"Waarom zij?": familie vermoorde Cennet (28) en Efe (5) hoopt op antwoorden tijdens assisenproces 

We keren even terug in de tijd, naar 3 december 2022. Rond half 7 's morgens zien 2 agenten op de oprit van het commissariaat van Dendermonde een man met een zwarte trui met kap. Hij wenkt hen met een - zacht gezegd - verontrustende boodschap. "Dood. Ja, kindjes en vrouw dood." Daarna tikt hij 2 keer op zijn borstkas: "Ik gedaan."

Een patrouille haast zich daarop naar het appartement waar het koppel woont, maar kan daar alleen nog de dood van Cennet en Efe Yavuz vaststellen. Allebei zijn ze gewurgd in de avond of nacht van 2 op 3 december. 

Het bleek ook niet de eerste keer dat er problemen waren binnen het gezin: in de jaren ervoor waren er bij de politie al verschillende meldingen geweest van problemen in het gezin, al dan niet met geweld. Het koppel was ook een tijdlang uit elkaar. Tijdens de breuk had Yavuz zijn vrouw en zijn schoonvader bedreigingen gestuurd. 

Nu, bijna 3 jaar later staat Ismail Yavuz terecht voor de dubbele moord. Cennet was op het moment van haar overlijden ook 26 weken zwanger, maar voor de dood van zijn ongeboren dochtertje kan hij in ons land niet vervolgd worden. 

De familie van Cennet hoopt hier vooral nog antwoorden te krijgen. "We wensen antwoorden op onze talloze waarom-vragen. Waarom zij? Waarom zij?", vertelt Halil Kurt, de jongere broer van Cennet. "Ik hoop dat hij een eerlijk antwoord gaat geven, maar ik vermoed dat het er niet zal komen."

Zijn zus omschrijft hij als "geliefd, gelukkig, vrolijk, behulpzaam". Zijn neefje zag hij "als een zoontje". "We hebben veel verdriet, die pijn gaat niet weg. Het mindert wel, maar je staat ermee op en gaat ermee slapen. Een zalf ervoor bestaat niet."

"De schuld ligt ook altijd bij anderen, zijn eigen schuldinzicht is heel beperkt", besluit hij. Dat beaamt ook de advocaat van de familie, Jeroen D'hondt. "Het is ongeveer iedereen zijn schuld: de maatschappij, zijn vrouw, zijn kind, zijn buurman. Dat is heel beledigend voor de slachtoffers", klinkt het. "Hij heeft hen met zijn eigen handen vermoord, het zijn monsterlijke feiten. Een normale mens kan daar niet bij, een normale mens doet dit niet."

De advocaat van Ismail Yavuz wijst dan weer naar zijn drugs- en alcoholgebruik als grote schuldige. Zelf had Yavuz ook verklaard dat hij onder meer cannabis en cocaïne genomen had, en dat hij niet wist wat hij deed. 

"We zullen nooit iemand een monster noemen. Een misstap, hoe zwaar en groot ook, maakt van iemand geen monster", zegt Ercan Tok. (...) "We kunnen wel vaststellen dat een mens kan breken, afdwalen, kan struikelen, maar hij kan ook terugkeren", klinkt het bij de verdediging. Zij noemen het "de val van een gewone man, die vecht met zijn eigen schaduwen".

"We willen aantonen dat hij op het moment van de feiten onmogelijk kon weten wat hij aan het doen was. We gaan niet pleiten voor ontoerekeningsvatbaarheid, maar hij had zichzelf niet onder controle. Het is uitgesloten dat dit met voorbedachtheid was."

Dat zal hier op het assisenproces waarschijnlijk ook dé hamvraag worden: gaat het over moord (en was het dus met voorbedachten rade)? Of is er sprake van doodslag? 

Na de middag heeft de voorzitter van het hof van assisen Yavuz urenlang verhoord, maar veel nieuwe antwoorden zijn daar voorlopig niet uitgekomen. "Ik wil aan de nabestaanden mijn spijt betuigen dat het zo is gebeurd. Ik bied mijn verontschuldigingen aan iedereen aan."

Hij ontkent wel in alle toonaarden dat hij ooit fysiek geweld gebruikt heeft tegen zijn vrouw of zoon. 

"We hadden wel discussies, maar ik heb nooit geweld gebruikt", klinkt het. Over een foto van een van haar verwondingen zei hij zelfs: "Misschien heeft ze het zelf gedaan?"

Bij andere incidenten wijst hij dan weer naar de alcohol. Zo stuurde hij ooit naar zijn schoonvader dat hij hem zou laten voelen wat het is om een kind te verliezen. "Ik had mijn kind al twee jaar niet gezien, had troost gezocht in alcohol. Ik zat in een mentale dip."

"Ik werd agressief van alcohol en drugs. Ik wist niet meer wat ik deed, ik verloor mezelf", zegt hij ook. 

Wat de voorzitter naadloos bij de avond van de feiten bracht. Of hij meteen cocaïne was beginnen gebruiken toen zijn vrouw even naar de winkel was. "Ja. Ik had mijn gerief altijd bij mij en toen ze weg was, zag ik mijn kans schoon. Ze heeft me betrapt." Daarop volgde volgens hem een urenlange ruzie.

"Uiteindelijk liep het uit de hand en heeft de moord plaatsgevonden. Ik was op dat moment niet mezelf. Ik weet wel dat ik haar keel dichtkneep, 5 of 10 minuten. Ik zag dat ze op de grond lag en levenloos leek. Ik heb ook hetzelfde gedaan bij Efe. Ik denk dat het zo was, ik herinner het mij niet zo goed meer. Ik heb daar nog een tijdje gezeten tot ik besefte wat er gebeurd was."

Op veel van de vragen van de voorzitter weet hij ook het antwoord niet, zegt hij. 

"Ik heb geen plannen gemaakt om te moorden, maar het is uit de hand gelopen", besluit hij. "En uiteindelijk is het dan geëindigd met moord. Waarom zou ik mijn eigen kind vermoorden? Waarom zou ik mijn vrouw vermoorden? (...) Ik wilde echt geen moordenaar zijn. Ik denk er elke dag aan. Ik kan nog altijd geen antwoord geven."

Net als in zijn verhoren wijst hij ook (deels) naar de familie van het slachtoffer. "Ze hebben druk op mij gezet. Ik zeg niet dat ze volledig schuldig zijn, ik heb ook schuld. Maar je kunt niet tot een oplossing komen als je iemand onder druk zet."