'Down Cemetery Road' start met een explosie die een rustige buitenwijk van Oxford opschudt. Een vijfjarig meisje overleeft, maar haar moeder niet. En als buurvrouw Sarah vragen stelt, loopt ze tegen bizarre muren op. Dit is de perfecte thrillerreeks voor herfstige dagen.
'Down Cemetery Road' is de perfecte thrillerreeks voor herfstige dagen
Emma Thompson speelt een humeurige punk (en dat werkt perfect)
Sarah Trafford (Ruth Wilson, bekend uit 'The affair') is kunstrestauratrice in Oxford en leeft een wat saai, burgerlijk bestaan. Dat verandert wanneer een gasexplosie verderop in de straat een vijfjarig meisje wees maakt. Als Sarah het kind een kaartje wil brengen in het ziekenhuis, wordt ze bruusk de deur gewezen. Het meisje blijkt simpelweg verdwenen uit het officiële systeem.
Als de thriller eenmaal op gang komt, is het moeilijk om weg te kijken
Robin Broos
Geïntrigeerd door het mysterie, schakelt Sarah het privédetectivekoppel Joe Silvermann en Zoë Boehm in. Emma Thompson (66) speelt Zoë als een humeurige punk met kort, pittig, lichtgrijs haar en een tong die snijdt als een mes. De vrouw heeft geen geduld met idioten en nog minder met beleefdheid.
Een keiharde en onhebbelijke hoofdrol, en dat is precies waarom je van haar houdt.
Dit is méér dan een simpel misdaadmysterie
Wat begint als een simpele verdwijning, groeit uit tot een grimmig complot dat rechtstreeks naar de Britse overheid leidt. Het is geen hectische jacht, maar een langzaam afpellende ui van leugens, halve waarheden en doofpotoperaties. Dat kan soms wat blijven hangen – het tempo hapert hier en daar – maar als de thriller eenmaal op gang komt, is het moeilijk om weg te kijken.
'Down Cemetery Road' is geen perfecte thriller, maar wel een verdomd vermakelijke
Robin Broos
Waar 'Down Cemetery Road' echt raakt, is in de dubbele karakterstudie.
Sarah is geen actieheldin. Ze is een gefrustreerde kunstrestauratrice (wil ze nu kinderen of niet?) die plots iets heeft om voor te vechten. Ruth Wilson speelt haar met een kwetsbaarheid die nooit overdreven aanvoelt. Je ziet hoe Sarah langzaam haar oude, onconventionele zelf terugvindt terwijl ze steeds dieper in de rabbit hole van haar eigen onderzoek sukkelt.
Zoë daarentegen verbergt haar eigen verdriet en schuldgevoel achter cynisme en constante beweging – iemand die nooit lang genoeg stilstaat om na te denken.
Tegelijk laat de reeks Zoë en Sarah lange tijd apart opereren. Dat werkt verrassend goed: hun samenwerking voelt verdiend als ze uiteindelijk samenkomen, niet geforceerd.
De setting is pure Oxford-charme
'Down Cemetery Road' deelt veel DNA met die andere Apple TV+-reeks 'Slow horses', al was het maar omdat de reeksen gebaseerd zijn op verhalen van auteur Mick Herron. Ze hebben eenzelfde droge humor, hetzelfde politieke cynisme, dezelfde overtuiging dat bureaucraten gevaarlijker zijn dan spionnen.
Maar waar 'Slow horses' zich afspeelt in het chaotische Londen, krijg je hier de trage, aristocratische setting van Oxford. Majestueuze colleges, groene binnenpleinen, rustige woonwijken.
Het voelt als een thriller die zich verkleed heeft voor een tuinfeest. Gedraaid met vaak prachtige topshots voor sfeer, of gekantelde cameravoering op personages voor spanning.
En ja, er zitten soms wat haperingen in. De eerste aflevering voelt wat aan als een zoektocht naar zichzelf, de plot kraakt soms wat onder zijn eigen conventies. Maar als je houdt van mysteries die geen haast hebben, van acteurs die hun vak beheersen, en van verhalen die hun duistere materiaal combineren met sarcastische humor? Dan is dit de ideale thriller voor herfstige dagen.
Kortom. 'Down Cemetery Road' is geen perfecte thriller, maar wel een verdomd vermakelijke. Voor wie simpelweg een goed verhaal wil met twee fantastische hoofdrollen en een mysterie dat steeds grimmiger wordt. De eerste drie afleveringen staan nu op Apple TV+.
