VRT-journalist Yasmina El Messaoudi ontdekt na vaders overlijden zijn dubbelleven in Marokko: "Onwezenlijk"

Yasmina groeide op in Kapelle-op-den-Bos, samen met haar Marokkaanse vader, Vlaamse moeder en haar oudere broer. Het gezin had een hechte band met de broer van haar vader, haar nonkel dus, die met zijn gezin in Molenbeek woonde. 

Maar op haar 8e vond Yasmina een foto in de tas van haar vader, waarvan ze de impact tot 2 jaar geleden nooit kon beseffen. Op de foto stond een vrouw met een jongetje, en Yasmina toonde de foto nietsvermoedend aan haar moeder. 

Daarna stopte het contact met de familie uit Molenbeek, en reisde haar vader ook niet meer naar Marokko, zoals hij de jaren daarvoor wel deed. Alleen weliswaar, zonder zijn gezin. 'We hebben nooit geweten waarom", vertelt ze. "Dat zijn dingen waarvan je pas later beseft hoe vreemd ze eigenlijk waren, maar als kind sta je daar niet echt bij stil."

Maar toen haar vader 2 jaar geleden een beroerte kreeg en in het ziekenhuis belandde, dook de familie uit Molenbeek na 30 jaar stilzwijgen weer op. "Ik voelde meteen veel warmte en troost", vertelt ze. Ook toen ze enkele dagen na zijn overlijden naar Marokko reisde voor zijn begrafenis, voelde ze zich omringd door een warme, lieve familie. 

Eens terug in België, viel de hemel op haar hoofd: haar familie uit Brussel vertelde dat haar vader een dubbelleven had in Marokko, dat hij daar getrouwd was en een zoon had die amper een jaar jonger was dan Yasmina.

"Ze hadden mijn vader moeten beloven nooit iets te zeggen, en ze hebben zich aan die belofte gehouden tot hij is overleden", weet Yasmina. "Maar door me na al die jaren weer te zien in het ziekenhuis en tijdens de begrafenis, beseften ze dat ze me niet langer in de ogen konden kijken als ze me de waarheid niet zouden vertellen."

Onwezenlijk: Yasmina kan het niet anders beschrijven wat ze toen te horen kreeg. "Je denkt te weten wie je ouders zijn, en ineens blijkt dat de mensen die je altijd hebt vertrouwd, zoiets fundamenteels hebben verzwegen."

Het fundament waarop haar leven is gebouwd, staat sindsdien op losse schroeven. "Ik stel alles in vraag", bekent ze. "Bij oude foto's kan ik me alleen maar afvragen: wat was echt, wat niet? Wat was gemeend, wat niet? Wilden ze uit elkaar gaan? Mijn hele verleden komt ineens in een ander daglicht te staan."

Ze blijft ervan overtuigd dat haar ouders het uit liefde hebben gedaan, maar dat ze nooit hebben stilgestaan bij de gevolgen voor de kinderen en kleinkinderen. "Mijn ouders zijn er niet meer, we kunnen geen vragen meer stellen, we vinden dus ook geen antwoord meer op onze vragen."

En die zijn er, met hopen zelfs. Ook al beseft ze dat er altijd blinde vlekken zijn geweest, vermoedens misschien ook, die zij en haar broer niet onder ogen durfden te zien. "Behalve dat we nooit naar Marokko gingen en geen contact meer hadden met de familie, was er ook het geld dat naar Marokko werd gestuurd. Het gebeurt wel vaker dat mensen familie in hun thuisland steunen, maar er werd ons nooit verteld voor wie het geld precies bedoeld was." 

Of nog zo'n veelzeggend voorbeeld: "Mijn vader kon de telefoon soms haastig neerleggen toen we binnenkwamen, en we grapten al eens dat hij met zijn 2e vrouw aan het bellen was." Maar pas jaren later zou blijken dat die grap bittere ernst was. 

En die ernst is 2 jaar later nog niet ten volle doorgedrongen. "Het is een verhaal dat je zelf niet zou bedenken, maar als het ineens je eigen realiteit wordt, duurt het wel even om dat te vatten", vertelt ze. "Maar misschien moest ik het eerst neerschrijven in een boek, en kan het verwerkingsproces nu hopelijk beginnen."

Ondanks de vele vragen, de boosheid en het verdriet, draagt ze haar boek 'Verloren zonen' op aan haar vader. "Je t'aime, comme un ours brun" (ik hou van je zoals een bruine beer, red.), staat te lezen op de 1e pagina van het boek. 

En die 'beer', da's een verwijzing naar de film L'ours, waarin kleine beer Youk na het overlijden van zijn moeder een nieuwe vader vindt in de mannetjesbeer Kaar. "Samen trekken ze de wereld rond, maar als vader beer wordt doodgeschoten, blijft Youk Bambigewijs alleen achter", legt Yasmina uit. "Ik heb toen zo hard gehuild, en mijn vader troostte me daarna altijd met 'je t'aime comme un ours brun'. Vandaar dat ik het boek ook aan hem opdraag, want ik blijf van hem houden zoals een klein, bruin beertje."