Hoe vaak ik aan het Romeinse Rijk denk? Sinds 'Anno 117: Pax Romana' dag en nacht

Hoe vaak denken mannen aan het Romeinse Rijk? Toen die vraag een goede 2 jaar geleden viraal ging, was die op het kantoor van Ubisoft Mainz ongetwijfeld gemakkelijk te beantwoorden. In het Duitse Ubisoft-kantoor werd toen in alle stilte gewerkt aan 'Anno 117: Pax Romana'.

In de 'Anno'-games bouw je steden, beheer je grondstoffen en probeer je een bloeiende beschaving op te bouwen. De reeks verkende al verschillende tijdperken - van de middeleeuwen over de industriële revolutie tot zelfs in de toekomst - maar nooit eerder keerden we zo ver terug in de tijd als nu.

De titel verraadt al heel veel. De 'Pax Romana' (letterlijk 'Romeinse vrede') of 'Pax Augusta' kenmerkt een periode van relatieve vrede in het Romeinse Rijk in de 1e en 2e eeuw na Christus. Een ideale voedingsbodem om een bloeiende economie op poten te zetten.

Vrede? Er wordt niet gevochten dus? Toch wel, als je dat wil. De 'Pax Romana' werd destijds in stand gehouden door een indrukwekkend Romeins leger en ook in het spel kan je vijandige troepen of zelfs handelspartners met militaire macht op de knieën dwingen.

Maar de diplomatische oplossing is vaak een stuk interessanter, want een oorlogseconomie kost geld en vooral veel mankracht. Krachten die je niet kan gebruiken om je stad draaiende - en je volk gelukkig - te houden.

Ervaren spelers kunnen zich meteen volledig uitleven in de 'sandbox'-mode van 'Anno 117', maar voor nieuwkomers - zoals ik - is er een leuke verhaallijn waarin je de kneepjes van het vak leert. 

In dat verhaal kruip je in de huid van de gouverneur van Latium (regio in Italië met Rome als hoofdstad). De opbouw van het spel zit heel logisch in elkaar. Je start met een handvol werklieden. Die hebben een huis nodig, dus stuur je een houthakker op pad. Dat hout moet natuurlijk ook nog bewerkt worden, dus je bouwt een houtzagerij.

Om te voldoen aan de basisbehoeften van je volk zet je een voedselketen op poten en zorg je dat iedereen zich kan kleden. Naarmate je stad groter wordt, vestigen zich steeds meer - en steeds diversere - mensen in je stad.

Ook de behoeften van het volk groeien. En aan die grillen voldoen, wordt steeds uitdagender. Voor een wollen jas heb je enkel wat schapen en een kleermaker nodig, maar aan een harnas smeden komen heel wat meer stappen te pas. 

Diplomatisch te werk gaan en je stad beetje bij beetje uitbouwen. Het klinkt eenvoudig, en dat is het soms ook. 'Anno 117: Pax Romana' zit zeker niet boordevol actie, maar dat is net de charme van het spel. 

De stad zo vormgeven opdat iedereen tevreden is, is soms een echte puzzel. Maar dat zorgvuldig gebouwde kaartenhuisje kan ook heel snel instorten door externe factoren. Een brand, een opstand of een virus kan heel veel schade berokkenen. 

Pas écht uitdagend wordt het wanneer je bepaalde grondstoffen niet op jouw eiland kan vinden of kweken. Ga je een nieuw eiland bezetten en zet je per boot een handelsroute op om grondstoffen over en weer te brengen of focus je op geld verdienen om goederen te kopen van een handelspartner? En wat als die partner plots geen zaken meer wil doen?

In tegenstelling tot een game als 'Age of empires' is het aantal volkeren waarmee je kan spelen beperkt. In 'Anno 117: Pax Romana' kan je 2 richtingen uit. Je kan voluit voor de Romeinse cultuur kiezen of je kan Keltische invloeden introduceren die je oppikt in Albion (Groot-Brittannië).

Die invloeden zorgen voor leuke nieuwe extraatjes, maar culturen mengen houdt ook risico's in: wanneer je volk een 'verkeerde' god aanbidt, kan dat bijvoorbeeld kwaad bloed zetten bij bepaalde handelspartners. 

Heel wat zaken om rekening mee te houden in 'Anno 117: Pax Romana', maar niks geeft zoveel voldoening als wanneer je de perfecte balans hebt gevonden tussen al die verschillende elementen.