Families creëren koesterplek voor Miel en Louis in Diksmuide, jaar na dodelijk ongeval langs IJzer

Ongeveer een jaar geleden, op 8 november, rond 22 uur waren Miel Dekien uit Houthulst, Louis Maeckelberghe uit Staden, samen met een 3e vriend op weg naar huis. Op de Beerstblotestraat, een soort jaagpad langs de IJzer in deelgemeente Beerst, ging het mis.

De wagen botste vermoedelijk eerst tegen een betonpaaltje en ging door de afsluiting van een weide. Daarna belandde de auto in de vijver van een landbouwer en het voertuig zonk meteen. Enkel de 3e vriend kon zich bevrijden. Hij zocht nog hulp bij de boerderij, maar de jongens overleden ter plaatse.

Op de plek van het ongeval staat sinds deze zomer een bord in cortenstaal van een koersfiets, de droom van Miel, versmolten met het beeld van een tractor, de passie van Louis. "De broer van Louis, Remi, werkte het uit op school", vertellen de ouders. "Er staat ook een box waar mensen een kaartje en een kaarsje kunnen uithalen. Dat blijft zo tot 15 november."

"We horen van veel vrienden dat ze er passeren om daar nog even bij onze jongens stil te staan. Ze verdienen dat. En ook ons schenkt het troost."

Kristof en Daphne, de ouders van Louis en Karel en Valerie, de ouders van Miel, vinden veel steun bij elkaar. "We kenden elkaar natuurlijk wel al wat van voordien", zeggen de ouders. "Die 2 waren echt onafscheidelijk en wisten alles van elkaar. Ze waren vaak samen op pad en kenden de straatjes goed, en daar reden ze zeker nooit te hard. Dat bleek trouwens ook uit het verslag van de deskundige, dat we later mochten inkijken."

"Ze hebben gewoon brute pech gehad. Een meter meer naar een bepaalde kant en ze zaten hier nog bij ons, maar ja. Wat ons altijd heeft getroost is dat we wéten dat ze tot de laatste minuut gelukkig waren."

"Het was eigenlijk een jaar van overleven", vervolgen ze. "Een jaar van heel wat emoties. Na het ongeval zijn we ter plaatse gereden en mochten we onze zonen nog zien. Daar waren we bang voor, maar eigenlijk waren ze nog 'mooi'; ze hadden geen schram. Daar hebben we al wat afscheid kunnen nemen."

"De dagen nadien leef je in een soort roes: alles komt op je af. Heel hevige emoties, tal van steunbetuigingen, maar ook heel wat papierwerk voor de uitvaart. Korte tijd later gingen we langs bij de brandweer en kregen we uitleg over de interventie. Hoe ze Miel en Louis vonden, hoeveel pech er bij was. Dat was voor iedereen erg waardevol."