Oud-voorzitster Belgische vzw moet terechtstaan voor kinderontvoeringen in Guatemala 

De vzw "Hacer Puente" regelde tussen 1985 en 1992 de adoptie van ruim 150 kinderen uit het Latijns-Amerikaanse land door Belgische koppels, maar in minstens een deel van die zaken zouden de biologische ouders hun kinderen nooit vrijwillig hebben afgestaan. 

De eerste aanzetten in het dossier werden in 2009 gegeven toen de Brusselse Dolores Preat, die in 1984 op vijfjarige leeftijd geadopteerd was door een Belgische familie, op zoek ging naar haar biologische moeder. Op de adoptiepapieren stond de naam Rosario Colop, maar toen ze die vrouw in 2011 ging opzoeken in Zunil, een dorp in het zuidwesten van Guatemala, bleek die daar niet meer te wonen. Haar zus woonde er wel, maar die zei dat Colop nooit een dochter had gehad, maar ze vertelde wel het verhaal van een meisje dat in 1984 ontvoerd was. De moeder van dat meisje woonde nog steeds in het dorp en bleek de biologische moeder van Preat.

Na een gerechtelijk onderzoek in Guatemala werd de toen 56-jarige Colop uiteindelijk in 2014 veroordeeld tot een gevangenisstraf van 15 jaar, omdat ze had opgetreden als een zogenaamde 'jaladora' of 'baby-makelaar', iemand die in opdracht van anderen, vaak een advocaat, op zoek gaat naar baby's die voor adoptie kunnen worden opgegeven, al dan niet met medeweten en toestemming van de biologische ouders. 

In Guatemala, dat tussen 1960 en 1996 geteisterd werd door een bloedige burgeroorlog die het leven kostte aan zo'n 200.000 burgers, vooral van de oorspronkelijke Maya-bevolking, werden tussen de tweede helft van de jaren 60 en 2008 zo'n 40.000 baby's internationaal geadopteerd, wat een advocaat die zich met dergelijke adopties bezighield in 2016 de volgende uitspraak ontlokte: "Sommige landen exporteerden bananen, wij exporteerden baby's". Van 1977 tot 2008 was Guatemala het enige land ter wereld waar de adoptieprocedure volledig geprivatiseerd was, hoewel reeds midden de jaren 80 de eerste verhalen van misbruik en ontvoerde kinderen opdoken.

Het verhaal van Preat kreeg weerklank in de Belgische pers, waarna ook andere mensen die als kind uit Guatemala geadopteerd waren, naar het Belgische gerecht stapten omdat ze vermoedden dat ook in hun geval een en ander fout was gelopen. Anderen, zoals Jean-Sébastien Hertsens Zune, Coline Fanon, en Sophie Villers, waren eerder al op onderzoek uit gegaan en waren ook tot de ontdekking gekomen dat hun adoptie allesbehalve koosjer was verlopen. 

In het geval van Coline Fanon, in 1986 geboren als Mariela Sindy Rodriguez, had haar biologische moeder haar kort na haar geboorte naar het ziekenhuis gebracht omdat ze hevige koorts had. Twee dagen later kreeg de moeder te horen dat haar baby overleden was, terwijl het kind in werkelijkheid was overgebracht naar een ander ziekenhuis, waarna het meisje geadopteerd werd door een Belgisch koppel. In januari 2019 getuigden Coline Fanon en Sophie Villers, die intussen de organisatie 'Racines Perdues' hadden opgericht, over hun malafide adopties in de reeks 'Bargoens' op Eén. 

Intussen had het parket van Doornik een onderzoek geopend naar de verschillende adopties, omdat die bijna allemaal georganiseerd waren door de vzw "Hacer Puente", die in 1985 was opgericht door een koppel. Dat koppel had in 1977 zelf een kind uit Guatemala geadopteerd, en zou tussen 1985 en 1992 een 150-tal adopties vanuit Guatemala door Belgische koppels georganiseerd hebben. Daarbij werd vaak samengewerkt met de intussen overleden Ofelia Rosal de Gamas, de schoonzus van Oscar Humberto Mejía Victores, dictator van Guatemala van 1983 tot 1986, en een vrouw die in haar eigen land zowel in 1982 als in 1987 ervan beschuldigd werd een 'jaladora' te zijn. 

Begin 2019 nam het federaal parket het Doornikse onderzoek over en gaf het in handen van de afdeling mensenhandel van de Brusselse federale gerechtelijke politie. Dat onderzoek werd enkele maanden geleden afgerond en het federaal parket bracht het dossier voor de raadkamer met de vraag de intussen 82-jarige ex-voorzitter naar de correctionele rechtbank door te verwijzen voor dertien feiten van kinderontvoering, dertien feiten van valsheid in geschrifte en gebruik van valse stukken, en bendevorming. 

Haar verdediging voerde aan dat de feiten verjaard waren, en dat de strafvordering onontvankelijk was omdat de redelijke termijn ver was overschreden. Ze hield gedurende het hele onderzoek en voor de raadkamer ook zelf vol dat ze geen enkel misdrijf had gepleegd. Volgens de raadkamer is er van verjaring of overschrijding van de redelijke termijn echter geen sprake, en zijn er wel degelijk aanwijzingen dat er misdrijven zijn gepleegd. Ze zal nu moeten terechtstaan voor de correctionele rechtbank in Doornik.

In mei 2019 was in het onderzoek ook een andere persoon in opspraak gekomen: Bernard Sintobin, die toen net benoemd was als interim-directeur van Unicef België. Het nieuws van die benoeming lokte op het toenmalige Twitter, nu X, een felle reactie uit van 'Bargoens'-maker Eric Goens, die erop wees dat Sintobin, die samen met zijn echtgenote tussen 1983 en 1985 drie kinderen uit Guatemala had geadopteerd, tussen 1985 en 1990 voor de vzw Hacer Puente had gewerkt. 

Sintobin moest zich door de heisa terugtrekken als interim-directeur van Unicef België, maar betwistte dat hij iets fout had gedaan. Bij monde van zijn advocaat had hij het toen over "valse beschuldigingen en insinuaties", en diende klacht in voor laster en eerroof. Zes jaar later blijkt dat de man ook niet vervolgd wordt. Het federaal parket had zijn buitenvervolgingstelling gevraagd en de raadkamer is op die vraag ingegaan.