Architecte Mirte (27) woont in tiny house uit protest tegen te dure woningmarkt: "Tonen dat het anders kan"

Een weggevlogen zeil, een tafel bedekt met bladeren en een modderige ondergrond. Storm Benjamin is ook langs het huisje van Mirte gepasseerd. "Ik had jullie misschien moeten zeggen om laarzen aan te doen", lacht ze. Ze woont al anderhalf jaar in haar tiny house, dat ze via een Facebookgroep kocht en verder verbouwde met herbruikbaar hout en schapenwol als isolatie.

In 2022 kwam Mirte voor haar masterproef in een kraakpand terecht. Ze moest er in een gemeenschap leven en onderzoeken wat architecten kunnen leren van alternatieve woonvormen. "De druk van het leven, van moeten presteren, van meteen een job vinden - dat voelde te veel." In het kraakpand ontdekte ze dat mensen ook op een andere manier kunnen leven. "Minder luxe, maar met meer vrijheid."

Na haar afstuderen trok ze met de fiets door Europa, tot ze een oproep zag van 'Nomad City', een project rond alternatieve woonvormen. Daar bouwde ze samen met andere bewoners haar eerste tiny house in een paardenkoets op het terrein van Hogeschool PXL. "We onderzochten hoe klein je kan wonen, en wat je écht nodig hebt. We kookten samen, leefden samen. Dat was een heel boeiende ervaring."

Na Nomad City verhuisde Mirte met haar tiny house naar een nieuwe plek, maar zonder verwarming werd overwinteren heel lastig. "In 3 vierkante meter zonder kachel krijg je het nooit écht warm."

Ze kocht daarom een iets groter model mét kachel voor zo’n 4.000 euro. Dubbel zo duur als haar eerste huisje, maar nog altijd niet te vergelijken met de prijs van een klassieke woning.

Leven in een tiny house betekent leven volgens de seizoenen. "In de zomer leef ik bijna volledig buiten. In de winter zit ik vooral bij de kachel." Alleen de badkamer blijft buiten: een composttoilet tussen het groen en een warme douche van water dat ze eerst op het vuur laat pruttelen. "Ik heb een fitnessabonnement en als het echt te slecht weer is, dan ga ik naar de fitness en douche ik mij daar", lacht ze.

Als architecte ziet Mirte haar woonkeuze als een deel van zichzelf. "Ik geloof niet in één type woning dat voor iedereen werkt. Een thuis moet op maat zijn van wie je bent." Voor haar is dat een klein huisje met veel vrijheid. Voor iemand anders een appartement in de stad.

Toch merkt ze dat veel leeftijdsgenoten met dezelfde vragen worstelen. "Iedereen klaagt over hoe duur alles is, maar weinigen durven echt anders te denken. Luxe is een gewoonte, en leven zonder luxe ook. Je moet dat aanleren. Misschien moeten we herdenken wat wonen eigenlijk betekent."

Mirte wil met haar tiny house een statement maken tegen de woningmarkt. "Voor mij is het echt een protest tegen de hoge prijzen om ergens te wonen." Haar eerste tiny house bedekte ze zelfs symbolisch met immoborden. Bovendien praat ze vaak met mensen over haar manier van wonen. Niet om te overtuigen, wel om te tonen dat het anders kan.

Mirte ziet zichzelf nog zeker 10 jaar in een tiny house wonen. "Ik heb tussen mijn 2 mobiele huisjes even in een appartement gewoond, maar dat werkte niet voor mij. Ik heb de natuur nodig om tot rust te komen."

Toch brengt haar woonvorm onzekerheid met zich mee. Tiny houses vallen vandaag nog buiten de wetgeving. De huidige bouwregels zijn geschreven voor vaste woningen, waardoor kleine mobiele huizen nergens echt thuishoren. Mirte blijft hoopvol. "Er is nood aan duidelijke regels, zodat mensen die bewust klein willen wonen daar ook echt de kans toe krijgen."