'Hoppa!' van Johnny Mus is een speels, poëtisch feestje om bij weg te dromen in donkere tijden

'Hoppa!' speelt zich af in de marge van een feest. Wie feest zegt, zegt energie en die vloeit hier rijkelijk. Mieke Laureys (acteur, regisseur en sinds 2023 ook artistiek leider bij Johnny Mus) krijgt als geen ander haar enthousiasme en humor met een onnavolgbare mimiek tot achteraan in de zaal. 

Danseres Erhen Verrelst (van het gezelschap ON/AF) brengt dan weer poëzie in de voorstelling dankzij haar gestileerde bewegingen (niemand heeft ooit een tapijt sierlijker ontrold). Haar beheerste choreografie met een toren cadeautjes die een eigen leven gaan leiden (vallen ze of vallen ze niet?), is slapstick op zijn best.

Een meeslepende scène met een laken dat op multifunctionele wijze ingezet wordt en enkele sleutelmomenten uit het leven toont (denk: geboorte, huwelijk, maar ook de dood), is voor mij dan weer een van de mooiste momenten. 

Voorstellingen met live muziek hebben bij mij een streepje voor, omdat ik een enorme muziekliefhebber ben, maar ook omdat muziek snel een specifieke sfeer kan scheppen. 

Johnny Mus (vroeger Muziektheater De Kolonie, dat al in 2008 werd opgericht) weet als geen ander tekst, muziek en beeld organisch te laten samenvloeien. Met hun voorstellingen mikken ze op verschillende doelgroepen: jong(er) en oud(er). 

Ze maakten eerder onder anderen 'Zusje' (met Mieke Laureys, Peter De Graef en muziek van Stan Nieuwenhuis). Die voorstelling werd in 2024 geselecteerd voor het TheaterFestival. In coproductie met Theater FroeFroe bewerkten ze de avonturenroman 'Lampje' van Annet Schaap. Die voorstelling won de Boze Wolf Prijs voor Beste Figuren Theater en gaat volgend voorjaar opnieuw op tournee.  

In 'Hoppa!' staan Nele Paelinck (viool en accordeon, bekend van The Bonnie Blues, Kapitein Winokio en vroeger bij School is Cool) en Ben Van Bortel (op contrabas en gitaar), mee op het podium. 

De manier waarop die laatste zijn entree maakt, vanachter zijn contrabas, wordt gesmaakt door het publiek en is veelzeggend: het zijn net zo goed spelers in het geheel en ze ondersteunen met hun muziek subtiel het acteerwerk.

Ze voorzien een swingende soundtrack, die gaat van gipsy jazz over beats tot chanson. Voor het sfeervolle melancholische slotakkoord van de voorstelling gebruiken ze de overgebleven glazen - halfvol of halfleeg, zoals dat gaat na een feestje. 

Even weg zijn van alles en op zoek gaan naar schoonheid, is dat niet vaak de reden waarom je naar een voorstelling gaat of naar je favoriete muziek grijpt? 

Het decor is eenvoudig, maar functioneel: meer dan enkele lichtsnoeren met peerlampjes hebben ze niet nodig. Ze roepen spontaan herinneringen op aan zwoele zomeravonden in fijn gezelschap, met goeie gesprekken en lekker eten en drinken. 

En je wordt als volwassene ook herinnerd aan hoe spannend het is als kind om cadeautjes te openen. De boog die er gemaakt wordt met het zilveren cadeau en de gedeelde nieuwsgierigheid naar wat er toch in zou zitten, is duidelijk te voelen bij de jongste (en ook iets oudere) toeschouwers in de zaal. (En nee: ik zal de pret niet bederven door te verklappen wat erin zit, mocht je zelf nog gaan kijken.) 

De ongecensureerde (en daardoor vaak heel komische) reacties van de kinderen zijn trouwens een essentieel onderdeel van deze voorstelling. Neem je kind(eren), mete- of petekinderen of neefjes en nichtjes (én je gevoel voor ritme) dus zeker mee. En laat je meeslepen tijdens deze compacte, maar fijne trip. Hij laat je met een glimlach achter.