Als je rouwt om het verlies van een geliefde, moet je nooit aarzelen om anderen om hulp te vragen. Omgekeerd mag je iemand met verdriet zelf hulp aanbieden, zonder dat die daar om vraagt. Dat zegt Laurence Roothooft (38) naar aanleiding van haar hoofdrol in 'Julian', een nieuwe film over een vrouw die sterft aan de gevolgen van kanker. 2 jaar geleden verloor de actrice haar partner Tom Pintens aan dezelfde ziekte.
Actrice Laurence Roothooft over rouw na dood van partner Tom Pintens: "Vraag hulp én geef zelf hulp zonder te vragen"
"Als je een groot stuk van je volwassen leven met iemand deelt en die persoon valt weg, dan is dat alsof een huis instort", zegt Roothooft in 'Touché' op Radio 1. "Plots moet je dat huis weer opbouwen. Ik weet niet of 'uitvinden' het juiste woord is, maar je moet wel herontdekken hoe je in het leven staat."
Voor Roothooft kwam de rol in 'Julian' op het juiste moment in dat herbouwproces. "Het was een enorme troost. Iets om naartoe te werken, want ik wou Julian al lang spelen", vertelt ze. In de film reizen twee vrouwen de wereld rond om in elk land te trouwen waar het homohuwelijk legaal is, tot hun plan in duigen valt wanneer een van hen ongeneeslijk ziek blijkt.
"Veel mensen denken dat het spelen van zo'n rol zwaar was, zeker in mijn situatie, maar dat viel mee", zegt Roothooft. "De film gaat, meer dan over de dood, over liefde." Tijdens het castingproces las ze het boek waarop de film gebaseerd is opnieuw. "Dat was rauw en confronterend. Je zoekt naar erkenning, naar herkenbare verhalen", zegt ze. "Maar rouw is bij iedereen anders. Sommige dingen herkende ik, andere totaal niet, en dat vond ik verwarrend."
Steun vinden in verhalen
Wat haar wel hielp, waren verhalen van mensen dichtbij. "Die herkenbaarheid troost. Je moet op zoek gaan naar rouwverhalen die je vooruit helpen. Dat geeft houvast."
Die zoektocht naar houvast werd des te belangrijker omdat haar partner Tom Pintens zelf moeilijk kon omgaan met het idee van sterven. "Hij wilde het niet onder ogen zien dat hij zou doodgaan", zegt Roothooft. "Dat was soms moeilijk, omdat er geen afscheid kon worden genomen van de omgeving. Maar het leidde er ook toe dat we op dat moment echt leefden. Het leven was nooit intenser dan toen."
Tom, zelf muzikant, bleef tot het einde trouw aan zijn passie. "Een half jaar voor hij stierf, zei hij tegen de huisarts: 'De muziek is weg uit mijn hoofd. Nu heb ik alleen nog gedachten, en ik weet niet wat ik daarmee moet.' Dat was hartverscheurend, maar opeens werd er ook zo veel duidelijk."
Een waardig afscheid thuis
Na de dood van Tom nam Roothooft een onconventionele beslissing. "Het eerste wat ik dacht, was: Tom moet thuisblijven. En dat hebben we gedaan." Zes dagen lang lag hij thuis opgebaard. "Dat was heel waardevol. Ik heb ergens gelezen dat je hersenen pas echt begrijpen dat iemand dood is, als je het lichaam ziet en aanraakt. Dat is inderdaad zo."
Ik had het gevoel dat Tom nog in de kamer was. Alsof zijn ziel er nog rondhing. Ik vond het een mooie gedachte dat hij langzaam verdampte, en dat iedereen die langskwam een stukje van hem kon inademen
Laurence Roothooft, actrice
Op de laatste dag hield ze zijn hand vast. "Ik herkende zijn hand niet meer. Toen dacht ik: nu is het goed, nu mag je gaan."
Ruimte voor nieuw geluk
Langzaam maakt het verdriet plaats voor lichtere momenten. "Deze zomer voelde ik me voor het eerst wat lichter", vertelt Roothooft. "Maar daar komt schuldgevoel bij. Alsof je het verdriet moet vasthouden om trouw te blijven aan wat was."
Toch durft ze voorzichtig vooruit te kijken. "Ik heb een rijk leven, een hechte vriendenkring en één iemand die boven alles staat: mijn zoon. Wat er verder komt, dat zie ik wel. Ik heb van mijn therapeut geleerd om dag per dag te leven. Dat is bevrijdend."
"Vraag hulp. Vraag het gewoon. En geef hulp zonder te vragen." Roothooft herinnert zich hoe iemand vroeg of ze haar vuile was mocht doen terwijl Tom ziek was. "Ik moest me daar echt overzetten. Ik dacht: dat kan ik toch zelf, zo op het knopje van de wasmachine drukken? Maar ik zei ja, en die hulp was goud waard. Niet alleen praktisch, maar ook mentaal."
Herinneringen voor hun zoon
Hun zoon Arvo is nu 11 jaar. "De jaren waarin hij zich Tom herinnert, zijn kort. Dat is pijnlijk om te beseffen", zegt Roothooft. "Daarom schrijf ik dingen op in een doosje voor hem. Kleine herinneringen, zinnen, gedachten."
Ze probeert ook nieuwe herinneringen te creëren waarin Tom aanwezig blijft. "Tom legde altijd zijn hand in Arvo's nek als hij hem naar school duwde op de fiets. Als Arvo nu vraagt of ik dat wil doen, dan doe ik dat. Zo is Tom er toch nog een beetje bij."
