Sam Bettens verrast met countryalbum: "Geen politiek statement, wel een risico uit liefde voor de muziek"

Sam Bettens viert zijn 53e verjaardag deze week met een singer-songwriterplaat in countrysfeer. Járen heeft hij hiervan gedroomd, vertelt hij met glinsterende ogen aan VRT NWS.

"Nochtans is dit rationeel een domme keuze, ook volgens mijn vrouw. Zij is geen countryfan, maar ze beweert dat ze mijn plaat wel mooi vindt", lacht hij.

"Bijna niemand in Vlaanderen luistert naar country en niemand in de VS zit te wachten op een trans man die country maakt. Maar dit is de muziek die ik nu wil maken. Ook al is het een risico om solo weer van 0 te beginnen, in een oer-Amerikaans genre."

De keuze voor country is dus geen politiek statement. "Ik begrijp dat het zo kan overkomen, maar dit project vertrekt vanuit mijn oprechte liefde voor country. Ik hoop dat ik een van de eerste trans artiesten kan zijn die hiermee kan scoren in de VS. Who knows, maar het is niet mijn drijfveer."

"Sinds een 5-tal jaar luister ik bijna enkel nog naar country en niet meer naar rock. Binnen de alternatieve muziek moet er altijd een randje zijn aan wat je maakt, iets edgy. Ik ben dat zó beu", lacht hij.

"Country is authentieke muziek, waarbij de tekst centraal staat. Ik hou van liedjes die een verhaal vertellen, warm klinken en mensen oprecht raken of net vrolijk laten meezingen. Een popartiest als Chappell Roan is in beide aspecten trouwens ook meesterlijk."

"Countryartiesten van wie ik fan ben, zoals Luke Combs of Chris Stapleton, liggen dicht bij K's Choice en mijn eerdere solowerk. Ik heb geen banjoplaat gemaakt, wel een echte gitaarplaat in Nashville: het kloppende hart van de country, met muzikanten en technici die het genre ademen."

Een centraal-Amerikaanse staat als Tennessee, waar countrystad Nashville ligt, is een totaal andere context dan het progressieve Californië, waar Bettens al jaren woont met zijn gezin.

"Het centrum van de VS en country als muziekgenre hebben het imago van eerder conservatief te zijn. Ik heb dat zelf niet zo ervaren. In de opnamestudio is er weinig over politiek gepraat en de muzikantenwereld is sowieso een progressieve bubbel."

Toch ziet Bettens de tweede ambtstermijn van Amerikaans president Donald Trump met lede ogen aan, zeker de specifieke maatregelen tegen de trans gemeenschap.

"Op mij persoonlijk hebben zijn beleidskeuzes voorlopig geen impact. Mijn dagelijkse leven is nog hetzelfde. Maar soldaten die hun job en identiteit verliezen omdat ze als transpersonen niet meer welkom zijn in het Amerikaanse leger: zulke verhalen maken me enorm verdrietig."

"Ik vrees vooral voor de toekomst van trans kinderen en jongeren. In een progressieve staat als Californië komt het wel goed, voor mijn vrienden met trans kinderen. Maar wat als je in een conservatieve staat woont en je medische begeleiding of medicatie valt weg tijdens je transitie? Heel scary allemaal."

"Tegelijk moeten we niet panikeren. De VS zijn nog altijd een veilig land om naartoe te reizen, al snap ik dat het voor sommige mensen anders aanvoelt. Als Petra De Sutter liever niet meekomt op handelsmissie naar de VS, dan kan ik dat begrijpen. Hopelijk is dit een dal, waar het land weer uit geraakt als die idoot van een Trump niet langer aan de macht is."

"Ik leef in een progressieve bubbel, dus probeer soms afstand te nemen van de actualiteit. Alle negativiteit in het Trump-nieuws weegt soms zwaar door. Ik zoek nog naar mijn stem hierin. Hoe wil mij uitspreken? Kan ik een verschil maken op een positieve manier?"

In de 12 nummers op 'Coming home' laat Bettens zijn maatschappijkritische kant niet echt horen, behalve onrechtstreeks in 'Your kid'. 

"Dit nummer ligt me na aan het hart. Het gaat over een zoon die niet aanvaard wordt door zijn ouders, omdat hij homo is. Emotioneel om te schrijven, ook al heb ik dat in mijn familie gelukkig niet meegemaakt. Je hoort zulke verhalen helaas wel in de LGBTQIA+-gemeenschap. Als ouder vind ik het onbegrijpelijk. Je blijft je kind toch altijd graag zien, no matter what?"

Wel volledig autobiografisch is het nummer '5000 miles', over eeuwig onderweg zijn. Als artiest op tournee, maar ook tussen geboorteland België en woonplaats in de VS. Niet toevallig is het gevoel van thuiskomen het centrale thema van Bettens' album.

"Ik heb verschillende thuizen en ik beweeg altijd tussen 2 werelden. Thuiskomen doe ik bij mijn vrouw en kinderen in de VS. Maar logeren in mijn ouderlijk huis in Kapellen als ik in België ben - zoals nu - voelt ook als thuiskomen. En rondreizen met mijn vrienden van K's Choice in een tourbus is dat ook."

"Eigenlijk ben ik altijd afscheid aan het nemen van iemand. Ik ben geboren in België, waar mijn familie leeft en ik een carrière heb, die ik in de VS niet heb. Ik heb er vrede mee dat ik altijd dingen zal missen, zoals familiefeestjes. Die rusteloosheid is deel van mijn leven. Ik besef dat ik een gelukzak ben, met een mooi gezinsleven en een fijne job."

Over die job gesproken: ook met K's Choice werkt Bettens aan nieuwe muziek. "In 2026 willen we een nieuw album uitbrengen. In mijn ideale fantasiewereld kan mijn soloplaat daarnaast een eigen leven leiden."

"Als het van mij afhangt, dan maak ik meteen nog een countryplaat. Maar ik breng mijn muziek in eigen beheer uit, dus financieel kan dat niet zomaar. Er moet een minimum aan succes zijn om hiermee verder te gaan."

"Het wordt afwachten en knokken voor mijn plaats in de VS. Ik heb een Amerikaanse manager en boeker gevonden. In oktober ga ik kleine clubshows spelen in Californië. Gewoon ik en mijn gitaar: ik begin van 0."

"Er is een Amerikaans publiek dat de succesperiode van K's Choice rond 'Not an addict' heeft meegemaakt. Zij zijn misschien nieuwsgierig naar mijn nieuwe muziek. Die mensen bereiken, wordt een uitdaging. Hopelijk krijg ik kansen als voorprogramma of staat er toevallig iemand in mijn publiek die de bal aan het rollen kan brengen. Het is een long shot, besef ik, maar ik ga die uitdaging niet uit de weg."

"Ik zou ook graag een brug vormen tussen Vlaanderen en de countrywereld. Voor mensen die zichzelf niet als countryfans zien: ik heb een rustige luisterplaat gemaakt, met eigen nummers, veel gitaren en warmte. Een radicale stijlbreuk is het eigenlijk niet."