Mijn vrouw was absoluut nog niet 100 procent, had ook wat complicaties met antibiotica, maar voelde zich wel voor het eerst terug zichzelf. Het is die dag aan het strand dat ik voor het eerst luidop dacht: ‘Ben ik een transgender?’”
Toen ik mijn vrouw op de hoogte bracht, was ze heel lief. Maar ze weet dat ik nogal impulsief ben. ‘Djeezes, nu dit weer’, was haar reactie.
Sam Bettens
Ondanks haar genezingsproces besprak Bettens zijn gedachten meteen met haar. “Ze was heel lief, maar ze weet dat ik nogal impulsief ben. ‘Djeezes, nu dit weer’, was haar reactie.”
Toch is Bettens zeer blij dat hij zijn idee vanaf dag 1 met zijn vrouw deelde. “Daardoor was er nooit een vreemd gevoel. Ik stond ook nooit verder dan haar in mijn onderzoek, maar ik moet zeker toegeven dat de timing niet ideaal was. Het moet dus ergens al gesluimerd hebben.”
"We gaan in transitie"
De vrouw van Bettens begreep dat dit proces al even bezig was. “Alle tekenen waren er. Ik was al jaren op één of andere manier aan het vermannelijken. Het was nog sociaal aanvaardbaar, maar zij zag en voelde dit ook. Het was niet iets dat plots in mijn hoofd zat of moest veranderen.”
Eens het deksel eraf is en je jezelf voor het eerst die vraag stelt, kan je je niet terug dat potje induwen. Integendeel, het stroomt over.
Sam Bettens
Bettens weet niet of hij de transitie ondergaan zou hebben, moest zij niet aan boord zijn geweest. “Ik denk niet dat ik er mijn relatie voor zou opgeven. Al is het heel moeilijk. Eens het deksel eraf is en je jezelf voor het eerst die vraag stelt, kan je je niet terug dat potje induwen. Integendeel, het stroomt over. Ik kan me niet voorstellen dat ik dat idee zou hebben laten gaan.”
‘We’ gaan in transitie, zeiden ze tegen elkaar. “Onze levens zijn zo verbonden. Een transitie doe je ook samen. Moest zij nu negatief geantwoord hebben, zou ik dan toch gepusht hebben? Dat is heel moeilijk om te zeggen. Alles klopt nu.”
