William Li overleeft brand in woontorens in Hongkong: "Aan springen gedacht, maar uiteindelijk toch op hulp gewacht" 

William Li is woensdagnamiddag nietsvermoedend aan het genieten van een vrije dag thuis wanneer hij rond 15 uur lokale tijd een telefoontje krijgt van zijn vrouw die op haar werk is. Zij belt om hem te laten weten dat ze via vrienden gehoord heeft dat hun gebouw in brand staat. Haar boodschap is duidelijk: "Je moet daar weg." 

Li zelf, die met zijn gezin in een flat op de 2e verdieping woont, heeft op dat moment zelf nog niet door wat er aan de hand is. Er is nog geen brandalarm afgegaan, er is geen rook en hij ruikt ook niks. Hij zit nog in zijn pyjama en beslist om zich nog aan te kleden voordat hij de flat verlaat om naar beneden en naar buiten te gaan.

Op dat moment zijn er echter al 8 kostbare minuten verstreken sinds hij door zijn vrouw gebeld is. Gewoon naar beneden wandelen is geen optie meer. Zodra hij in de gang staat, is hij omgeven door dikke rook. "Alles werd zwart voor mijn ogen", vertelt hij aan persagentschap AP. "Ik wist meteen: ik zit zwaar in de problemen." 

Er zit voor Li niets anders op dan opnieuw zijn flat binnen te gaan. Vanaf dat moment hoort hij ontploffingen. Persoonlijke foto's en filmpjes tonen hoe dan al door het raam te zien is dat alles rond het flatgebouw in lichterlaaie staat. Op dat moment denkt Li aan springen, maar uiteindelijk beslist hij toch om op hulp te wachten. 

Li belt de politie, legt natte handdoeken op de grond om te verhinderen dat de rook zijn flat binnendringt en belt zijn vrouw terug om haar te laten weten dat hij niet meer naar buiten geraakt. "Iedereen zei me dat ik moest wachten", vertelt hij. 

Wanneer hij stemmen in de gang hoort, beslist hij toch de rook te trotseren. In de gang treft hij zijn buren aan die ook proberen weg te geraken en hij neemt hen weer mee zijn flat in. 

"Ik vraag hen waarom ze hun woning verlaten hebben", zegt hij. "Maar zij zeggen me dat hun raam oververhit geraakt is en daardoor gesprongen is, waardoor het vuur hun huis binnengedrongen is." 

Li realiseert zich dat hem mogelijk hetzelfde lot te wachten staat. "Op dat moment begin ik te beseffen dat ik dicht bij de dood sta. Ik ben doodsbang, omdat ik weet dat mijn ontsnappingsroute, de deur, niet langer veilig is. Ik voel me machteloos, alsof er niets anders te doen is dan te wachten." 

In die momenten neemt Li contact op met zijn vrienden om getroost te worden. "Ik vraag hen om voor mijn familie te zorgen. Ik heb echt het gevoel dat ik ga sterven." 

Ook zijn moeder, die in het Verenigd Koninkrijk woont, belt hem in paniek op. "Ik kan haar alleen maar zeggen dat ze zich geen zorgen moet maken. " 

Uiteindelijk bereikt de hulp hem sneller dan de vlammen. Rond 17 uur, zo'n 2 uur nadat hij door zijn vrouw gebeld is, kunnen brandweermannen een ladder tegen de stelling ter hoogte van zijn raam zetten.

De steigers, die opgesteld zijn voor de renovatiewerken, verhinderen dat de ladder tot vlak tegen het raam van zijn flat kan komen. Li maant hen aan zijn oudere buren eerst te redden. Hij helpt hen uit het smalle raam te kruipen, zodat ze via de stellingen de ladder kunnen bereiken. 

Wanneer zijn buren gered zijn, blijft hij alleen achter in zijn flat. "Ik kreeg het toen erg zwaar. Ik wist dat ik mijn thuis zou moeten verlaten en dat het mogelijk helemaal vernield zou worden. Ik stond er huiverig tegenover, maar ik had geen keuze. Ik moest ontsnappen." 

Wanneer Li uiteindelijk zelf ook de ladder bereikt, krijgt hij van de brandweermannen nog instructies om zijn hoofd af te schermen van vallende brokstukken. Hij wordt ook besproeid met water, om hem te beschermen tegen de vlammen. "Door dat koude water was ik helemaal doordrenkt. Ik werd overspoeld door emoties. Het is moeilijk te beschrijven, maar ik voelde me erg gelukkig." 

Bewoners van de hoger gelegen verdiepingen moesten trouwens nog veel langer op hun redding wachten. De brandweermannen moesten tijdens hun zoektocht van deur tot deur de extreme hitte van de brand trotseren. Li was zelf trouwens nog maar sinds september naar de 2e verdieping verhuisd. Zijn vroegere buren van de 29e verdieping zijn naar verluidt allemaal in de brand omgekomen.

Zo'n 2 uur na de reddingsactie heeft Li uiteindelijk zijn vrouw, zoon en dochter opnieuw in de armen kunnen sluiten. Zij stonden aan de torens toe te kijken terwijl die in brand stonden. 

De reünie was emotioneel. "Mijn vrouw heeft gehuild tot al haar tranen op waren, tot ze niet meer kon huilen. Mijn dochter kwam onmiddellijk naar me toe gelopen om mij te knuffelen, terwijl ze maar bleef herhalen: 'Papa is niet gestorven'. Mijn zoon zat daar stilletjes, uiterlijk erg kalm, maar de tranen stroomden over zijn wangen." 

William Li woont nu bij familie. Hoe de toekomst er voor zijn gezin uitziet, is nog heel onduidelijk. "We zijn niet veel met de spullen die we krijgen, want we hebben zelfs geen plaats om ze ergens te zetten", zegt hij. "Toch ben ik heel dankbaar. De inwoners van Hongkong leven enorm met de slachtoffers mee."