Drie zorg- en verpleegkundigen zijn schuldig, maar krijgen geen straf voor de tragische dood van Istvan Nagy (69) in een woonzorgcentrum in Maasmechelen. Ze waren vergeten dat ze de man die aan dementie leed 's avonds in een tillift hadden gezet om naar de wc te gaan. 's Morgens werd hij daar dood aangetroffen. Zijn weduwe reageert opgelucht op het vonnis: "Wat daar gebeurd is, mag nooit meer gebeuren".
Drie zorgkundigen zijn schuldig, maar krijgen geen straf voor dood van Istvan Nagy die vergeten werd in tillift in woonzorgcentrum
In de nacht van 18 op 19 juli stierf Istvan Nagy (69) in een woonzorgcentrum in Maasmechelen. De man die aan dementie leed was 's avonds in zijn tillift gezet om naar het toilet te gaan, maar was daarna vergeten. Pas de volgende ochtend vond het personeel hem dood terug, nog altijd in de tillift.
Volgens de wetsarts was het overlijden te wijten aan een scheur in de hartslagader. De man kampte al langer met hartproblemen en de scheur zou mogelijk veroorzaakt zijn door de lichamelijke stress die ontstond doordat hij urenlang vastzat in de tillift.
Volgens de rechter zijn er 3 zorgkundigen schuldig bevonden aan het onopzettelijk veroorzaken van zijn dood. Het gaat om de 2 zorgkundigen die hem in de tillift hielpen, en om de verpleegkundige die zijn kamer 's nachts moest controleren, maar dat niet deed. Alle 3 krijgen ze wel de gunst van de opschorting, wat betekent dat ze geen straf krijgen.
Drie anderen, onder wie de hoofdverpleegkundige en de toenmalige directeur, werden vrijgesproken.
Opluchting bij weduwe: "Dit heeft hij niet verdiend"
De advocaat van de weduwe van de man is opgelucht. "Het was mijn cliënte niet te doen om zware straffen, maar ze wilde erkenning dat er fouten zijn gebeurd en dat haar echtgenoot daardoor gestorven is. Het had vermeden kunnen worden en dat doet pijn."
"Wat daar gebeurd is, mag nooit meer gebeuren", zegt ook Martha Houben, die 50 jaar getrouwd was met Istvan. "Daar heb ik voor gevochten, voor mijn man en de andere mensen in het bejaardentehuis. Die moeten goed verzorgd worden."
Het doet haar nog altijd pijn om terug te denken aan die fatale dag. "Op 12 juli waren we 50 jaar getrouwd en een week later was hij er niet meer. Dat was een hele slag." Ze ging die dag ook nog op bezoek bij hem. "Hij was toen heel goed gezind. Dit heeft hij niet verdiend."
Toch is ze niet kwaad op het woonzorgcentrum of de medewerkers. "Daar heb je niks aan, maar ik ben wel blij dat er schuld is uitgesproken."
Regionaal nieuws uit Limburg


