Een koppel pleegouders is in Nederland tot acht jaar cel veroordeeld voor de gruwelijke mishandeling van hun pleegdochter. Het meisje van 10 werd vorig jaar "op het randje van de dood" binnengebracht in het ziekenhuis. Intussen is duidelijk geworden dat ze zo'n ernstige hersenschade heeft dat ze voor het leven getekend is.
"Ze is in alle opzichten gebroken": koppel veroordeeld tot 8 jaar cel voor gruwelijke mishandeling van hun pleegdochter
Hanne Decré
Gepubliceerd:
De zaak van pleegouders John en Daisy - een koppel dertigers - deed Nederland vorig jaar op z'n grondvesten daveren. Op 21 mei 2024 werd een van hun pleegkinderen - een meisje van 10 - in het midden van de nacht zwaargewond binnengebracht in het ziekenhuis. Ze balanceert op dat moment "op het randje van de dood", klonk het toen.
De waslijst aan letsels bleek lang. Zo had ze twee breuken in haar arm, vijf gebroken ribben, afwijkingen aan haar twee benen, een breuk in haar linkerbeen, en zwellingen en bloedingen in haar hersenen. Haar bewustzijn was ernstig verlaagd en ze woog op dat moment geen 20 kilo meer - ter vergelijking: een gezond meisje weegt gemiddeld 35 kilo op die leeftijd.
Dat bleek het werk van haar pleegouders, die haar weken- en maandenlang mishandeld hebben.
In een kooi, vastgeketend en nauwelijks eten
Op het proces bleek hoe gruwelijk de mishandelingen waren. Een greep uit het vonnis:
"Ze is door de verdachten stelselmatig vernederd en herhaaldelijk en steeds langer opgesloten in een slaapkamer, waar zij haar vaak aan een ketting hebben vastgezet en waarbij haar gezicht en handen werden beplakt met duct tape.
Zij stond langdurig naakt of bijna naakt in een kooi gemaakt van stokken, schrikdraad en een lekbak voor een wasmachine. Op zijn minst werd de indruk gewekt dat de schrikdraden onder spanning stonden.
Ze moest blijven dansen tot ze niet meer kon, toen ze niet bleef stilstaan toen haar dat was opgedragen. Het was de bedoeling dat ze zou ‘breken’ en de verdachten maakten zich onderling vrolijk over wat zij haar aandeden.
De verdachten hebben in de loop van de tijd steeds hardere maatregelen tegen haar getroffen, omdat zij haar gedrag steeds problematischer vonden. Ook hebben zij haar te weinig eten gegeven zodat zij ernstig ondervoed was toen zij uiteindelijk in het ziekenhuis werd opgenomen."
Terwijl ze het meisje mishandelden, stuurden haar pleegouders regelmatig berichten, soms met foto's, over en weer waarin ze zich vrolijk maakten over wat ze het meisje aandeden.
Levenslange gevolgen
De vele hersenletsels hebben hun sporen nagelaten bij het kind: ze zal nooit meer zelfstandig kunnen leven, functioneert op het niveau van een vierjarige en heeft tal van beperkingen.
"Bij de aanvang van haar opname in het pleeggezin zag ze eruit als een vrolijk en gezond meisje van (toen) negen jaar, met bolle wangen en een stralende lach. Bij het pleeggezin veranderde ze in een kwetsbaar, vermagerd, mishandeld en in alle opzichten gebroken meisje", schrijft de rechter.
Bij het pleeggezin veranderde ze in een kwetsbaar, vermagerd, mishandeld en in alle opzichten gebroken meisje
Ook het zusje van het meisje en twee Syrische broertjes werden opgevangen in het gezin en werden het slachtoffer van mishandelingen. Bij het meisje schoren de pleegouders onder meer al haar haar af. De mishandelingen van de broertjes acht de rechtbank niet bewezen.
Toen de zaak uitbrak, kwam er ook veel kritiek op de betrokken instanties, omdat die nooit ingrepen, ondanks de vele alarmsignalen. "Maar het feit dat de instanties tekortgeschoten zijn in de begeleiding en het toezicht op de pleegkinderen en het gezin is geen excuus voor hetgeen de verdachten deze pleegkinderen en in het bijzonder het oudste meisje hebben aangedaan. Zij hebben de kinderen geschaad en in het geval van het oudste zusje is de grote psychologische en lichamelijke schade zeer waarschijnlijk onherstelbaar."
Zij hebben de kinderen geschaad en in het geval van het oudste zusje is de grote psychologische en lichamelijke schade zeer waarschijnlijk onherstelbaar
Een onderzoek in het Pieter Baan Centrum - waar daders van zware feiten zes weken geobserveerd worden door psychologen en psychiaters - toonde bij beide pleegouders een persoonlijkheidsstoornis aan.
Acht jaar cel, maar geen TBS
Uiteindelijk heeft de rechter hen veroordeeld tot 8 jaar cel voor mishandeling, vrijheidsberoving en verwaarlozing, maar het is 3 jaar minder dan wat het Openbaar Ministerie gevraagd had. De rechtbank is streng in haar vonnis, maar oordeelt toch dat het niet bewezen is dat alle letsels van het meisje veroorzaakt zijn door de pleegouders. Daardoor zijn de schadevergoedingen ook minder hoog dan geëist.
Volgens de rechtbank is de kans op recidive klein, omdat er waarschijnlijk "nooit meer kinderen zullen toevertrouwd worden" aan het koppel. Daarom legt de rechter ook geen TBS op (terbeschikkingstelling, een opvolging van justitie ná de straf). Als ze vrijkomen moeten ze wel nog onder toezicht komen.
Er kan wel nog beroep aangetekend worden. Een woordvoerder van de biologische mama van de meisjes noemt de uitspraak "een klap in het gezicht".
