Pleegkinderen Chloé en Ocnian brengen hun verhaal in theatervoorstelling in Turnhout: "Soms werden we uitgelachen"

De jongeren die acteren in 'PLEEG' zijn tussen de 13 en 25 jaar oud. Ze doen dat onder leiding van regisseur Stefan Perceval. De eerste voorstelling was al een groot succes. De première was dan ook uitverkocht. 

Chloé is één van de 16 jongeren die acteren in het stuk. Ze zit al sinds haar 5 maanden in een pleegsituatie. "Ik was heel jong, dus ik ben het erg snel gewend geraakt", vertelt ze. "Daar ben ik heel dankbaar voor."

"We krijgen soms het gevoel dat we anders zijn dan andere kinderen. Bij een ruzie op school word je soms uitgelachen, bijvoorbeeld. Dat komt wel even hard aan, want je hebt er zelf niet voor gekozen.

In 'PLEEG' doen de acteurs hun persoonlijke verhaal uit de doeken. Chloé wil vooral benadrukken dat 'een thuis' niet altijd een plaats betekent voor haar. Zelf leeft ze op verschillende plaatsen: in haar leefgroep, bij haar mama, haar papa (met wie ze pas sinds kort weer contact heeft) en bij haar vriend.

"Het is belangrijk om iedereen een boodschap mee te geven met dit toneel", benadrukt Chloé. "Veel mensen denken dat wij als pleegkind schuld dragen. Maar niemand kan er iets aan doen. Dit is gewoon de situatie en hoe alles is samengevallen."

Ook Ocnian woont al zo goed als heel zijn leven in een pleeggezin. "Ik ben heel goed terechtgekomen in een warm gezin", doet hij zijn verhaal. "Maar soms is het lastig om je situatie uit te leggen aan mensen."

"Ik heb me altijd een lid gevoeld van het gezin. Alleen als er maatschappelijk werkers even kwamen kijken hoe het met mij ging, dan werd ik aan mijn situatie herinnerd. Maar moeilijk had ik het er niet mee", gaat de jongen verder.

Ocnian reageert uitgelaten na zijn eerste acteerprestatie. "Het eindresultaat was geweldig. We zijn begonnen vanuit het niets en zijn geëindigd met een mooi verhaal. Het zijn allemaal echte verhalen, sommige wat erger dan andere, maar dat is ook het leven van een pleegkind."

Het is belangrijk dat de pleegjongeren hun verhaal op een podium kunnen brengen, vindt regisseur Stefan Perceval. "We willen hiermee meer inkijk geven in alle vragen en onwetendheden rond pleegzorg."

"Veel mensen zien de jongeren en denken: "Amai, zij zijn luid" of dat het hangjongeren zijn. Maar ze kennen nooit hun verhaal. Dat willen we hier wel meegeven, hoe dapper hun tocht is die ze zo goed als alleen aangaan", aldus Perceval. 

De productie komt er op vraag van Pleegzorg Provincie Antwerpen. "We horen al jaren dat we te weinig naar de pleegkinderen zelf luisteren, maar dat we eerst met de ouders en pleegouders spreken en dan pas met hen", vertelt Anja Janssens van de organisatie. "We zijn op zoek gegaan naar een manier om de stemmen van pleegkinderen (in dit geval letterlijk) een podium te geven."