"Ik kneep in mijn gat en wist: ik heb ook prijs": motorcrosser Walter Roelants uit Grobbendonk vecht terug met zelfde verlamming als zoon Joel

Op 9 februari sloeg het noodlot toe in de Marokkaanse woestijn . Tijdens een rit langs een oude Dakar-route kwam Walter Roelants ten val en hij raakte vanaf de borst verlamd. "Het gebeurde op een hoge duin waar ik net niet helemaal bovenop geraakte", herinnert de motorcrosser zich.

"Toen ik rondkeek om te proberen er weg te geraken, schoof mijn voorwiel weg. De motor was uitgevallen en ik kreeg de crossmotor niet mee onder controle."

"Ik ging overkop en hoorde een krak. Ik kneep in mijn gat en wist meteen: ik heb ook prijs. Een 6-tal Marokkanen zijn mij dan komen halen met een jeep. Ik vroeg hen om goed voort te doen want ik was aan het stikken. Ik voelde dat ik aan het sterven was. Achteraf bleek dat er 1,5 tot 2 liter bloed in mijn longen was gevloeid omdat er een gat inzat."

Na een 8-tal dagen in een Marokkaans ziekenhuis kon Walter met een privéjet terugvliegen naar België. "Ik ben dan opgenomen in ziekenhuis Gasthuisberg in Leuven. Daar ben ik in coma gegaan en heb ik ook een dubbele longontsteking gekregen. Na 2 maanden op intensieve zorgen ben ik dan beginnen te revalideren in Pellenberg."

Pas in het najaar kon Walter weer naar huis in Grobbendonk. "De revalidatie gaat traag, ik word het wel gewaar dat ik 65 jaar ben. Ik blijf ook sukkelen met een doorligwonde die ik opliep in het ziekenhuis in Marokko. Dat was wel een splinternieuwe kliniek, precies sciencefiction, maar het medisch personeel was er rampzalig, sciencefiction in de andere richting."

Walter Roelants probeert stapsgewijs te revalideren en hij laat het hoofd niet hangen. "Je moet niet denken aan wat je niet meer kunt, wel aan waartoe je wel nog in staat bent en proberen daar alles uit te halen."

Daarvoor is zijn zoon Joel, die in 2014 dezelfde verlamming opliep na een crossongeval , het ideale klankbord. "Ik heb net na het ongeval aan mijn vader gevraagd: wat is het plan? Zal je ervoor gaan of niet? En hij zei ja. Ik was ervan overtuigd dat hij net als ik de kracht zou vinden om verder te gaan."

Dat er ondanks een verlamming vanaf de borst sportief nog veel mogelijk is, bewijst Joel geregeld. "Ik ga af en toe zelf nog motorcrossen. Om in gang te raken, heffen ze mij erop en mijn benen en billen worden dan vastgemaakt. Ik vertrek dan van tegen een boom bijvoorbeeld."

"Zodra ik aan het rijden ben, kan ik terugvallen op de ervaring die ik heb als profcrosser van voor mijn verlamming. De voorbije weken heb ik in Frankrijk op een parcours gereden met heuvels tot 20 meter hoog erin en ik ben niet gevallen. Ik probeer een balans te vinden tussen het opzoeken van de adrenaline en het nemen van lichte, berekende risico's. Als ik val, moeten ze mij natuurlijk wel recht helpen (lacht).

Of vader Walter nog opnieuw op een motorfiets zal stappen, valt nog af te wachten. Hij maakt in 2026 eerst verder werk van zijn revalidatie. Ervaring heeft hij daar wel mee, want ook in 2022 kwam Roelants al eens zwaar ten val tijdens een Dakar Rally, die keer nog niet met een verlamming tot gevolg. Hij zamelde toen geld in voor de vzw To Walk Again.