Elouise (12) wilde niet sterven, ze heeft te lang op intensieve begeleiding moeten wachten. Dat zegt mama Ellen over haar dochter, die overleed door wat ze een 'accidentele zelfdoding' noemt. Nauwelijks enkele dagen later stond een intakegesprek in een psychiatrisch kinderziekenhuis gepland, na een jarenlange zoektocht. "Het was een kreet om hulp."
"Ze wilde niet sterven, maar moest te lang op hulp wachten": Ellen verloor dochter Elouise (12) aan 'accidentele zelfdoding'
Lisa Lefèvre
Gepubliceerd:
Wie met vragen zit over zelfdoding kan terecht op het gratis nummer 1813, of op zelfmoordlijn1813.be. Nood aan een gesprek? Dan kan je 24/7 terecht bij Tele-Onthaal op het nummer 106. Je kan ook chatten via www.tele-onthaal.be . Jongeren kunnen terecht bij Awel op telefoonnummer 102, of via chat op awel.be .
"Enkele dagen. Zo dichtbij was de nodige hulp voor Elouise", vertelt haar moeder Ellen Bogaert. Dan zou ze een intakegesprek krijgen in een psychiatrisch kinderziekenhuis. Een belangrijke stap richting intensieve begeleiding, na een maandenlange wachtlijst en een jarenlang medisch traject.
Maar die hulp kwam te laat. Elouise overleed in juni na wat haar mama omschrijft als een 'accidentele zelfmoord'. "Ze wilde eigenlijk niet sterven, dat heeft ze op haar laatste dag zelf gezegd. Het was een kreet om hulp."
Volgens Ellen moet de hulpverlening dan ook sneller. "Neem ouders serieus wanneer ze aan de alarmbel trekken", is haar boodschap tijdens De Warmste Week in Genk.
Bekijk: Mama Ellen bij De Warmste Week, "Elouise was heel gevoelig, ze voelde enorm mee met andere kindjes"
"Een hart van glas"
"Elouise was een heel gevoelig meisje met een groot hart", vertelt haar mama. "Ze had enorm veel humor, was opgewekt. Als kinderen uitgesloten werden op school, was zij degene die voor hen opkwam."
Vanaf het derde leerjaar beginnen de eerste opmerkingen van leeftijdsgenootjes over het uiterlijk van Elouise. "Elouise is vroeg beginnen te puberen, haar lichaam veranderde. Ze had wat meer gewicht en was erg groot voor haar leeftijd", vertelt haar mama.
"Daar werd ze steeds vaker over aangesproken. Dat deed haar heel veel pijn. Ze zei altijd: 'Mama, mijn hart is van glas. Als iemand zoiets zegt, breekt het in duizend stukjes'."
Langzaam trekt Elouise zich terug. Eerst wil ze niet meer naar de turnles, later wil ze helemaal niet meer naar buiten. "'Mensen gaan naar me staren en me lelijk vinden', zei ze telkens. Dat geloofde ze echt."
Haar moeder, de school en de zorgleerkrachten proberen alles om haar opnieuw houvast te geven. Maar in het vijfde leerjaar belandt Elouise in een depressie. Ze komt nauwelijks nog buiten, en wil amper nog iemand zien.
Geen plaats in crisishulp
Verschillende pistes worden geprobeerd om haar te helpen: Bednet, een TOAH-leerkracht, het CLB komt langs, Jeugdhulp wordt ingeschakeld en ambulante begeleiding wordt opgestart. "Ondanks alles ging Elouise steeds meer achteruit. Ze begon zichzelf uit te hongeren en weigerde te eten."
Uiteindelijk wordt een opname in het psychiatrisch kinderziekenhuis voorgesteld. "Daar zou ze worden begeleid én geobserveerd. Eindelijk de nodige intensieve begeleiding." Maar Elouise en haar moeder kijken aan tegen een maandenlange wachtlijst.
Tijdens het wachten komt Ellen erachter dat haar dochter aan zelfverwonding doet. Ellen trekt meteen aan de alarmbel. Ze belt naar het crisiscentrum, maar krijgt te horen dat er voorlopig nog geen plaats is voor haar dochter.
"Ze vertelden me dat een spoedopname enkel kan wanneer een kind al een zelfmoordpoging heeft gedaan", zegt Ellen. "Ik heb gesmeekt, gevraagd om haar opname te versnellen, aangegeven dat het zo echt niet meer verder kon. Tevergeefs. Helaas is de eerste poging van mijn dochter haar enkele dagen later fataal geworden."
Overdosis pijnstillers
De mentale druppel lijkt voor Elouise de proclamatie van haar lagere school. "Ze wilde daar heel graag naartoe gaan, om haar klasgenootjes nog eens te zien voor ze allemaal afzwaaiden richting het middelbaar." Maar het werd een moeilijke, confronterende avond. "Haar klasgenootjes hadden haar al lang niet meer gezien, en wisten niet goed wat te zeggen."
Die nacht loopt het fout. Elouise neemt een overdosis medicatie. Pas de ochtend nadien beseft haar familie wat ze heeft gedaan. Het meisje wordt naar het ziekenhuis gebracht. Ze is dan nog bij bewustzijn, en lijkt te weten hoe ernstig de situatie is.
"Ze vroeg aan de verpleegkundige:' Ga ik sterven? Want ik wil eigenlijk blijven leven'. Toen dacht ik nog dat we samen naar huis zouden gaan", vertelt haar mama.
Lever onherstelbaar beschadigd
"Tot op het einde was Elouise meer bekommerd om mij dan om zichzelf", blikt Ellen terug, "ze zei tegen de dokters dat ik iets moest eten, en dat ze me een knuffel moesten geven omdat ik niet kon stoppen met huilen."
Maar Elouise's lever is onherstelbaar beschadigd. Ze heeft een levertransplantatie nodig, maar die komt er niet op tijd. "Elouise is in een kunstmatig coma gebracht, en daar nooit meer uit wakker geworden. Uiteindelijk werd ze hersendood verklaard."
Op zaterdag 28 juni wordt de beademing uitgezet en sterft Elouise. 4 dagen later, op 2 juli, zou het intakegesprek plaatsvinden voor de opname in het psychiatrisch kinderziekenhuis."
"Hulp moet sneller komen"
Het verlies komt erg hard aan. Wat haar mama vandaag vooral wil meegeven, is een duidelijke oproep: "Hulp moet sneller komen. Wanneer een kind zich begint af te zonderen, moet psychologische hulp meteen toegankelijk zijn. Niet pas wanneer het al te laat is. En ouders moeten serieus genomen worden wanneer ze aangeven dat noodhulp écht dringend is. Wij kennen ons kind toch het best?"
Ellen pleit ook voor meer samenwerking tussen scholen, CLB en Jeugdhulp, en voor meer bewustwording en educatie bij kinderen zelf. "Uitspraken hebben een grote impact."
Samen met de school van Elouise werd ook een actie opgestart voor De Warmste Week, om te tonen dat ze niet vergeten wordt. Die actie bracht uiteindelijk 2.340 euro op. Mama Ellen vroeg één van Elouise's lievelingsliedjes aan, 'The Sailor Song'.