Celeste lijmt haar gebroken hart: 'Woman of faces' is liefdesverdriet op zijn mooist

De 31-jarige Celeste werd niet zomaar de soulrevelatie die ze is. Aretha Franklin deed haar de liefde voor muziek als kind ontdekken: haar stem galmde door Celestes ouderlijk huis in Brighton. Net als zij, cultiveerde ze haar sound door te zingen in de lokale kerkgemeenschap. 

Een opvolger maken voor een veelgeprezen debuutalbum, is geen evidentie. 'Not your muse’ verscheen nadat BBC haar bekroonde tot Sound of 2020, en leverde haar verschillende nominaties op voor de BRIT Awards en de Mercury Prize. 

Wat is er veranderd? Op haar debuutplaat flirtte Celeste iets meer met (weliswaar donkere) pop. Nu, gaat ze voluit voor chansons met minder radiohitpotentieel, maar des te meer vertelkracht en gravitas. Zelfs de meest poppy song op het album, ‘Could be machine’, ontsnapt er niet aan.

Celeste omarmt op ‘Woman of faces’ het soulvolle karakter van haar stem nóg meer dan voordien. Ze trekt alle registers open. Je hoort op de titeltrack hoe ze zelden verkende laagtes opzoekt, maar ook onbevreesd de hoogte in gaat. Haar stemgeluid is vol, gezaghebbend, en eist je volledige aandacht op. ‘This is who I am’ is zo’n track die in al haar grootsheid niet zou misstaan in een rijtje van James Bond-titelsongs.

Vier jaar na haar debuut toont Celeste zich meester van datgene waar haar licht hese stem voor bekend staat: rauwheid en doorleefde storytelling.

De weg naar ‘Woman of faces’ was allesbehalve makkelijk.

Door de Covidpandemie kon Celeste alle lof voor haar debuutplaat niet verzilveren. Daarnaast kreeg ze te kampen met een onverteerbare relatiebreuk. Die pijn is de rode draad op dit album: je voelt hem van begin tot eind. ‘On with the show’ schreef ze toen ze op haar dieptepunt zat. Het is een opener waar je haren van overeind komen. 

Hoewel Celeste theatraal, en zelfs cinematisch klinkt op deze plaat, speelt ze geen rolletje. Ze vertelt haar verhaal ongefilterd. ‘Could be machine’ is een recht uit het leven gegrepen uiteenzetting van de moeizame relatie met technologie. Die last is extra hard voelbaar als je ex je belaagt via een smartphone die verplicht aan je hand gekleefd zit. 

Naast liefdesverdriet, moest Celeste ook de strijd aangaan met haar label, Polydor Records. Eind oktober laat ze via Instagram weten dat haar label haar bitter weinig steunt, haar pusht om meer socialemediacontent te posten, en zelfs dreigt om haar te laten gaan als ze bepaalde songs niet op het album zet. Fun fact: Polydor Records is het label waarmee RAYE destijds ook botste, en uiteindelijk brak. 

Gelukkig put Celeste kracht uit Nina Simone, haar inspiratiebron: een verhalenverteller die haar pijn en beproevingen niet schuwt in haar muziek, maar er onverbiddelijk in duikt. Ook bij Celeste is er geen ontsnappen aan haar eerlijkheid: een gevoel van naderend onheil grijpt je vanaf seconde één bij de keel. 

Torenhoge verwachtingen en tegenslagen tijdens het maakproces: een album zou voor minder floppen. Maar Celeste doorbreekt met ‘Woman of faces’ de ‘sophomore slump’ (een tegenvallend tweede project na een succesvol debuut) en maakt de belofte waar. Ze is het zoveelste bewijs dat artiesten hun beste werk uitbrengen als je ze vooral laat doen waar ze goed in zijn, zonder al te veel inmenging. 

Het is een bondig, maar veelomvattend album waarop elke track onmisbaar aanvoelt. De beklijvende afsluiter ‘This is who I am’ doet je zelfs snakken naar meer. 

Celeste is een eigenwijze artiest die risico’s durft nemen en de lat erg hoog legt voor zichzelf. Hoger dan eender welke criticus of fan. Te midden van je liefdesverdriet zó op je strepen kunnen staan, en die pijn weten te kanaliseren tot een meesterlijk album, getuigt van een kunde die ik enorm bewonder. 

Geen vluchtige doorbraak voor Celeste, maar muziek die blijft kleven. Ze levert met ‘Woman of faces’ opnieuw een tijdloze klassieker die instant binnenkomt, en je met elke luisterbeurt steeds meer meesleept.