De Servische auteur Barbi Marković schreef met 'Minihorror' een bundel die tegelijk alledaags en buitenissig is. Ze won er de Preis der Liepziger Buchmesse mee. Mijn leeservaring begon met scepsis maar mondde uit in bewondering.
'Minihorror' bleek het boek waarvan ik niet wist dat ik het nodig had
Marković' verhalen starten herkenbaar, maar slaan steevast een geschifte, vaak bloederige zijweg in om je uiteindelijk met wezenlijke vragen achter te laten. Welkom in de bizarre wereld van Mini en Miki: waar dokters je om de oren slaan met hun eigen symptomen, IKEA-monteurs je mishandelen, idyllische eilanden veranderen in een dierenhel en relaties sneuvelen omdat iemand té veel van fruit houdt.
Dit zijn 3 goede redenen om alles achter te laten en je over te geven aan deze doldwaze, slimme rit.
Ik beloof je: dit las je nog nooit
Mini en Miki wonen in Wenen en proberen daar een doorsnee, werkend leven als tweeverdieners te leiden. Hun namen lijken rechtstreeks uit de sprookjeswereld van Disney geplukt, maar Barbi Marković (45) zet ons daarmee doelbewust op het verkeerde spoor.
Personages kunnen zich Tom en Jerry-gewijs te pletter lopen. Het is even wennen, maar het werkt verbluffend goed
Ruth Joos
'Minnihorror' leest qua structuur nog het meest als een strip: denkbeeldige tekstballonnetjes katapulteren je naar een andere plek ("In de spiegel…”) of laten je moeiteloos door de tijd springen (“s Avonds laat als zijn werkdag voorbij is…”).
Personages kunnen zich Tom en Jerry-gewijs verwonden, te pletter lopen of gewelddadig om het leven komen, om in het volgende verhaal doodleuk weer aan hun Weense keukentafel te zitten, klaar voor een nieuwe werkdag.
Het leven zoals het (net niet) is.
Het is even wennen, maar het werkt verbluffend goed.
Horrorhumor
Marković speelt als geen ander met het aloude idee dat juist herkenbaarheid het meest bevreemdt. In het schijnbaar alledaagse sluimert de vervreemding.
In haar universum kan een dagje samen poetsen ontaarden in een slachting, piekeren zo ver doorschieten dat je aan je eigen bestaan twijfelt, een kappersbezoek eindigen met een bloedende hoofdhuid…
Marković brengt ons precies waar ze ons wil hebben: oog in oog met onze eigen angst
Ruth Joos
Door telkens nét een stap verder te gaan, brengt ze ons precies waar ze ons wil hebben: oog in oog met onze eigen angst.
In 'Minihorror' gebeurt dat vaak door het alledaagse letterlijk tot het uiterste te drijven. Wanneer Mini haar familie bezoekt, moet ze ook echt in een put gaan zitten om daar verwijten over zich heen te krijgen. Een nieuw aanrechtblad bestellen bij IKEA wordt een kwestie van leven en dood.
Een kleuter in de wachtkamer hangt het niet zomaar wat uit, maar kruipt met snotneus en al écht op je schoot. En een vriend die alles op orde lijkt te hebben, valt letterlijk uit elkaar zodra de façade doorprikt wordt.
Geen paniek: Miki en Mini zetten hem zo goed en zo kwaad als het kan weer in elkaar.
Als een 'Perfect day'
Het is verfrissend, het is grappig, maar het gáát ook ergens over. Deze ludieke verhaaltjes schuwen de maatschappijkritiek niet.
Mini en Miki zijn uiteraard freelancers die zich te pletter werken in absurde bullshitjobs. Aan Mini’s bureau hangen herinneringen aan collega’s met een burn-out, als constante waarschuwing dat ze nooit genoeg kan werken.
Een perfect zonnige dag met een existentieel randje: het is herkenbaar en ontroerend
Ruth Joos
In het verhaal 'Kietelbeest' duikt een monster op. Dit gedrocht laat zijn lelijke gezicht overal zien waar mensen elkaar niet helpen in noodsituaties. Mini en Miki komen dit monster helaas vaak tegen.
In het stuk 'Perfect Day' beleeft Miki een volmaakte dag in het park. Het is warm, de vogels fluiten, vrienden waaien aan, er wordt gelachen en alles lijkt zorgeloos. Behalve in het hoofd van Miki.
Een perfect zonnige dag met een existentieel randje: herkenbaar en ontroerend.
I’m glad I spent it with you, Barbi Marković.
