Geschiedenis 40 jaar Blues Peer samengevat in boek

De 40e verjaardag van het festival Blues Peer werd afgelopen zomer al gevierd, met een topeditie. Vandaag lanceert Blues Peer een boek over de rijke geschiedenis van het festival: 'Say blues, think Peer - 40 years of kings & legends’. Het is een naslagwerk van 336 pagina's met de mooiste foto’s en leukste anekdotes over het festival. 

"We vertellen het volledige verhaal: de beginjaren, de hoogdagen, maar ook de mindere periode met het faillissement én gelukkig ook de revival van het Blues Peer", vertelt Tim Schreurs, een van de nieuwe organisatoren.

"En we illustreren het Peers verhaal. We hebben echt wel de groten der aarde hier te gast gehad. En dat kon dankzij de inzet van een groep mensen uit Peer die daar voor gegaan zijn, zonder grote organisaties zoals Live Nation en dergelijke", klinkt het trots.  

De 1e editie van het festival in 1985 kwam er dankzij Misjel Daniëls. Hij zette er zijn eigen spaarcenten voor op het spel. "Ik was sinds 1978 al betrokken bij de organisatie van de Peerse Feesten, maar op financieel vlak ging dat mis. En toen ben ik in 1984 samen met een beperkte groep van mensen gestart met Peer festival, de voorloper van het Belgium Rhythm 'n' Blues Festival.

Mijn vrouw en ik hebben dat 1e jaar 400.000 Belgische frank voorgeschoten, zoveel schulden hadden we toen op het einde van het boekjaar. Daar kon je 1/5e van een huis mee kopen. Maar het jaar daarop, was het festival wel een succes. Er kwamen 5.000 festivalgangers en toen was de trein echt vertrokken. En in de jaren nadien zijn er ook in het buitenland gelijkaardige festivals gekomen." 

"Een festival organiseren was vroeger ook veel gemakkelijker dan nu", vindt Misjel Daniëls. "Ik kocht toen de platen van de artiesten die ik graag wou boeken. Op de hoes stond toen nog het telefoonnummer van de platenmaatschappij of het management. Toen belde ik gewoon en probeerde tot een akkoord te komen. Artiesten waren toen meestal heel meegaand, die hadden toen geen buitensporige eisen."

Al moest er voor sommige artiesten toch heel wat hand en spandiensten verricht worden. "Voor Eric Sardinas heb ik in '93 een extra vliegtuigticket moeten regelen. Hij wou absoluut op zijn eigen gitaar spelen. Dus die gitaar lag dan op een aparte stoel naast hem", lacht Daniëls.

"Solomon Burke is in '96 speciaal voor ons van Amerika naar Peer gekomen, maar die wou zijn hele entourage meebrengen, in totaal wel 9 mensen." De zwaarlijvige soulzanger wou in 1e klasse vliegen. Dankzij een secretaresse van Sabena heb ik die tickets zonder meerprijs gekregen. En ze heeft die tickets zelf naar Peer gebracht, in ruil voor een handtekening van Burke. Het zou nu ondenkbaar zijn." 

Ook Mario Goossens, de drummer van Triggerfinger werkte mee aan het boek. "In ben opgegroeid in Hechtel-Eksel, een dorp naast Peer. Het bluesfestival was toen hét evenement van de zomer. Iedereen ging daar naartoe, want dat was daar altijd een feest. Ik heb er 2 keer kunnen optreden en dat is echt speciaal, als je weet wie daar allemaal gespeeld heeft. Mensen staan daar te weinig bij stil." 

"De sfeer in Peer is altijd top", vindt Goossens ook. "Dat is een beetje een hippiesfeer hé, het gaat er gemoedelijk aan toe. Iedereen komt voor de muziek en de gezelligheid."

"Tijdens een van de hete edities van het festival heeft de nieuwe vriendin van Ike Turner ooit het zweet van mijn voorhoofd geveegd", herinnert Misjel Daniëls zich nog. 

"Wat ik zo mooi vind aan het festival zijn de vele kleine verhalen van medewerkers, die dankzij hun harde werk mee de geschiedenis van het festival hebben geschreven", vult Tim Schreurs aan. "Zo zijn verschillende medewerkers nadien uitgenodigd bij artiesten thuis. Een van de medewerkers is zo bevriend geraakt met Los Lobos."

"En de soullegende Solomon Burke heeft onze schrijnwerker uitgenodigd om het schrijnwerk bij hem thuis in Amerika te maken. Burke was heel struis. En voor zijn 1e optreden hadden we van de VRT de stoel van Sinterklaas geleend, maar die was nogal gammel. Toen hij opnieuw kwam optreden hebben we een schrijnwerker gevraagd om een stoel op maat te maken. En Burke was daar dus heel tevreden over."

Op het festival zijn ook heel wat koppeltjes gevormd. "Ook bij de medewerkers", herinnert Misjel Daniëls zich nog. "Zo had ik de jonge Gudrun kunnen overtuigen om te helpen bij de catering, maar omdat ze geen auto had, had ik beloofd om vervoer voor haar te regelen. En ja, ik was dat vergeten. Die avond sprak ik snel Raf van ons team aan en die heeft haar dan keurig naar huis gebracht." 

"De 2e avond had ik wel vervoer geregeld, maar al snel bleek dat het niet nodig was. Raf ging haar weer naar huis brengen. En een jaar later of zoiets kreeg ik een geboortekaartje in de bus van hun dochtertje: Michelle."