Slecht gehumeurd en doodmoe kwam ik vrijdagavond aan in kunstencentrum De Singel in Antwerpen. Maar toen ik naar buiten stapte, was mijn batterij compleet opgeladen. 'Chapters of Celebration' is een voorstelling die mijn lijf wakker heeft geschud. Hier zijn 3 redenen waarom ook jij dit moet zien.
Valt er nog iets te vieren? Ja, schreeuwt deze uitmuntende dansvoorstelling
De muziek doet de tijd stilstaan
Muzikanten en dansers stromen samen het podium op, als een Oud-Grieks koor. Ik voel meteen dat ik deel uitmaak van een oeroud ritueel. De voorstelling vertrekt van La Folia, een 15e-eeuwse Iberische feestmelodie die de rode draad vormt doorheen de avond.
Componist Wouter Deltour van Muziektheater Transparant bewerkt de melodie met de grove borstel. Hij laat barok, jazz en techno botsen en versmelten. Alsof een hofbal, een raveparty en een ceremonie uit een vergeelde bladzijde van de geschiedenis tegelijk losbarsten.
De zangsolo van Vilajuana doet me vergeten dat er nog een leven is buiten deze zaal.
Mathieu Lonbois
In welke eeuw of welk ritueel we precies verzeild raken, doet er na een tijdje niet meer toe. Dit is een ode aan het feest, buiten tijd of ruimte om. Zo voel ik me op de betere clubavond, dansend op die vettige technobeats: als een deel van het geheel.
Dat gevoel geeft de muziek mij hier ook. De fenomenale strijkers; de luit van Asako Ueda. Maar het is de zangsolo van Marc Vilajuana die me even helemaal doet vergeten dat er ook nog een leven is buiten deze zaal.
Er wordt op hoog niveau gedanst
Stijlen die zo verschillend zijn tóch kunnen verbinden: dat is vintage Benjamin Abel Meirhaeghe - operaregisseur, performer, contratenor. Hij brengt een groep van 6 dansers met uiteenlopende achtergronden samen zonder dat het wringt. Integendeel: het klikt.
Hoe mág iemand zo bewegen?
Mathieu Lonbois
Een bijzonder moment is de solo van Emiel Vandenberghe. Zijn ballettechniek is loepzuiver; zijn lichaam is één en al spier en spanning, maar lijkt wel gewichtloos. Het spontane applaus dat losbarst, voelt zo verbluft dat het grappig wordt: hoe mág iemand zo bewegen?
En die benen van de Braziliaanse Patric da Cunha! Ze klieven in sneltempo door de lucht. Het gezoef en het geklak vormen een ritmische compositie op zich, dankzij de microfoontjes die in de hakken verstopt zitten. Leuk gevonden.
Heb je trouwens ooit al licht zien dansen? Kleurrijke spots pulseren als kwallen aan het plafond. 2 zoeklichten vinden elkaar in een sensuele tango - waarna het feest helemaal losbarst.
De zaal wordt één lichaam
De dansers zijn dichtbij. Ik zie het zweet op hun voorhoofd parelen, het speeksel van hun kin druipen. Het publiek zit rond het podium, soms zelfs op de grond, tegen elkaar aan gedrukt als sardientjes. Hier kan niemand om zijn lichaam heen, en dat is de bedoeling.
Het voelt bijna als een opluchting als de eerste danser mij de hand reikt en het podium op sleurt.
"Wat is het leuk om te schreeuwen!", lacht mijn buurvrouw tegen mij tijdens de minutenlange staande ovatie. Ze begint luid te joelen. En ik joel mee.
'Chapters of Celebration ' speelt nog op 20 en 21 november in Gent. In seizoen 2026-2027 gaat de voorstelling op tournee.
