Het Amerikaanse leger valt al meer dan 2 maanden boten aan voor de kust van Venezuela en Colombia. Daarbij vielen zeker 69 doden, "narco-terroristen" volgens de regering-Trump, maar die weigert informatie vrij te geven of bewijs te leveren. Uit interviews met nabestaanden blijkt dat de slachtoffers kleine garnalen zijn en dat de 'grote scampi's' buiten schot blijven.
Slachtoffers Amerikaanse aanvallen op drugsboten zijn kleine garnalen: "Mijn zoon vertrok en is nooit teruggekomen"
An Baccaert
Gepubliceerd:
Samenvatting:
Het Amerikaanse leger voert al meer dan 2 maanden aanvallen uit op boten voor de kust van Venezuela en Colombia, met 69 doden tot gevolg.
Volgens de VS zijn de slachtoffers "narco-terroristen", maar uit interviews blijkt dat het vooral vissers, arbeiders en kleine criminelen zijn, geen kartelleiders.
Nabestaanden en dorpsbewoners getuigen dat de slachtoffers uit economische noodzaak betrokken raakten bij drugstransporten.
Mensenrechtenorganisaties en de Verenigde Naties spreken van standrechtelijke executies en vragen om transparantie en rechtsgang.
"Ze hadden een proces moeten krijgen", zegt een familielid van een slachtoffer; families blijven achter met veel vragen en onzekerheid.
Meerdere dorpen op het Venezolaanse schiereiland Paria zijn in rouw omdat verschillende kustbewoners de voorbije weken zijn omgekomen. Het zijn vissers, arbeiders en kleine criminelen, geen leiders van drugskartels, zoals Washington beweert. De Amerikaanse president Donald Trump en zijn minister van Defensie Pete Hegseth zeggen dat ze "narco-terroristen" hebben "uitgeschakeld" en zo tienduizenden Amerikaanse levens hebben gered.
De Verenigde Naties en mensenrechtenorganisaties spreken van standrechtelijke executies. Het persagentschap AP kon tientallen familieleden en dorpsbewoners spreken. De meesten getuigden anoniem uit schrik voor represailles door narco's of door de Venezolaanse overheid.
Uit hun verhalen blijkt dat de slachtoffers geen professionals of grote drugscriminelen zijn, maar gewone dorpelingen die zich lieten verleiden voor enkele honderden dollars extra. Dat is een fortuin voor wie gemiddeld amper 100 dollar per maand verdient.
Slachtoffers van "drugsboten" krijgen een gezicht
Straatarme vissers
Robert Sánchez (42), ervaren visser en vader van 4, was één van de beste zeemannen uit de streek die zich zelfs 's nachts in gevaarlijke wateren durfde te wagen. Maar een eigen motorboot bleef voor hem een onbereikbare droom.
Toen hij vertrok voor een korte trip, wist zijn gezin nog niet dat hij was gezwicht voor het snellere geld. Via sociale media vernamen ze zijn dood, door smokkelaars te helpen navigeren door de woelige wateren die hij zo goed kende.
Luis 'Che' Martínez (60) was niet aan zijn proefstuk, hij verdiende de kost met hand-en-spandiensten voor drugscriminelen. Martínez kwam samen met 10 anderen om bij de eerste Amerikaanse aanval op 2 september. Volgens Trump waren ze lid van de beruchte misdaadorganisatie 'Tren de Aragua', maar de familie van Martínez betwist dat.
Zijn dood kwam aan het licht door een foto van een aangespoeld lichaam in Trinidad. Martínez was zwaar verminkt, maar herkenbaar aan zijn patserig horloge. Ook al keurden ze zijn levensstijl af, dorpsbewoners konden hem wel waarderen, want hij financierde het jaarlijkse vissersfeest en was een gulle klant in lokale winkels en restaurants.
Ervaren smokkelaars durven niet meer uitvaren
Dushak Milovcic (24) was cadet bij de Nationale Garde van Venezuela. Maar het geld van de onderwereld trok hem weg van een militaire carrière. Hij begon als loopjongen voor drugstrafikanten en werkte zich op tot scheepsbemanningslid op drugsboten. AP kon niet achterhalen hoeveel tochten hij maakte, wel dat hij vorige maand omkwam bij een aanval.
