Eén van de meest geprezen VRT-podcastreeksen keert terug: vanaf vandaag staat seizoen 2 van 'De kunst van het verdwijnen' op VRT Max. Opnieuw vertellen Bart Van Nuffelen en Lucas Derycke enkele opmerkelijke Antwerpse verhalen. En opnieuw zitten die allemaal op het snijvlak van georganiseerde misdaad en extreme ideologie. Enkele goeie redenen om nu al naar VRT Max te gaan.
Cultuur & Media
Opnieuw opgedoken: seizoen twee van 'De kunst van het verdwijnen' verweeft opnieuw enkele straffe verhalen
Het eerste seizoen was uitzonderlijk goed
Zelden heb ik een reeks zo gebinged als het eerste seizoen van 'De kunst van het verdwijnen'. Dus als je die nog niet hebt beluisterd: zeker doen! In dat eerste seizoen komen drie verhalen samen op de hoek van de Nerviërstraat en de Lamorinièrestraat, in de Antwerpse diamantwijk.
In 2019 graven overvallers van daaruit een tunnel naar de kluizenzaal van het BNP Paribas Fortis-filiaal op de Belgiëlei. De opdrachtgever en de buit van de zogenoemde "tunnelroof", blijven tot op vandaag een mysterie. In 1980 wordt op diezelfde straathoek een granaat gegooid naar een groep Joodse schoolkinderen. Daarbij vallen één dode en 20 gewonden. En in 1942 wordt er een groep Joodse mensen samengedreven tijdens een razzia. Maar één jongetje kan ontkomen: zijn moeder fluistert hem toe dat hij moet wegstappen alsof er niets aan de hand is.
Die drie heel verschillende verhalen worden in het eerste seizoen knap uitgewerkt en vooral heel mooi met elkaar in verband gebracht. De makers springen van 1942 naar 2019 en dan weer naar 1980, maar op een heel logische en natuurlijke manier. Dat eerste seizoen is terecht al veel beluisterd én geprezen.
Het tweede seizoen gaat voort op dat elan
In het tweede seizoen gaan de makers voort op dat elan. De verhalen van het eerste seizoen worden doorgetrokken: ze gaan in de Verenigde Staten Fred interviewen, 'het jongske' dat kon wegwandelen tijdens de razzia in 1942. En zijn verhaal brengt hen dan weer bij andere verhalen. Over de Antwerpse 'Jodenpakkers' die voor de nazi’s werkten bijvoorbeeld. Maar ook naar een verre uitloper in de jaren 2000, die ik nog niet wil spoilen.
Op die manier pikken ze ook een ander los eindje op – een van mijn weinige puntjes van kritiek op dat eerste seizoen. Daarin is namelijk (intussen ex-)advocaat Sahil Malik te horen, als advocaat van een van de tunnelrovers. Alleen is Malik na zijn interview zelf in opspraak gekomen, omdat hij een Sky ECC-telefoon bleek te hebben en iets te nauw betrokken bleek bij zijn cliënten uit de drugswereld. Hij is daar in eerste aanleg voor veroordeeld, de procedure in beroep loopt nog.
Op het ogenblik dat seizoen 1 uitkwam, was dat al bekend. Alleen werd er in de reeks niks over gezegd. Dat stoorde me enigszins. In seizoen 2 gaan de makers er gelukkig wél op in: de Antwerpse drugswereld wordt één van hun onderwerpen, en ze krijgen een mooie blik achter de schermen bij politie en gerecht. Opnieuw dus een interessante verhaallijn uit het eerste seizoen die wordt voortgezet.
Er komt nog meer moois bij
Maar er wordt niet alleen voortgebouwd op die eerdere verhalen. Van Nuffelen en Derycke komen ook op een verrassende manier aan nieuwe verhaallijnen, die uiteindelijk toch weer over dezelfde thema’s blijken te gaan: misdaad, extreme ideologieën, verwoeste kinderlevens. Bij momenten wordt het opnieuw erg aangrijpend.
Die verhalen hangen dit seizoen eerlijk gezegd iets minder samen dan in het eerste, vind ik. Deze keer is er geen straathoek waarop alles zich afspeelt. De lijnen kruisen elkaar eerder in de persoon van Bart Van Nuffelen. Dat maakt het soms wat lastiger om te volgen dan het eerste seizoen, zeker als de makers soms wat snel heen en weer springen. Maar dan nog blijven er enkele straffe verhalen over, gebracht door twee vertellers die je graag een paar uur in je oren hebt.
