Lily Allen legt scheiding met acteur David Harbour bloot in nieuw album: "Ik wist niet dat dit jouw 'pussy palace' was"

"Een album dat je van de eerste tot de laatste seconde op het puntje van je stoel houdt", "een filering van haar huwelijk met rauwe eerlijkheid" en "een adembenemende, brutale plaat": de internationale pers smult van 'West End girl', het nieuwste album van de Britse zangeres Lily Allen.

Hoewel ook de muzikale samenhang van het album wordt geprezen ("het popniveau is indrukwekkend"), gaan vooral de songteksten over de tongen. "Ze geeft zoveel smerige details dat de teksten wel door een advocaat gecontroleerd moeten zijn", dixit The Guardian.

Hoofdrolspeler op de plaat is acteur David Harbour, de ex-man van de zangeres. Allen en Harbour waren 6 jaar lang een stel en trouwden in 2020 in Las Vegas. Begin dit jaar raakte bekend dat het koppel uit elkaar ging, inclusief geruchten dat Harbour een scheve schaats zou hebben gereden.

Dat laatste heeft Allen nu onomwonden bevestigd. Al in openingsnummer 'West End girl' wordt duidelijk dat Harbour, niet geheel naar de zin van Allen, een open huwelijk voorstelt. In 'Ruminating' zingt ze over de slapeloze nachten waarin ze zich voorstelt hoe hij met een ander de lakens deelt.

In 'Madeline' smijt ze alles op tafel. "We hadden een afspraak: er moest een betaling plaatsvinden en het moest met vreemden zijn – maar jij bent geen vreemde, Madeline", klinkt het. Wie Madeline is, daar hebben we vooralsnog het raden naar. Allen benadrukt dat het album "geïnspireerd is op de dingen die ze in haar huwelijk heeft meegemaakt, maar dat er ook plaats is voor fictie".

De genadeslag komt in 'Pussy palace', waarin Allen bezingt hoe ze in het appartement van Harbour het ene bewijs na het andere van een dubbelleven terugvond: een schoendoos vol liefdesbrieven, zakken vol seksspeeltjes en condooms en bonnetjes van romantische weekendjes weg met maîtresses. "Ik wist niet dat dit jouw 'pussy palace' was. Kijk ik naar een seksverslaafde?"

Het album komt er, onaangekondigd, enkele weken voor de release van het 5e en laatste seizoen van de Netflix-serie 'Stranger things', waarin Harbour de rol van Jim vertolkt. "De ultieme wraak" volgens velen, al draait het volgens Allen zelf daar niet om. "Ik heb deze plaat in 10 dagen tijd geschreven in december en voel me nu helemaal anders. Op dat moment probeerde ik de dingen te verwerken, en dat is geweldig uitgedraaid voor het album, maar nu voel ik me niet langer verward of boos. Ik heb geen wraak nodig."

Bedoeld of niet, met 'West End girl' voegt Allen zich bij een lange rij artiesten die hun (ex-)partners muzikaal te kijk hebben gezet.

Zo richtte Taylor Swift vorig jaar met 'The tortured poets department' nog haar pijlen op exen Joe Alwyn en Matty Healy. Miley Cyrus nam in 2023 revanche met 'Flowers', niet toevallig uitgebracht op de verjaardag van haar ex-man Liam Hemsworth. Beyoncé veroorzaakte in 2016 een heuse mediastorm met 'Lemonade', waarin ze Jay-Z’s ontrouw blootlegde. Al in 2002 confronteerde Justin Timberlake ex Britney Spears op pijnlijke wijze in 'Cry me a river', en Dolly Parton zong in 1973 al haar smeekbede tot rivaal 'Jolene'. Liefdesverdriet blijft een dankbare inspiratiebron voor popmuziek.

Is het de betere verkooptactiek of een oprechte verwerkingstechniek? Wellicht van allebei een beetje, zegt mediawetenschapper Simone Driessen (Erasmus Universiteit Rotterdam).

"Voor artiesten is muziek vaak een heel directe manier om emoties te verwerken. Liefde en haat liggen dicht bij elkaar, en muziek biedt een veilige ruimte om die gevoelens te uiten. Het kan een moment zijn om hun woede en teleurstelling publiekelijk te laten zien."

Dat brengt een belangrijke voorbeeldfunctie met zich mee. "Fans luisteren mee en halen lessen uit wat ze horen", aldus Driessen. "Als een ster als Lily Allen of Taylor Swift zingt over een moeilijke breuk, kunnen jonge luisteraars daar kracht uit putten: 'Het overkomt hen ook, maar ze zijn eruit geraakt'. Die boodschap van veerkracht maakt het voor een zanger of zangeres waard om de vuile was buiten te hangen."

Ook als dat betekent dat mensen wereldwijd over je privéleven speculeren? "Het is heftig om over je persoonlijke leven te zingen, maar artiesten kiezen daar bewust voor. En laten we wel wezen: we krijgen een inkijkje in hun bestaan, maar de songteksten blijven vaak algemeen genoeg om een zekere afstand te bewaren. Ze vertellen ons wat ze ons wíllen vertellen."

En daarbij weten artiesten maar wat graag wat we willen horen. "We zijn gefascineerd door de ellende van beroemdheden, bijna vergelijkbaar met reality-tv. Het werkt als een spiegel, waarbij je denkt: 'Ik heb het nog niet zo slecht'. We smullen ervan om te zien hoe sterren omgaan met hartzeer. Dat merk je ook goed bij het nieuwe album van Taylor Swift, waarop ze voor het eerst in lange tijd gelukkig klinkt. 'Wat moeten we met die vrolijke liedjes', vragen mensen zich af. Ze vinden het album niet goed."

De vraag of vrouwelijke artiesten tegenwoordig een 'rage era' beleven, nuanceert Driessen. "Vrouwen hebben altijd al woede laten horen in hun muziek, denk maar aan popdiva’s als Madonna, Mariah Carey of Whitney Houston. Wat wel is veranderd, is dat sociale media die uitingen explicieter en toegankelijker maken. Songs moeten sneller, catchy en meer deelbaar zijn dan vroeger, waardoor emoties misschien directer overkomen."

Voor Allen lijkt die openheid alvast te lonen. 'West End girl' domineert de streaminglijsten, en volgend jaar trekt ze met haar nieuwe tour door het Verenigd Koninkrijk. In maart staat ze zeker 13 keer op de planken.