Juan Carlos 'El Guaramero' Fuentes was jarenlang chauffeur, tot zijn bus het begaf. Zonder inkomsten kon hij zijn gezin niet onderhouden en toen de ervaren smokkelaars uit schrik voor Amerikaanse raketten aan wal bleven, zag Fuentes zijn kans. Zijn eerste missie was een succes, zijn tweede werd hem fataal.
Eerder hel dan paradijs
Het Amerikaanse geweld heeft het schiereiland Paria op de kaart gezet. Je vindt er enkele van de mooiste stranden ter wereld, maar de Spaanse krant El Pais omschrijft de plek eerder als een hel dan als een paradijs.
Het is een vergeten uithoek van Venezuela waar ooit verschillende visverwerkingsfabrieken, een autoassemblagefabriek en een grote openbare universiteit zorgden voor welvaart. Vandaag is de economie er ingestort en de infrastructuur vervallen. De meeste huizen zijn verkrot, water en elektriciteit zijn schaars.
Doordat het eiland Trinidad en Tobago vlakbij ligt, is Paria uitgegroeid tot een belangrijke transitroute voor cocaïne die vanuit Colombia richting Europa gaat. Cocaïne bestemd voor de Verenigde Staten wordt via de Pacifische kust gesmokkeld. Toch speelt Venezuela geen grote rol in de wereldwijde drugshandel, daar zijn experts het over eens.
Mogen de vaders in vrede rusten, die uit noodzaak bij de narco's terechtkomen, zodat hun families een beetje beter kunnen leven
Rouwbericht van families uit het Venezolaanse dorp San Juan de Unare
De deelstaat Sucre, waar het schiereiland Paria ligt, is één van de armste en meest gewelddadige van het land. De georganiseerde misdaad is er heer en meester. Gewone mensen raken er vaak uit economische noodzaak betrokken bij illegale activiteiten.
Dit rouwbericht illustreert hun tragiek: "San Juan de Unare is in rouw. Mogen die vaders in vrede rusten, die uit noodzaak bij de narco's terechtkomen, zodat hun families een beetje beter kunnen leven".
Op TikTok-video’s circuleren namen en foto's van de overledenen van de eerste Amerikaanse aanval op 2 september, ook om te weerleggen wat de Venezolaanse regering aanvankelijk beweerde, namelijk dat het om een AI-video ging.
"Dit zijn de foto’s van de 11 mensen die zijn omgekomen"
Hoewel deze mannen wel degelijk betrokken waren bij drugstransport, benadrukken hun families dat het geen terroristen waren. "Ze hadden een proces moeten krijgen", klinkt het. "In het verleden werden smokkelaars gearresteerd en berecht, nu worden ze zonder pardon vermoord."
Ze hadden een proces moeten krijgen. In het verleden werden smokkelaars gearresteerd en berecht, nu worden ze zonder pardon vermoord.
Families slachtoffers
De families van de slachtoffers blijven achter met veel vragen. "Ik wil een antwoord, maar wie kan ik iets vragen", vraagt de moeder van een vermoedelijk slachtoffer zich af. "Mijn zoon vertrok en is nooit teruggekomen. Er is mij verteld dat er een boot is opgeblazen en dat mijn zoon daarin zat, maar eigenlijk weten we het niet zeker. Ik leef in grote verwarring en angst, omdat we niet weten wat er precies is gebeurd."
Moeder heeft geen nieuws over haar zoon
"Ik ben niet zeker dat al die vissersboten geen drugs vervoerden, maar Donald Trump weet het evenmin", zegt Norma Vera Salazar, Colombiaanse criminologe. "Je bent onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Vissers fungeren soms als drugskoeriers, maar dat gaat om amper 10 procent van de drugs die Europa en de Verenigde Staten bereiken. Ze pakken de kleine jongens, de grote bazen blijven drugs verzenden via containerschepen."
