3 redenen waarom 'The beast in me' zowel fascinerend als frustrerend is

Aggie Wiggs (Claire Danes) is een Pulitzer Prize-winnende auteur die nooit over de dood van haar zoon is geraakt. Nile Jarvis (Matthew Rhys) is een steenrijke vastgoedmagnaat die verdacht wordt van de moord op zijn eerste vrouw. En uitgerekend die twee worden buren.

Acht afleveringen lang cirkelen ze om elkaar heen als twee roofdieren die niet weten wie er aan de winnende hand is. 

Op papier vormen Danes en Rhys een droomduo. Zij brengt die typische emotionele kwetsbaarheid waar ze bekend om is, compleet met trillende kin en ogen die permanent op het punt staan over te lopen. Hij speelt de sociopathische buurman met een intensiteit die Philip Jennings uit 'The Americans' zou doen blozen.

Het probleem is dat ze allebei gevangen zitten in hetzelfde register. Danes speelt acht uur lang dezelfde noot: verdriet met een vleugje obsessie. Rhys moet non-stop kwaadaardig grijnzen, behalve wanneer hij kortstondig kwetsbaar doet om haar te manipuleren.

Het zijn twee fenomenale acteurs die uitstekend werk leveren, maar je ziet hen gevangen in een script dat hen weinig ruimte geeft om te evolueren.

Gelukkig geven de bijrollen de reeks extra zuurstof. Brittany Snow steelt de show als Nina, Niles tweede vrouw. En Jonathan Banks – bekend van 'Better call Saul' – brengt als Niles rijke vader precies die droge irritatie die het verhaal nodig heeft. 

'The beast in me' is geen thriller die je aan het scherm gekluisterd houdt met verrassende wendingen. Dat is trouwens ook niet de bedoeling. Regisseur Antonio Campos – die 4 van de 8 afleveringen regisseerde – creëert een sfeer van grillige paranoia, zoals hij dat eerder deed in het eerste seizoen van 'The sinner'. De beelden zijn mooi, de spanning zit hem vooral in de subtiele machtsspelletjes tussen Aggie en Nile.

Elke scène tussen hen is een schaakpartij waarbij je je afvraagt: wie manipuleert hier nu eigenlijk wie? Aggie onderzoekt Nile voor haar nieuwe boek, maar laat zich tegelijk verleiden door zijn charme. Nile gebruikt Aggie om zijn imago op te poetsen, maar lijkt ook oprecht gefascineerd door haar.

Het is die dubbelzinnigheid die de reeks interessant maakt, niet zozeer de vraag of hij nu daadwerkelijk zijn vrouw heeft vermoord.

En toegegeven, de voorlaatste aflevering is een uitgebreide flashback die het tempo iets doet vertragen. Maar die is cruciaal om te begrijpen waarom deze twee mensen zo destructief naar elkaar toe getrokken worden.

Achter deze thriller zit een intrigerend idee: ieder mens heeft een 'beest' in zich, ook de goede mensen. Daarom zijn we zo gefascineerd door monsters. Het is een thema dat showrunner Howard Gordon – die eerder met Danes werkte aan 'Homeland' – subtiel door het verhaal weeft.

Wat de reeks extra laagjes geeft, zijn de nevenverhalen. De dynamiek tussen Nile, zijn vader Martin (Jonathan Banks) en hun intimiderende advocaat (Tim Guinee) vormt een kil portret van rijkdom en erfenis. Nina's personage evolueert van trouwe echtgenote naar iemand die haar eigen twijfels krijgt. En de FBI-agenten die Nile achtervolgen, plaatsen het verhaal in een grotere werkelijkheid.

'The beast in me' durft te suggereren dat de echte vraag niet is óf Nile schuldig is, maar waarom Aggie zo wanhopig wil geloven dat hij dat is. Het is een psychologisch portret van twee beschadigde mensen die elkaar herkennen – en dat maakt het fascinerender dan de gemiddelde whodunit.

Kortom. 'The beast in me' is prachtig gefilmd, uitstekend geacteerd en biedt precies dat soort guilty pleasure dat je 's avonds in één ruk uitkijkt. Ja, het verhaal had ook in zes afleveringen gekund, maar Danes en Rhys tillen het materiaal naar een hoger niveau. Dit is voor wie houdt van psychologische thrillers met sterke performances. Alle acht afleveringen staan nu op Netflix.