"Mijn zoontje is geboren met een slokdarmafsluiting. Ontzettend heftig en zeldzaam." Zangeres Klaasje Meijer (30) vertelt in de podcast 'Peter Van de Veire & De zandloper' voor het eerst over de moeilijke start van haar zoontje Abel, die 3 maanden geleden werd geboren. "Dan besef je dat het leven niet vanzelfsprekend is."
"Hij is geboren met een slokdarmafsluiting": Klaasje Meijer over de moeilijke start van haar zoon Abel
Klaasje Meijer, vroeger een van de drie meiden van de muziekgroep K3, werd 3 maanden geleden mama van een zoontje. Maar de start van zijn leven verliep niet makkelijk. "We verbleven bijna 3 weken in het ziekenhuis, omdat Abel na de geboorte een operatie nodig had. Vanaf de operatie ging het gelukkig stap voor stap beter, maar het is in het begin heel spannend geweest."
Ook Meijer zelf had het de eerste dagen na de geboorte moeilijk. "Ik was zoveel bloed verloren dat ik de dagen nadien nog zakken met bloed toegediend kreeg. Ook voor mij was het dus heel spannend."
Het is een wonder dat die operatie goed is gegaan
Klaasje Meijer over de operatie van haar pasgeboren zoon
Een slokdarmafsluiting
Het was al vlak na de geboorte dat dokters Meijer vertelden dat er iets mis was. "Abel kon zijn eigen slijm niet wegslikken. Hij kon ook niet goed ademen, dus heel snel vlogen er kinderartsen op. Ze gingen meteen zoeken naar het probleem. Na een röntgenfoto hebben ze het ontdekt."
Abel is geboren met een slokdarmafsluiting. "Dat wil zeggen dat de slokdarm niet is aangesloten op de maag, wat niet veel voorkomt. Het gaat om een fout in de aanleg. Een gespecialiseerde chirurg uit Rotterdam heeft die fout rechtgezet. Het is een wonder dat die operatie goed is gegaan."
Hopen dat het goedkomt
Zo’n nieuws te horen krijgen na een bevalling, is heftig, vertelt Meijer. "Je beseft plots dat het leven niet vanzelfsprekend is." Meijer en haar gezin zaten even heel diep. "Maar we kregen veel steun van familie en vrienden. Je beseft dan wie je echte vrienden zijn. Sommigen kwamen naar het ziekenhuis om een knuffel of zelfgemaakt eten te geven, zodat we niet weer ziekenhuisvoedsel moesten eten."
"We komen hier door", is het enige wat Meijer en haar partner konden denken. "We pakken dit aan met heel veel hoop, zeiden we tegen elkaar. Want het enige wat je kan doen, is hopen dat het goedkomt. Gelukkig is het goedgekomen. Nu gaat het goed met Abel."
Abel
"Bij het wakker worden, ligt hij al te lachen in zijn bedje met van die grote ogen", vertelt Meijer vertederd. "Het is echt heel mooi en bijzonder. Een nieuw leven dat nog niets kan. Zo onbeholpen. Hij kan zich niet uitdrukken. Hij kan wel met ons communiceren, maar niet zoals wij nu communiceren. Dat moet hij allemaal nog leren. En dat vind ik zoiets bijzonders om mee te maken."


