In ’Het vlees’ vertelt David Szalay het verhaal van István, een man die nauwelijks spreekt maar des te meer doet. We volgen hem van een grauwe Hongaarse flat over de oorlog in Irak tot het Londense jetsetleven. Het resultaat is een zeer geslaagd radicaal experiment in storytelling.
Waarom je deze Booker Prize-winnaar moet lezen
Met 'Het vlees' won de Canadees-Hongaarse schrijver David Szalay eerder deze maand de prestigieuze Booker Prize, een van de belangrijkste literatuurprijzen ter wereld. En dat is geen toeval. Al in 2016 was hij er dicht bij met 'Wat een man is'.
Szalay is geboren in Canada, maar groeide onder andere op in Londen. Inmiddels is hij de 50 voorbij en verdeelt hij zijn tijd tussen Wenen en Boedapest. Niet toevallig duiken enkele van die steden ook op in het universum van zijn nieuwste, donkere en licht verontrustende roman.
3 redenen om 'Het Vlees' tot u te nemen.
Dit is een zeer geslaagde karaktertekening
Het is een enorme prestatie van de auteur om van een extreem zwijgzaam personage toch een gelaagde karaktertekening te maken.
Hoofdfiguur István voert ons van een grauwe Hongaarse flat, via jaren in een jeugdinstelling en diensttijd in Irak, tot het jetsetleven in Londen. We volgen hem en hoe het leven hem overkomt. Meer is het niet. Zijn verhaal ontvouwt zich niet via gedachten of woorden, maar uitsluitend via daden.
Het aloude adagium 'show, don’t tell' krijgt hier een radicale invulling
Ruth Joos
Wanneer hem naar gevoelens, meningen of ervaringen wordt gevraagd, blijft hij steken in vage antwoorden als "best wel ok" of "ik denk het wel". Zelfs bij de therapeut na oorlogstrauma’s of geweldsdelicten komt hij niet verder dan zulke ontwijkende formuleringen.
Het aloude adagium 'show, don’t tell' krijgt hier een radicale invulling - en toch groeit István uit tot een volwaardig, rond personage.
Wat er niet wordt gezegd, maakt het interessant
Het werkt verfrissend om niet alles opgediend te krijgen in eindeloze pseudo-diepzinnige gesprekken of overpeinzingen. Juist daardoor kwam ik als lezer op een vreemde manier dichter bij dit personage dan wanneer een auteur hem pagina’s lang bij een therapeut zichzelf laat verklaren.
Ik begon mee te twijfelen, mee te voelen wanneer het mis dreigde te gaan, mee te voorvoelen wanneer hij opnieuw zou bezwijken voor 'het vlees' van een vrouw. Juist door wat er niet werd gezegd, kwam er vreemd genoeg meer ruimte voor betrokkenheid.
Istváns opwerken uit de onderwereld, zijn seksualiteit, vaderschap, worstelingen: ik mocht het allemaal lekker zelf invullen.
Ruth Joos
Wanneer de gesprekken met zijn zoon een gelijkaardig patroon vertonen en de puber ook niet verder komt dan "ik weet het niet" of "niet echt", krijgen de dialogen een verstild ontroerend gouden randje.
Istváns opwerken uit de onderwereld, zijn seksualiteit, vaderschap, worstelingen. Ik mocht het allemaal lekker zelf invullen.
Dit is nog maar eens een nieuwe manier van vertellen
Hoewel er best wat spectaculaire dingen gebeuren in het leven van István, is dit een verstild boek. Geen grote gebaren, geen blinkende metaforen.
Niet de gebeurtenissen staan centraal (die blijven vaak achterwege) maar hun gevolgen, als stille getuigen. We zien een man in wat hem overkomt op een schijnbaar afstandelijke manier.
Maar in een mum van tijd lees je dit boek uit en besef je dat dit nog maar eens een nieuwe manier van vertellen is. Dat de roman eindeloos veel mogelijkheden heeft. En dat je de zwijgzame István mist.
