De eindeloze parade van Griekse goden en titanen in 'Hades 2' verveelt geen seconde

In 'Hades 2' kruip je in de rol van Melinoë, dochter van Hades, de Griekse God van de Onderwereld. Melinoë heeft magische krachten en wanneer ze voor de eerste keer op je scherm verschijnt, kondigt ze zelf haar missie aan, in glasheldere taal: "Death to Chronos."

Chronos is de personificatie van de tijd in de Griekse mythologie. De makers nodigen ons dus letterlijk uit om de Tijd te doden. Met plezier, daar gaan we. 

Hoewel je in 'Hades 2' ontelbare keren dezelfde weg zal moeten afleggen, verveelt het spel geen seconde. De makers zijn er op briljante wijze in geslaagd om elke 'run' uniek te maken. Akkoord, dat is het basisidee in dit soort games (roguelites), maar Supergiant Games voert dat idee tot in de perfectie uit.

Niet alleen kan je tijdens elke tocht nieuwe voorwerpen of krachten ontdekken die je volgende poging eenvoudiger zullen maken, ook het verhaal kan op eender welk moment plots een nieuwe wending krijgen. Een nieuwe god schaart zich plots aan je zijde of een nieuwe vijand duikt op op een plek die je al 20 keer had bezocht.

'Hades 2' aan de kant leggen is heel moeilijk. In soortgelijke games zou ik na een nederlaag gemakkelijk even pauze kunnen nemen, maar dit spel zit zo slim in elkaar dat je na een korte adempauze in je thuisbasis (The Crossroads) meteen vol goede moed zit om er opnieuw tegenaan te gaan. 

Wanneer je sterft, word je in je tent opgewacht door Dora, een spookje met hevige 'moodswings'. Met een grapje of een stevige uithaal doet ze vaak meteen vergeten wat er net gebeurd is tijdens je missie. 

Nemesis die als taak heeft het kamp te verdedigen, begrijpt niet waarom jij - een nietsnut - op pad mag en zij niet. Het relativeert meteen het gevoel van teleurstelling dat je zelf zou kunnen hebben. 

Toch voelen Dora en Nemesis al snel aan als familie. Als ze eens niet thuis blijken te zijn, word je toch al een beetje ongerust. Hetzelfde geldt voor andere kampgenoten als mentor Hecate, de zwijgzame veerman Charon of de vrolijke godin Artemis.

In heel wat games vallen niet-speelbare personages vaak in herhaling, maar niet in 'Hades 2'. Door de vele gesprekken met de diverse personages voelen The Crossroads na verloop van tijd echt als een thuis aan. En de inwoners als familie.

En wanneer 'nonkel Odysseus' nog een laatste woordje van advies meegeeft en vraagt of je klaar bent voor een nieuwe poging om Chronos te verslaan, is het toch onmogelijk om nee te zeggen?

Het meest opvallende verschil met de voorganger uit 2020 is dat je in deze opvolger 2 verschillende verhaallijnen voorgeschoteld krijgt. En daar horen ook 2 verschillende, maar even sfeervolle, routes bij. 

Het spel begint in de - verrassend kleurrijke - onderwereld. Met behulp van de Griekse goden daal je steeds dieper af om uiteindelijk de strijd te kunnen aangaan met Titaan Chronos. 

Wanneer Mount Olympus wordt aangevallen, vragen de goden plots jouw hulp. De oproep van de goden opent een 2e route. Het pad naar de top van het huis van de goden is minder rechtlijnig en iets uitdagender. 

Je kan vanaf nu vrij kiezen of je bij je volgende run wil afdalen naar de hel, of wil klimmen naar de hemel. Die afwisseling in verhaallijnen, maar ook in visuele vormgeving en muziek draagt enorm bij aan het spelplezier.