Activist Johanna (20) trekt mee pro-Palestijns protest aan VUB: "Ik kon niet gewoon blijven toekijken"

In een klein café in Brussel verschijnt Johanna Pinket met een brede glimlach. Ze praat snel, maakt brede gebaren en haar ogen lichten op zodra het over onrecht gaat. "Ik denk dat ik iemand ben die supernieuwsgierig is en keiveel met mensen bezig wil zijn. Doordat ik oprecht geloof dat mensen en samenlevingen continu in beweging zijn."

Johanna is 20 en studeert politieke wetenschappen aan de VUB. Ze groeide op in Ieper, maar koos bewust voor de hoofdstad. "Brussel is zo’n interessante plek", zegt ze. "Er gebeurt veel, er zijn mensen van overal en het is een stad die je blik opent."

Die keuze was niet alleen academisch, maar ook maatschappelijk. "Aan de VUB voelde ik meteen: hier gebeurt iets. Studenten krijgen een stem en we kunnen samen echt iets veranderen."

Toen ze aan haar eerste jaar begon, brak kort daarna de oorlog in Gaza uit. "Na 7 oktober werd ik wakker geschud", vertelt ze. "Ik hoorde overal stemmen die zich uitspraken tegen de genocide en ik kon niet gewoon blijven toekijken."

Johanna werd al snel een van de drijvende krachten achter de pro-Palestijnse beweging aan de VUB. Ze was een van de trekkers van de campusbezetting in 2024. "We wilden tonen dat studenten niet machteloos zijn. Dat we kunnen wegen op beslissingen."

Hun acties wierpen vruchten af: de universiteit verbrak intussen enkele samenwerkingen met Israëlische instellingen. "We zeggen vaak: strijd loont. En dat is ook zo", benadrukt ze. "Als wij genoeg druk zetten, moeten instellingen buigen."

De vraag is of dat protest soms niet wat ver gaat. "Vrij onderzoek betekent ook dat mensen met wie je het oneens bent, zich veilig moeten voelen", zegt een docent daarover die liever anoniem wil blijven.

Johanna ziet dat anders. "Er wordt vaak gezegd: 'Wat zijn die studenten toch aan het doen, is dat wel legaal?' Ik denk dat we dat verhaal moeten omdraaien. Het gaat om genocide. Dus dan vind ik slapen op een campus, om medeplichtigheid aan te kaarten, eigenlijk iets normaals. Het is de genocide die ongelooflijk brutaal is, niet de studentenbezetting."

De activiste kwam vorig jaar zelf in aanraking met de grenzen van protest toen ze beschuldigd werd van belaging. Tijdens een personeelsbarbecue op de campus werd Vlaams Parlementslid Koen Daniëls (N-VA) volgens de universiteit door enkele studenten achtervolgd en geïntimideerd. Johanna ontkent dat. "Het was een vreedzame tussenkomst. We wilden enkel onze boodschap tonen."

Volgens de universiteit is de belaging "wel degelijk vastgesteld", maar werd geen zwaardere sanctie zoals een schorsing opgelegd. Ze kreeg van de tuchtcommissie van de universiteit, samen met een medestudent, een vermaning en moet mee instaan voor de juridische kosten.

Ze is ook actief binnen Stop Funding Genocide, een organisatie die de banden tussen de EU en Israël aan de kaak stelt. En ze is ook lid van Comac, de studentenbeweging van de PVDA. "Maar dat gaat voor mij niet over partijpolitiek", zegt ze. "Het gaat over sociaal engagement, over met mensen op straat staan, over gesprekken voeren op campus."

Aanvankelijk keken haar ouders met bezorgdheid naar haar engagement. "Ze vroegen zich af of het allemaal wel veilig was, daar op straat in Brussel", zegt ze. Maar dat veranderde. "Nu organiseert mijn papa zelfs mee betogingen in Ieper", zegt ze met een glimlachen. "2 jaar geleden wisten ze er niets van en nu staan ze naast mij op straat."

Haar jongere zus Edith is intussen actief in een Gentse studentenbeweging. "Ik denk dat ik haar heb aangestoken", lacht ze. "Ze organiseert protesten met middelbare studenten. Dat geeft mij hoop dat we een generatie hebben die niet zwijgt."

Over haar toekomst denkt Johanna niet in termen van carrière, maar van impact. "Ik wil de academische boycot van Israël erdoor krijgen", zegt ze vastberaden. "Dat zou een keisterk signaal zijn. Het zijn de gewone mensen die druk opvoeren, verandering eisen en dan moet het parlement luisteren."