"Het was beangstigend": Jeremy Allen White, bekend van 'The Bear', speelt Bruce Springsteen in nieuwe film over The Boss

Toen Regisseur Scott Cooper Jeremy Allen White in 'The Bear' aan het werk zag als de getormenteerde chef-kok Carmy, wist hij het meteen. Die verstilde intensiteit, die kwetsbaarheid, de fysieke gelijkenis. Hij had zijn acteur voor de hoofdrol in zijn nieuwe film 'Springsteen: deliver me from nowhere' gevonden. Probleem: de man kon niet zingen, laat staan gitaar spelen. 

Maar het was de moeite om het te proberen. White zette er zijn kloeke schouders onder en ging aan de slag. Hij nam gitaarles en klopte aan bij dezelfde zangcoach als Austin Butler en Timothée Chalamet voor hun films over Elvis en Dylan.

Het resultaat is indrukwekkend. White spreekt en beweegt niet alleen als Springsteen, hij brengt zijn nummers alsof ze van zichzelf zijn. "Hij heeft niet geprobeerd om mij te imiteren", zei Springsteen in 'Jimmy Kimmel Live'. "Hij vertrok van de binnenkant, van het psychologische. En toen kwamen de songs vanzelf."

Maar daarmee was de kous niet af.  White moest Springsteens nummers niet alleen kunnen spelen, hij moest ze ook live kunnen brengen. In 'The stone pony' nog wel, de legendarische club in Asbury Park waar hij zo vaak optrad. En wie stond er midden in het publiek? Niemand minder dan Bruce Springsteen himself. Want The Boss, die nauw betrokken bij de film, was vaak op de set aanwezig. 

"Ja, dat was pas beangstigend", zegt White daarover. Maar hij had de zegen en het vertrouwen gekregen van Springsteen, ging helemaal op in zijn rol en overtuigde zelfs de grootste twijfelaars.

'Springsteen: deliver me from nowhere' gaat over de moeilijkste periode in het leven van Bruce Springsteen. Het is eind 1981. Dankzij het album 'The river' is de zoon van een buschauffeur uit New Jersey uitgegroeid tot een heuse rockster. Maar niemand weet dat hij met zichzelf helemaal in de knoop ligt en zelfs donkere gedachten heeft. Hij worstelt met een trauma uit zijn jeugd en heeft tijd nodig voor zichzelf.

Springsteen trekt zich terug in een huis aan het water om zijn volgende album voor te bereiden. Het moet een volledig akoestische plaat worden, zonder singles, zonder promo en zonder tournee. Bij zijn platenfirma worden ze gek. Maar hij krijgt wel de steun van John Landau, niet alleen zijn manager maar vooral zijn beste vriend. 

Voor Landau is Springsteens mentale gezondheid belangrijker dan zijn carrière. Hij laat hem zijn demonen van zich af schrijven in een tiental doodeerlijke songs, die hij opneemt in de slaapkamer bij hem thuis. En hij kan hem overtuigen om professionele hulp te zoeken. "Springsteen wist niet hoe dat moest: hulp vragen. Landau wees hem de weg", vertelt regisseur Scott Cooper aan VRT NWS. "Hij heeft zijn leven gered."

White ziet zelfs gelijkenissen tussen Bruce Springsteen en zijn personage Carmy Berzatto, de briljante maar getroubleerde masterchef in de tv-serie 'The Bear'. Hij noemt hen twee artiesten die uitblinken in hun vak, maar moeite hebben met communiceren. 

Aanvankelijk wilde Springsteen zijn nieuwe plaat 'Starkweather' noemen. Naar Charles Starkweather, een man die eind jaren 50 in het Midwesten van de VS 11 mensen vermoordde. Hij had de film 'Badlands' gezien, en raakte in de ban van de ontspoorde jongeling, gespeeld door Martin Sheen. Maar uiteindelijk koos hij toch voor 'Nebraska' als titel.

Door zijn gedurfde thematiek en muzikale eenvoud neemt 'Nebraska' nu nog altijd een unieke plaats in in het oeuvre van Springsteen, en misschien wel in de rockgeschiedenis. 'Deliver me from Nowhere' gaat over the making of Nebraska, maar ook over the making of Bruce Springsteen.