Plots zit Enya (!) verstopt tussen technobeats: Tame Impala verrast bij muzikale wedergeboorte

'Deadbeat' klinkt vanaf seconde 1 vernieuwend. Geen psychedelische gitaarklanken als opener, het handelsmerk van muzikaal meesterbrein Kevin Parker. Als Tame Impala- hits 'Let it happen' of 'The less I know the better' voor mij een instant crush waren (de uitgeregende Pukkelpop-show in 2019: ik was erbij) dan is 'Deadbeat' eerder liefde op het tweede gehoor.

Een sobere jazzpiano krijgt het eerste woord in openingsnummer 'My old ways'. Die zachtheid weerspiegelt de kwetsbaarheid en imperfectie van de mens als centrale thema.

Toch is niets wat het lijkt, want de Australische hippie in Parker (tegenwoordig met iéts korter kapsel) heeft zijn inspiratie elders gehaald. Hij is als technofan gefascineerd door de zogenoemde 'bush doof culture' in zijn thuisland. Die grote openluchtraves op techno en trance worden georganiseerd in de outback, ver van alle hippe technoclubs. 

De buitenaardse gitaarklanken krijgen in de nieuwe Tame Impala-nummers dus vooral het gezelschap van duistere beats, zoals op het spacy 'Not my world'. Het bijna 8 minuten durende 'Ethereal connection' zou zelfs niet misstaan in de set van onze Belgische technotrots Charlotte de Witte. Parker is trouwens fan. Leuk tegengewicht voor de donkere klanken is de lichte 90s-sound als slot van dat nummer.

Parker wisselt zijn experimentele werk netjes af met nummers die makkelijker in het oor liggen. Zoals het funky 'Loser' als eerste single: hierin hoor je (onrechtstreeks) zijn ervaring als producer van popsterren Lady Gaga en Dua Lipa én zijn Grammy voor 'Neverender' met het Franse electroduo Justice. Parker weet hoe je nummers maakt voor een groot publiek.

Bekijk de videoclip van 'Loser':

Tussen alle beats en psychedelische klanken zit voor de aandachtige luisteraar een verrassing verstopt. In 'Piece of heaven' komt een flard van 'Orinoco flow' voorbij: het bekendste nummer van de Ierse folkartieste Enya. Wie heeft nog nooit 'sail away!' meegezongen?

Na 3 luisterbeurten ben ik helemaal overtuigd van de gelijkenis. Is het een sample? Uit de credits van het nummer blijkt dat niet, want enkel Parker staat vermeld als schrijver/producer en uitvoerder. Als hij het geluid van Enya opnieuw heeft gecreëerd: hulde voor zo veel lef en humor.

Een blik op online platform Reddit bewijst dat mijn tunnelvisie hierover gedeeld wordt. Oordeel vooral zelf: vergelijk het begin van 'Orinoco flow' met minuut 1 van 'Piece of heaven'.

Kevin Parker is niet het soort artiest die via zijn songteksten zijn ziel blootlegt. Al licht hij in korte flarden wel een tipje van de sluier op over zijn existentiële twijfels. "I told myself I’m only human", klinkt het verontschuldigend in 'My old ways'.

Meer humor zit onder meer in single 'Dracula'. “Now I’m Mr. Charisma, fuckin’ Pablo Escobar.My friends are saying ‘Shut up, Kevin, just get in the car’”

Ook de albumtitel weerspiegelt twijfel. 'Deadbeat' is een woord voor iemand die achterophinkt in het leven en weinig aansluiting vindt met de dagelijkse gang van zaken. “I’m a loser, babe”, zingt Parker. (Beck deed dat 30 jaar geleden al even catchy) Al gaat Tame Impala’s 'Loser' vooral over iemand die zich verontschuldigt over die minder geslaagde levenskeuzes.

Het coverbeeld op de albumhoes is ook persoonlijker dan ooit. Geen psychedelisch artwork deze keer, wel een aandoenlijke zwart-witfoto van Parker met dochter Peach (4): een spontaan beeld van toen zij tijdens een geplande fotoshoot in haar vaders armen liep.

"In haar ogen zie ik dat ze zich afvraagt of haar vader een 'deadbeat' is: zo interpreteer ik die foto", aldus Parker. Ik zie vooral vader-dochterliefde van de puurste soort.