"Ik heb voor mijn kinderen gezorgd, daarvoor word ik nu afgestraft": 5 Vlamingen vertellen waarom ze vandaag betogen

"Ik heb altijd bijgedragen aan het sociaal vangnet, en deed dat voor zij die het nodig hadden, maar jammer genoeg ook voor de profiteurs. Door hen is het vangnet gescheurd. Ze moeten eruit om het vangnet te kunnen herstellen." 

G. werkt nu als laborant. Hij heeft al 37 jaar gewerkt, waarvan ook 5 jaar als zelfstandige in bijberoep. Om "een beetje comfortabel te kunnen leven" nam hij er nog enkele jaren een flexi-job in de horeca bij. Hij mag ten vroegste over 6 jaar met pensioen. 

"Je zou denken dat het tijd is om de mensen te belonen die het land en het sociale vangnet in leven hielden. Maar nee, nu gaan ze nog eens in mijn portemonnee zitten door de pensioenen te hervormen", zucht hij. "Misschien ben ik dan egoïstisch, maar ik denk dat iedereen dat zou zijn als het erop aankomt."

Hij vindt ook dat er "eerst aan onze eigen mensen gedacht moet worden, en dan pas aan degenen die hier zonder rechten binnenkomen". "Je hoeft niet extreemrechts meer te zijn om dat te denken", besluit G. 

Voor gezinszorger Annick is het duidelijk: ze komt op straat omdat vrouwen buitengewoon hard getroffen worden door de nieuwe maatregelen van de regering-De Wever. 

"De maatschappij verrechtst, en daar zijn vrouwen de dupe van. Ik zeg al 10 jaar dat je niet op De Wever moet stemmen, want hij zou gaan morrelen aan onze sociale zekerheid. En nu is het zover. De spelregels van het pensioen veranderen weer maar eens." 

"Veel vrouwen zijn vroeger thuis gebleven voor hun kinderen, omdat er geen opvang was. Ik heb zelf 4 kinderen op de wereld gezet, en heb heel lang maar 32 uur per week gewerkt, omdat de gezinslast hoog was. Ik wilde zorgen voor mijn kinderen, er zijn voor hen als mama. En daarvoor word ik nu gestraft." 

Toen haar kinderen oud genoeg waren, is ze weer voltijds gaan werken. Intussen werkt ze nog vier vijfde. "Mijn job is fysiek zwaar. Van mijn dokter mag ik niet meer voltijds werken, maar hij heeft makkelijk spreken natuurlijk. Onze samenleving zit niet meer zo in elkaar, ik moet nog werken."

Als alles blijft zoals het nu is, kan ze over 6 jaar met pensioen. Al ziet ze dat niet meteen gebeuren: "Waarschijnlijk zullen de regels nog eens veranderen. Ik denk niet dat De Wever zich zal laten kennen, hij zal niet luisteren naar de duizenden mensen die op straat komen." 

"Ik weiger te accepteren dat we moeten besparen", zegt Leonard. Hij is 26 jaar, werkt als administratief medewerker op een school en is lid van de Jonge Communisten van België. 

Nochtans schetst onze premier de huidige problemen goed volgens hem. "We hebben een torenhoge schuld, vergrijzing is een probleem en de zwakke economische groei ook, maar De Wever wil dat oplossen met zijn besparingslogica. Dat werkt niet." 

De problemen die De Wever probeert op te lossen, zijn rechtstreekse gevolgen van het kapitalisme, benadrukt Leonard. "Hij wil de sociale welvaartsstaat die we na de Tweede Wereldoorlog hebben opgebouwd op de schop, want zo gaat hij het systeem redden. Maar het systeem is het probleem. Het kapitalisme is het redden niet waard." 

"Vandaag staat de technologie verder dan ooit, waardoor het potentieel ook nog nooit groter is geweest om veel welvaart te creëren. En toch kunnen we niet meer kopen wat we 5 jaar geleden wel nog konden betalen. Het contrast tussen het potentieel van onze samenleving en de manier waarop we nu zelfs achteruit gaan, wordt alsmaar groter." 

Hij ziet de vooruitgang van de laatste 15 jaar allemaal weggevaagd worden, en daarom komt hij op straat. "Sociaaldemocraten willen het nog afvijlen tot iets beters, een socialer systeem. Ik denk dat dat niet meer mogelijk is: kapitalisme kan dit niet meer oplossen." 

"Ik maak mij zorgen. De druk op de sociale zekerheid is enorm, en de regering lijkt enkel rekening te houden met de rijke mensen. Grote bedrijven maken elk jaar grote winsten, terwijl het voor gewone mensen steeds moeilijker wordt om rond te komen met hun loon." 

Mohamed werkt voltijds als arbeider in een steenbakkerij in Kortemark. "Ik heb een zware job. Toch is wat ik verdien per maand maar net voldoende om alles te betalen. Boodschappen worden steeds duurder, en ik heb 3 dochters die intussen naar school gaan. Die facturen lopen ook op." 

Hij vindt het niet erg om zijn steentje bij te dragen: "De sociale zekerheid is goed, het helpt ons verder en verzekert ook de toekomst van onze kinderen. Maar de rijken kunnen ook rekenen op de sociale zekerheid, waarom kunnen ze dan hun deel niet doen en een deel van hun winst afstaan? Dan zou het gat in de begroting al een stuk kleiner worden." 

Of de regering ook zal luisteren naar de zorgen van hun burgers, betwijfelt Mohamed. "Ik vrees ervoor, maar we kunnen enkel hopen dat ze ook wakker liggen van onze bezorgdheden." 

De Nederlandse Sofie* verhuisde in 1994 naar België voor de liefde en is leerkracht in Borgerhout. "Mijn pensioen had dichter in zicht moeten zijn dan het nu is, en dat wekt frustratie op", vertelt ze. 

Ze wilde met pensioen gaan in 2029, als ze 63 wordt. Ze zou dan maandelijks 1.600 euro pensioen krijgen. 

Door de nieuwe pensioenregeling kan ze die plannen vergeten. "Het komt erop neer dat ik moet werken tot 2033. En omdat ik lang parttime heb gewerkt - ik wilde zorgen voor mijn 3 kinderen - zal ik ook nog eens minder pensioen krijgen. Dat is toch niet eerlijk? Kinderen zijn de bouwstenen van de samenleving?" 

Ze snapt wel dat we allemaal zullen moeten inleveren, al stelt ze zich de vraag: "Wat met de vermogensbelasting en de hele rijke mensen? Ik wil gerust mijn bijdrage leveren, maar op een pensioen van 1.600 euro moet je niet nog meer afhouden." 

"Ik vind betogen ook niet leuk, ik zou liever voor de klas staan dan in zo'n mensenmassa. Maar het klopt gewoon niet meer, en het komt nu heel dicht bij, aangezien ik over een aantal jaren met pensioen kan of mag."