Na overlijden Duitse Kessler-zussen: is het goed voor tweelingen om álles samen te doen?

Ze dragen dezelfde broek en T-shirt, vullen elkaars zinnen aan en zijn onafscheidelijk: we kennen allemaal het stereotiepe beeld van tweelingen. Bekende duo’s als de 89-jarige zussen Kessler en de Leuvense Jeanne en Marcella Schollaert lijken dat idee te bevestigen. Maar zij groeiden op in de vorige eeuw. Welke raad geven experten vandaag aan ouders van tweelingen?

Ongeveer 1 op de 80 zwangerschappen is een tweeling. Nog voor de geboorte zijn deze broers en zussen al bij elkaar. “We moeten beseffen dat tweelingen sowieso een hechte band hebben”, zegt Coks Feenstra in De Wereld Vandaag op Radio 1. “Als het gaat om een eeneiige tweeling, dan groeit tussen hen de meest hechte relatie die kan bestaan. Ze lijken op elkaar, dan herkennen ze zichzelf ook in elkaar.”  

“Het is niet vreemd dat tweelingen als de Kessler-zussen voor hetzelfde beroep kiezen. Enerzijds hebben ze door hun gedeelde genen dezelfde interesses en talenten. Anderzijds maakt het samenzijn, ook op het werk, hun band nog sterker.”

De tijd waarin tweelingen altijd alles samendeden, lijkt echter voorbij. “Ik zie een evolutie om kinderen te splitsen”, zegt Feenstra. “Maar jonge tweelingen zijn daar meestal niet aan toe. Door hen uit elkaar te halen, worden ze beperkt in hun natuurlijke ontwikkeling en zullen ze moeilijker hun eigen identiteit ontdekken. Door het splitsen hebben ze net vaker een verstoorde relatie.”

Wat dan wel een goede aanpak is? “De opvoeding van de ouders is doorslaggevend om kinderen hun eigen pad te laten bewandelen”, aldus Feenstra.

Ze geeft ouders het advies om twee- of meerlingen elk apart de opvoeding te geven die ze nodig hebben en de kinderen als aparte individuen te zien. “Hen een andere outfit geven maakt ook aan de omgeving duidelijk dat het om verschillende kinderen gaat.”

Maar geen paniek als je tweeling toch hetzelfde wil dragen of dezelfde hobby kiest. “Het is een mythe dat kinderen die alles samen doen later méér gelijk aan elkaar dan verschillend zullen zijn. Vaak kiezen ze om samen te zijn, gewoon omdat ze dat graag willen.”

“Er is vooral nuance nodig: het is niet zo simpel om te zeggen wat wel of niet goed is voor tweelingen. Vooral de houding van ouders is belangrijk.” 

Hoe ouders ook met hun tweeling omgaan, onze maatschappij is vooral op het individu gericht. “Dat heeft een negatieve invloed”, zegt Feenstra. “Tweeling zijn wordt niet altijd begrepen. Vaak zien mensen het als pathologisch of raar, zoals de Kessler-zussen die nu samen overleden.”

“We kijken met de bril van een eenling naar tweelingen, maar het is de kunst om hen met een tweelingbril te bekijken.” 

Waar dat nog vaker gebeurt, is bijvoorbeeld in Latijns-Amerika. “Daar heerst een minder individualistische aanpak en staat de familie nog altijd heel hoog aangeschreven. De familieband tussen tweelingen wordt er beter begrepen.”

“Maar helaas dringt ook in collectieve maatschappijen de mythe door dat meerlingen op de schoolbanken van elkaar gescheiden moeten worden.”

Toch is het niet uitzonderlijk dat tweelingen op latere leeftijd opnieuw dichter naar elkaar toe groeien. “In de puberteit en als volwassene kiezen ze vaak meer een eigen pad: ze gaan trouwen, krijgen kinderen… Komen ze later alle twee alleen te staan, dan zie je dat ze opnieuw naar elkaar toe trekken.”

“Tweelingen vinden bij elkaar het meeste steun. Dat is een heel normaal verloop.”